Zasady budowy postaci
Stworzenie maga wymaga wydatkowania 18 punktów budowy przypisanych wyłącznie do tej klasy. Dodatkowe środki można zyskać dzięki wybieraniu wad. Przenoszenie punktów z karty głównej na kartę maga odbywa się w stosunku 2:1; identycznie wygląda to w przypadku cech. Operacja odwrotna – czyli transfer punktów z karty maga w celu wzmocnienia parametrów postaci – kosztuje 2 punkty budowy za 1. Następne 10 punktów przeznaczono na zaklęcia. Ponieważ pula maga i pula zaklęć to odrębne segmenty, ich wymiana opiera się na standardowej konwersji wynoszącej 2:1. Taki sam przelicznik stosuje się przy cofaniu punktów z zaklęć na kartę główną.

W kroku pierwszym rozdziel punkty na obowiązkową wiedzę, którą mag musi posiadać z racji swojej profesji – wydajesz cztery punkty na cztery umiejętności.
Wiedza: droga maga wymaga posiadania rozległej wiedzy o magii oraz umiejętności ułatwiających jej naukę. Obowiązkowy zakres obejmuje:  język magów, wiedzę o magii i rytuałach oraz używanie zwojów. Koszt podniesienia tego poziomu to 1 punkt budowy postaci.

W drugim kroku rozdziel sześć punktów budowy postaci na umiejętności obowiązkowe; aby zacząć grę, każda z nich musi być na pierwszym poziomie.
Umiejętności: Na początku przygody postać musi dysponować podstawowymi umiejętnościami ogólnymi: czytaniem i pisaniem. Ponadto wymaga się od niej opanowania skupienia mocy, tarczy aury, pasma miedzianego oraz nasycenia słów, które przekształca je w zaklęcia. Połączenie tych zdolności z cechami postaci pozwala na tworzenie technik niezbędnych w walce i podczas innych wyzwań.

W trzecim kroku wykupujesz dwa podstawowe zaklęcia; każde z nich kosztuje dwa punkty budowy postaci. Powyższe wskazówki pokazują jedynie minimum, co gracz musi zrobić, aby rozpocząć grę magiem. Możesz jednak być kreatywny: dodać coś od siebie, np. zaklęcia, umiejętności lub wiedzę. Jeśli Mistrz Gry na to pozwoli, możesz stworzyć coś własnego.

Czwarty krok: techniki. Gdy już rozdysponujesz wszystkie punkty budowy postaci między umiejętności, wiedzę stwórz techniki będące połączeniem Twoich umiejętności z konkretnymi cechami. Do podstawowych technik należą: uwolnienie (pozwala rzucić czar), obrona magiczna (chroni przed magią lub ją rozprasza), energia miedziana (określa zapas energii z pasm) oraz splot słów (nasyca zaklęcia mocą).  

Piąty krok tworzenia postaci dotyczy magii i daje do dyspozycji 10 punktów budowy. Każde zaklęcie kosztuje 2 punkty, przy czym pierwsze (służące do wezwania artefaktu) jest darmowe. Z puli podstawowej można wykupić maksymalnie pięć zaklęć. Postać może posiadać ich więcej, pod warunkiem wygospodarowania dodatkowych punktów budowy. Można je pozyskać, przenosząc punkty z innych segmentów karty (zgodnie z zasadą 2 do 1) lub wybierając wady.

Magiczne techniki

Mag, który chce podejść do egzaminu, musi wykazać się biegłością w trzech podstawowych technikach. Pierwszą jest uwolnienie, pozwalające na użycie zaklęcia, drugą obrona magiczna, chroniąca przed atakami magicznymi, a trzecią splot słów, umożliwiający nasycenie słów mocą i splecenie ich w zaklęcia.

Uwolnienie to technika aktywacji i uwalniania czarów, służąca do przebijania magicznej ochrony. Pozwala ona skutecznie oddziaływać na wybrany cel: przeciwnika, miejsce lub przedmiot
wzór techniki: cecha magia + umiejętność skupienie mocy = uwolnienie 

Obrona magiczna służy do całkowitego rozproszenia zaklęć przeciwnika. Warto zaznaczyć, że przedmioty fizyczne, które nie posiadają energii magicznej, nie są zaklęciami i nie mogą zostać rozproszone. Działanie techniki opiera się na testach przeciwstawnych – atak dosięga celu tylko wtedy, gdy moc wroga przebije obronę maga, a ten nie posiada żadnego atutu obronnego.
Wzór techniki: cecha magia + umiejętność tarcza aury = obrona magiczna.

Inicjatywa magiczna to zdolność postaci do szybkiego rzucania zaklęć i używania mocy magicznych. Określa, jak szybko postać potrafi przygotować i wykonać niezbędne gesty oraz wypowiedzieć słowa zaklęcia. Rozwój tej umiejętności jest związany z regularnym praktykowaniem magii, doskonaleniem wymowy oraz precyzją gestów. Im więcej doświadczenia zdobywa postać, tym szybciej i sprawniej rzuca zaklęcia.
Wzór techniki: Podstawowa inicjatywa (10) minus umiejętność przyspieszenia (2 poziom).

Manewr odbicia umożliwia przekierowanie energii magicznej i użycie jej do stworzenia magicznego bloku. Przeważnie używa się tej techniki w momencie przebicia przez wrogie zaklęcie obrony magicznej; oznacza to, że mag dzięki niej potrafi przekierować energię w blok. Technika ta działa przeciwstawnie do uwolnienia: jeśli magowi broniącemu uda się zwyciężyć w teście, zdąży przekierować energię do magicznego bloku; jeśli nie, wrogie zaklęcie dosięgnie maga. Magiczny blok działa tylko na zaklęcia fizyczne, czyli te, które zadają obrażenia ciału.
Wzór techniki: cecha Magia + umiejętność Skupienie mocy = manewr odbicia.

Magiczny blok jest rezultatem manewru odbicia; wymagane jest posiadanie broni magicznej, takiej jak ostrza używane przez magów Katedry. Te specjalne ostrza zadają obrażenia oparte na energii astralnej i posiadają różne poziomy mocy: miedziane (+10 obrażeń), srebrne (+20 obrażeń) oraz złote (+30 obrażeń). Dzięki posiadaniu takiego przedmiotu mag może go użyć do stworzenia fali energii, która przeciwstawi się wrogiemu zaklęciu. Mag nie musi fizycznie trzymać tej broni w dłoni, jednak musi posiadać ją przy sobie. Im częściej mag używa broni magicznej do bloków podczas walki, tym bardziej oręż się nagrzewa; może się zdarzyć, że swoim ciepłem zrani maga lub ulegnie uszkodzeniu.
Wzór techniki: cecha magia + obrażenia magicznej broni

Węzeł mocy stanowi magiczny narząd w ciele maga. Odpowiada za rafinację i przesył energii astralnej, zapewniając moc niezbędną do rzucania zaklęć. Każde użycie czaru obciąża ten narząd. Mag posiada pulę wytrzymałości, która wyznacza limit zaklęć możliwych do wykonania w danej scenie lub walce. Po odpoczynku kondycja maga wraca do normy, o ile nie przekroczył on swoich ograniczeń.
Wzór techniki: (wytrzymałość maga × 10) + magia = węzeł mocy.

Wyczucie energii jest zdolnością pozwalającą magowi na śledzenie magicznych strumieni w otoczeniu. Dzięki niej może on namierzyć inne osoby dysponujące mocą oraz miejsca o jej dużym nagromadzeniu, takie jak punkty koncentracji energii czy starożytne przedmioty o nadprzyrodzonej naturze.
Wzór techniki: cecha zmysły + umiejętność  wyczucie mocy

Splot słów to obowiązkowa technika bez niej nie uda się nasycić zaklęcia odpowiednią energią i wyzwolić efektu magicznego. Gdy uczy się mag pierwszego zaklęcia zaczyna naukę od tej techniki i związany z nią umiejętności aby rzucić pierwsze zaklęcie
Wzór techniki: umiejętność nasycenie słów + jasny umysł

Moc to czysta energia. Większość magów nie przykłada do niej wagi, uznając ją za mało przydatną; nieliczni jednak potrafią wykorzystać jej potencjał.
Wzór techniki: białe pasmo, poziom x2.

Energia miedziana pozwala na aktywację zaklęć miedzianych. Im większy jest jej zapas, tym potężniejsze czary można rzucać. Energia ta nie wyczerpuje się, gdyż więź między magiem a jego duchowym powiernikiem umożliwia natychmiastowe uzupełnienie każdego zużytego zasobu.
Wzór techniki: miedziane pasmo, poziom x2.

Energia srebrna umożliwia rzucanie srebrnych czarów. Jej ilość bezpośrednio przekłada się na potęgę magii – im większy zapas, tym silniejsze zaklęcia. Mechanizm ten nie ulega wyczerpaniu, ponieważ więź z duchowym powiernikiem pozwala na błyskawiczne uzupełnienie każdego zużytego zasobu.
Wzór techniki: srebrne pasmo, poziom x 2.

Energia złota zasila dedykowane jej zaklęcia. Potęga magii jest bezpośrednio powiązana z wielkością zapasów – im większa pula energii, tym potężniejsze czary. Zasoby te pozostają niewyczerpane dzięki więzi z duchowym powiernikiem, która zapewnia ich natychmiastowe odnowienie.
Wzór techniki: złote pasmo, poziom x 2.

 Dodatkowe umiejętności

Edukacja maga wykracza poza arkana magii, obejmując również walkę wręcz – w szczególności naukę posługiwania się drągiem bojowym. Oręż ten jest stałym elementem ekwipunku maga, a jego sprawne użycie stanowi fundament szkolenia. Magowie, którzy decydują się na równoległy trening szermierki, muszą liczyć się z tym, że odciąga on ich uwagę od studiowania magii, spowalniając tym samym rozwój magicznych zdolności.

Wiedza obowiązkowa dla każdego maga

Wiedza magiczna jest nieodzownym elementem szkolenia każdego maga, choć stopień jej przyswojenia może być różny.

Umiejętności obowiązkowa 

Prawo magii
Cecha: jasny umysł
Znajomość prawa magicznego, zwłaszcza starożytnych kodeksów, nie jest priorytetem w edukacji magów. Większość uczniów woli skupić się na praktycznych aspektach magii, a szczegółowe studiowanie prawnych niuansów jest często pomijane.

Język magów
Cecha: jasny umysł
Ten tajemny kod, doskonalony przez wieki, stanowi fundament magicznego piśmiennictwa. Użycie unikalnego szyfru sprawia, że zaklęcia i rytuały pozostają bezpieczne przed wzrokiem niepowołanych. Specyficzna składnia języka, stworzonego wyłącznie do celów magicznych, pozwala magom na zapisywanie czarów na zwojach w sposób zrozumiały tylko dla wtajemniczonych, zamieniając każdy zwój w pilnie strzeżoną skarbnicę wiedzy.

Wiedza o magii i rytuałach:
Cecha: jasny umysł
Głębokość wiedzy teoretycznej o zaklęciach i arkanach magii bezpośrednio przekłada się na precyzję oraz skuteczność maga.

Używanie zwojów:
Cecha: jasny umysł
Umiejętność posługiwania się zwojami opiera się na zrozumieniu zawartego w nich wzoru oraz wiedzy o właściwej kolejności odczytywania i nasycania kluczowych słów magiczną energią.

Wiedza dodatkowa

Wiedza o magicznych przedmiotach
Cecha: rzemiosło
Obejmuje umiejętność ich identyfikacji, określania typu i przeznaczenia, rozumienia mechanizmów działania oraz przeprowadzania napraw, w tym uzupełniania energii lub wymiany uszkodzonych źródeł mocy. Nie jest to wiedza wyłącznie podręcznikowa, lecz musi być potwierdzona praktyką. Dlatego wielokrotne stosowanie umiejętności wzmacnia doświadczenie, a wykorzystywana wiedza rzemieślnicza jest bezpośrednio powiązana z magią.

Wiedza o żywiołach
Cecha: Jasny umysł
Dzięki tej wiedzy alchemicy i magowie lepiej rozumieją siły natury i potrafią je wykorzystywać. Umożliwia ona przeprowadzanie rytuałów nasycania kryształów oraz skuteczniejszą kontrolę nad mocą żywiołów. Osoby posiadające tę umiejętność dysponują rozległą wiedzą o świecie żywiołów, ich naturze oraz źródłach pochodzenia.

Wiedza o tworzeniu przedmiotów
 Cecha: Rzemiosło
Umiejętność ta stanowi fundament wiedzy o magicznych komponentach oraz wymaganych przy ich łączeniu rytuałach. Dopiero po opanowaniu tych zasad mag może podjąć się próby wytworzenia własnego magicznego przedmiotu.

Wiedza o sferach astralnych
Cecha: Zmysły
Znajomość morza astralnego i jego otoczenia daje wgląd w naturę bytujących tam istot oraz unikalne formy magii tych wymiarów. Stare zwoje stanowią jedynie wstęp do nauki – prawdziwe zrozumienie przychodzi wraz z ich osobistym odwiedzeniem. Pierwszy poziom wiedzy można opanować teoretycznie, jednak kolejne stopnie wymagają praktycznego doświadczenia.

 Wiedza o sferach mocy
Cecha: zmysły
Znajomość sfer mocy i magii przestrzennej umożliwia magowi nawigację oraz precyzyjne lokalizowanie własnej pozycji w różnych wymiarach, także w tych wytworzonych magicznie.

Wiedza astrologiczna
Cecha: Jasny umysł
Obejmuje badanie wpływu gwiazd na świat magii i losy śmiertelników. Pozwala na przewidywanie nadchodzących katastrof oraz jest niezbędna podczas odprawiania rytuałów

Wiedza o symbolach magicznych
Cecha: Jasny umysł
Znajomość symboli magicznych pozwala zgłębić starożytny język magii, który przed upadkiem mocy był niezwykle skomplikowany. Choć współcześnie język ten został uproszczony, wielu magów nadal poszukuje w starodawnych tekstach i artefaktach nieodkrytych dotąd znaków.

Tworzenie magicznych zwojów
Cecha: Precyzja
Fundamentem tej umiejętności jest znajomość języka magów. W zależności od klasy zwoju wymagany jest 1.–2. poziom (miedziane), 3.–4. poziom (srebrne) lub 5. poziom (złote). Zaklęcie można zapisać, korzystając z własnej pamięci lub przepisu. Tworzenie zwojów wymaga połączenia wiedzy magicznej z precyzją, co zapewnia techniczną poprawność wykonania.

Wiedza o wróżbiarstwie z gwiazd
Cecha: Jasny umysł
Przez wieki magowie z Katedry próbowali odczytać ludzkie losy z gwiazd. Mimo opanowania astronomii i tradycyjnego wróżbiarstwa, niebiosa długo skrywały swoje sekrety. Przełom nastąpił, gdy obie dziedziny scalono w jedną, potężną naukę. Wróżbiarstwo gwiezdne to ścieżka elitarna, dostępna tylko dla wytrwałych. Wymagane jest osiągnięcie czwartego poziomu biegłości w astrologii oraz wróżbiarstwie, co pozwala na powolne zgłębianie tej trudnej sztuki.

Umiejętności maga
Łączenie umiejętności z odpowiednimi cechami pozwala tworzyć techniki, jednak każda z nich może być stosowana samodzielnie. Jeśli gracz opracuje kreatywne wykorzystanie zdolności i uzasadni je fabularnie, Mistrz Gry powinien umożliwić podjęcie próby, wymagając w zamian wykonania odpowiedniego testu.

Wszystkie wymienione tutaj umiejętności osiągają maksymalny, piąty poziom.

Obowiązkowe umiejętności dla maga obejmują sześć pozycji: skupienie mocy pozwala rzucać zaklęcia, tarcza aury umożliwia obronę magiczną, a nasycenie słów oraz pasmo miedziane pozwalają aktywować zaklęcia. Do tego trzeba zaliczyć pisanie i czytanie, gdyż mag musi mieć je jako podstawową edukację; wpisujemy te dwie zdolności jako ogólne. Choć do zdania egzaminów wystarczy pierwszy poziom każdej z nich, zdecydowanie zaleca się posiadanie wszystkich trzech na poziomie drugim.

Skupienie mocy pozwala zagęścić energię, co ułatwia precyzyjne celowanie w oddalone obiekty. Ta umiejętność zwiększa skuteczność przebicia defensywy magicznej. Każdy kolejny poziom zapewnia premię +1 do trafienia lub do siły przebicia przeciwko magii.
Wzór techniki: maksymalnie można uzyskać 5 poziomów.

Tarcza Aury. Mag uzewnętrznia swoją energię, tworząc barierę, która neutralizuje wrogie zaklęcia. Limit wynosi standardowo 40 czarów na scenę (mistrzowie osiągają 50). Po jego przekroczeniu dochodzi do destabilizacji pola, co grozi „przegrzaniem” i omdleniem. Regeneracja trwa około godziny, podczas której postać jest bezbronna i nie może używać magii. Każdy poziom umiejętności zwiększa siłę ochrony o 1 punkt. Należy pamiętać, że obrona magiczna zastępuje fizyczną – nie jest możliwe jednoczesne blokowanie ataków bronią oraz czarów.
Wzór techniki: maksymalnie można uzyskać 5 poziomów.

Manifestacja to ostateczna linia obrony maga, wykorzystywana w momencie przebicia tarczy aury. To wyrzut surowej energii, który aktywuje się tuż przed trafieniem wrogiego zaklęcia. Działa jak pancerz reaktywny – wywołuje eksplozję mocy, która rozbija wrogie czary bojowe. Należy pamiętać, że manifestacja nie chroni przed zaklęciami kontroli umysłu ani paraliżem. Pierwszy poziom umiejętności daje dedykowaną akcję manewru odbicia, a także każdy poziom zwiększa ten manewr o +1.
Wzór techniki: maksymalnie można uzyskać 5 poziomów.

Wyczucie mocy pozwala magowi dostrzec aurę krążącą wokół niego, choć wciąż nie daje pełnej zdolności rozróżniania jej w eterze. Zdolność ta potęguje technikę wyczucia energii, ułatwiając namierzenie jej źródła, a z każdym kolejnym poziomem dodatkowo podnosi jej wartość o jeden punkt.
Wzór techniki: maksymalnie można uzyskać 5 poziomów.

Nasycanie słów magiczną energią to fundament pracy każdego adepta. Dzięki temu wypowiadane formuły nabierają mocy, co pozwala na rzucanie zaklęć niezależnie od tego, czy czyta się je ze zwoju, czy zna na pamięć. Technika ta umożliwia nie tylko samo rzucanie czarów, ale także ich wzmacnianie oraz wprowadzanie poprawek do formuł. Na drugim poziomie umiejętności nasycanie podstawową mocą staje się automatyczne. Z każdym kolejnym poziomem łatwość nasycania wzrasta, a siła umiejętności podnosi się o 1 punkt.
Wzór techniki: maksymalnie można uzyskać 5 poziomów.

Wytrzymałość maga. Dzięki wieloletniej praktyce mag wykształca w swoim ciele organ filtrujący energię astralną. Wydolność tego narządu rośnie wraz z poziomem doświadczenia, co chroni użytkownika przed toksycznym wpływem magii. Bazowy limit energii ustalono na dziesięć jednostek na poziom postaci; jeśli mag nie opanował jeszcze tej umiejętności, bezpieczny pułap stanowi poziom cechy magii na scenę lub walkę. Przekroczenie limitu skutkuje obrażeniami wewnętrznymi. Mag może rzucać czary, ryzykując zdrowiem i życiem, aż do utraty przytomności lub zgonu. Każde wykroczenie poza bezpieczny próg niesie ze sobą konsekwencje, nawet dla najbardziej doświadczonych adeptów. Zdolność ta potęguje technikę węzła mocy, zwielokrotniając jej poziom dziesięciokrotnie.
Wzór techniki: maksymalnie można uzyskać 5 poziomów.

Przyśpieszenie: Początkujący mag rzuca zaklęcia powoli, drobiazgowo dbając o styl wpojony przez mistrzów. W miarę zdobywania doświadczenia jego ruchy stają się pewniejsze, a synchronizacja gestów ze słowami – płynniejsza. Bez tej umiejętności rzucenie czaru zajmuje pełną turę (10 akcji). Każdy poziom „Przyśpieszenia” skraca ten czas o dwie akcje, pozwalając magowi szybciej czerpać z zasobów magicznych.
Wzór techniki: maksymalnie można uzyskać 5 poziomów.

Magiczne wyczucie aktywuje zmysł, umożliwiając wykrycie kierunku źródła magii oraz ocenę jej przybliżonej mocy. Precyzja lokalizacji zależy od poziomu doświadczenia maga. Umiejętność posiada pięć stopni rozwoju, z których każdy dodaje +1 do działania zmysłu.
Wzór techniki: maksymalnie można uzyskać 5 poziomów.

Białe pasmo to dzika energia, która po przefiltrowaniu przybiera formę czystej mocy. Wielu magów nie potrafi jednak z niej korzystać; mimo swojej pierwotnej natury, jest ona niezwykle trudna do użycia w zaklęciach. Próby wzmacniania czarów rzadko przynoszą pożądane rezultaty, a łączenie dwóch rodzajów energii w jednym zaklęciu zawsze destabilizuje jego strukturę.
Wzór techniki: maksymalnie można uzyskać 5 poziomów.

Pasmo miedziane po przefiltrowaniu zamienia się w czystą energię, która zasila miedziane zaklęcia. Dzięki niej mag precyzyjnie określa koszt rzucanych czarów i ogranicza się wyłącznie do tych, do których posiada odpowiedni dostęp.
Limit techniki: maksymalnie 5 poziomów.

Pasmo srebra to gęsta i potężna energia, pozwalająca na rzucanie zaawansowanych zaklęć. Świadomość dostępnych zasobów mocy umożliwia magowi precyzyjne wybieranie czarów podczas ich rzucania.
Limit techniki: maksymalnie 5 poziomów.

Pasmo srebrne. Przefiltrowane pasmo zamienia się w czystą energię zasilającą srebrne zaklęcia. Dzięki niej mag może precyzyjnie określić koszt rzucanego czaru i ograniczyć się wyłącznie do zaklęć, do których posiada dostęp.
Limit umiejętności: maksymalnie 5 poziomów.

Pasmo złote. Przefiltrowane pasmo zamienia się w czystą energię zasilającą złote zaklęcia. Dzięki niej mag może precyzyjnie określić koszt czaru i ograniczyć się wyłącznie do technik, do których posiada dostęp.
Limit umiejętności: 5 poziomów.

Dodatkowe umiejętności
Edukacja maga wykracza poza arkana magii, obejmując również walkę wręcz – w szczególności naukę posługiwania się drągiem bojowym. Oręż ten jest stałym elementem ekwipunku maga, a jego sprawne użycie stanowi fundament szkolenia. Magowie, którzy decydują się na równoległy trening szermierki, muszą liczyć się z tym, że odciąga on ich uwagę od studiowania magii, spowalniając tym samym rozwój magicznych zdolności.

RANGI MAGA

Sługa, który ukończył dwunasty rok życia i opanował umiejętność czytania oraz pisania na poziomie satysfakcjonującym, może zostać
awansowany na stanowisko nowicjusza. 

Nowicjusz to osoba rozpoczynająca swoją magiczną edukację. Przez dwa lata intensywnie przyswaja wiedzę teoretyczną i praktyczną, przygotowując się do momentu, w którym po raz pierwszy samodzielnie rzuci zaklęcie. Oprócz nauki, nowicjusze pełnią również szereg obowiązków, takich jak pomoc w kuchni akademickiej czy utrzymanie porządku w wspólnych przestrzeniach. Zwieńczeniem tego okresu jest rytuał inicjacyjny, podczas którego nowicjusz nie tylko wykonuje pierwsze zaklęcie, ale także zawiera formalną umowę z duchowym opiekunem.

Miedziany nowicjusz to czarodziej rozpoczynający formalną naukę po połączeniu z opiekunem. Celem tego etapu jest przygotowanie do egzaminu na miedzianego adepta, sprawdzającego znajomość fundamentalnych zaklęć. Podczas trzech lat nauki nowicjusze zgłębiają teorię i pomagają starszym kolegom w pracach dla mistrzów, zdobywając cenne doświadczenie. Sam egzamin weryfikuje umiejętność użycia magii wobec konkretnego przedmiotu mocy. Składa się on z części teoretycznej (wykładni formuł) oraz praktycznej (demonstracji talentu). Ponieważ naczynia magiczne są niezwykle cenne, Katedra udostępnia je tylko na czas sprawdzianu. Należy jednak pamiętać, że zgubienie artefaktu oznacza wydalenie ze szkoły.

Miedziany adept to tytuł nadawany magowi, który ukończył podstawowy cykl edukacji magicznej i jest gotowy podjąć bardziej zaawansowane studia. Kolejne trzy lata nauki pozwalają mu zdawać egzamin na miedzianego maga. W pierwszej części tego sprawdzianu kandydaci otrzymują trzy tajemnicze zwoje. Zadaniem zdających jest dokładna analiza zawartych w nich informacji dotyczących zaklęć. Na podstawie tych danych muszą następnie sporządzić szczegółowy opis procedury rzucania każdego z nich, uwzględniając wszystkie istotne czynniki wpływające na jego skuteczność.

Miedziany mag, jako pełnoprawny członek Katedry, może podejmować misje poza jej murami. O randze i roli w organizacji świadczy noszony przez niego amulet. Nowym przywilejem płynącym z awansu jest otrzymanie specjalnego miecza – artefaktu wydatnie wzmacniającego moc rzucanych uroków.

Miedziany mag, jako pełnoprawny członek Katedry, może podejmować misje poza jej murami. O randze i roli w organizacji świadczy noszony przez niego amulet. Nowym przywilejem płynącym z awansu jest otrzymanie specjalnego miecza – artefaktu wydatnie wzmacniającego moc rzucanych zaklęć.

Po pomyślnym zdaniu egzaminu na miedzianego maga wielu adeptów zatrzymuje się na tym poziomie. W związku z tym Kapituła Magów oraz Arc magowie z różnych katedr, dążąc do rozwoju tej dziedziny, stworzyli system dodatkowych tytułów i możliwości.

Mag zaawansowany Dzięki zasługom dla katedry magów można zyskać awans na maga zaawansowanego. Osiągnięcie to daje prawo do samodzielnego prowadzenia wykładów oraz dołączenia do kadry nauczycielskiej. Taki mag ma także prawo uczyć w gildiach magów, gdyż posiada certyfikat instruktora, który zezwala mu na podjęcie pracy poza szkołą magii.

Miedziany mistrz Tytuł ten uprawnia do prowadzenia samodzielnych badań nad tworzeniem nowych zaklęć. Tacy magowie pomagają również w pracy magom srebrnym i złotym, będąc o krok od awansu na wyższy szczebel. Tytuł przyznawany jest za zasługi mentorskie i dydaktyczne. Jeśli mag potrafił skutecznie prowadzić uczniów jako mag zaawansowany oraz udowodnił chęć własnego rozwoju, katedra awansuje go na Mistrza Miedzianego

Awans na srebrnego maga. Aby awansować na srebrnego maga, należy zyskać nowe możliwości rozwoju. Katedra ocenia całokształt osiągnięć kandydata z okresu bycia magiem miedzianym, na przykład wykonywanie zadań, szkolenie uczniów, wsparcie magów srebrnych i złotych oraz wkład naukowy, jak opracowanie nowych teorii zaklęć czy próba ulepszenia już istniejących. Następnie odbywa się test mocy i wiedzy, którego przebieg zależy od egzaminatora. Egzaminatorami są złoci magowie, którzy przeszli wszystkie stopnie wtajemniczenia w danej dziedzinie magii.

Srebrny mag żywiołów mag Srebrni magowie to władcy żywiołów znani jako magowie bojowi, których obecność na polu bitwy często przesądza o zwycięstwie. Ich główną kwaterą jest katedra, w której stacjonują jako gwardia magiczna. Standardowo w każdym kraju powinno znajdować się około dwustu takich specjalistów, służących w wojsku oraz zapewniających magiczną ochronę na dworach złotej szlachty.

Awans na mistrza sfer Egzamin na mistrza sfer to rygorystyczny sprawdzian, weryfikujący zarówno wiedzę teoretyczną, jak i praktyczny kunszt magiczny. Kandydat musi najpierw wykazać się biegłością w zasadach rządzących sferami, a następnie samodzielnie sporządzić zwój z potężnym srebrnym zaklęciem. Ostatni etap to ostateczny test umiejętności: rzucenie przygotowanego czaru pod czujnym okiem egzaminatorów.

Srebrni mistrzowie sfer Elitę magiczną katedry tworzą Srebrni mistrzowie sfer, których grono jest ściśle zamknięte i liczy trzydzieści osób. Nominacja nowego mistrza wiąże się z koniecznością ustąpienia miejsca przez seniora, który otrzymuje nowe zadania: zarządza gildią bądź podejmuje się kluczowych misji poza katedrą. W skali kraju populacja ta oscyluje wokół setki magów.

Awans na złotego astrologa Awans na złotego astrologa to rygorystyczny sprawdzian, któremu podołać mogą jedynie najzdolniejsi. Całonocny egzamin rozpoczyna się od teorii kosmosu i wpływu gwiazd na świat materialny, wymagając od kandydata biegłej interpretacji nieba oraz znajomości starożytnych traktatów. Kolejnym etapem jest opracowanie własnej, autorskiej metody wróżbiarskiej, będącej zwieńczeniem dotychczasowych doświadczeń. Egzamin wieńczy obrona tezy na temat złotego pasma – strumienia energii o wielkiej mocy – oraz analiza jego kluczowego znaczenia w zaawansowanej sztuce magicznej.

 Złoty astrolog Złoci astrolodzy, władający potęgą gwiazd, stanowią nieliczną elitę. W murach pojedynczej katedry rzadko spotyka się więcej niż piętnastu przedstawicieli tej profesji, a w całym państwie populacja ta ogranicza się do około czterdziestu magów. Służą oni jako doradcy władców, wykorzystując swój dar do wypełniania najważniejszych misji na rzecz katedry.

Egzamin na złotego maga astralnego to niezwykle trudny test, prowadzony bezpośrednio przez arcymaga. Przez brak sztywnych zasad sprawdzian ten owiany jest tajemnicą. Kandydat może zostać poproszony o odpowiedź na jedno pytanie lub zmierzyć się z szeregiem skomplikowanych zadań magicznych. Po pomyślnym zakończeniu próby astromag składa swojemu przełożonemu przysięgę, której treść pozostaje skryta przed światem.

Złoci magowie astralni to generałowie i wysocy mistrzowie, stojący na szczycie hierarchii katedry. W tej dziesięcioosobowej grupie najpotężniejszych magów każdy włada unikalnym złotym mieczem, stworzonym przy użyciu prastarej magii. Wierzy się, że broń ta posiada moce znane tylko właścicielom. Tytuł ten jest niezwykle pożądany, ponieważ to z tych magów wywodzi się kolejny arcymag katedry. Astromagowie posiadają nie tylko wiedzę o sferach astralnych, ale również zdolność podróżowania między nimi.

Wybór arcymaga jest tajemnicą powierzaną wyłącznie kandydatowi przystępującemu do rytuału. Stare kroniki wspominają, że proces ten wymaga obopólnej zgody: nie tylko mag musi wyrazić wolę objęcia stanowiska, ale to sama magia słów wybiera mistrza, któremu zechce służyć. W trakcie ceremonii dotychczasowy arcymag przekazuje kandydatowi zalążek żywego języka magii. Budząca się moc przekształca nowego króla magii. Jeśli jednak magia okaże się niekompatybilna z kandydatem, ten ginie, a jego ciało ulega zwęgleniu.

Arcymag, znany także jako król magii, to najpotężniejsza postać w katedrze. Dzięki władzy nad magią słów potrafi rzucać zaklęcia i władać żywiołami bez wykonywania gestów. Każde jego słowo definiuje określony stan, czynność lub moc, co pozwala mu dowolnie przekształcać rzeczywistość i otoczenie. Dodatkowo dysponuje boską ochroną, którą może otoczyć inną osobę. Jako władca nosi insygnia swojej rangi: złoty kostur, łańcuch przeznaczenia oraz pierścień arcymaga. Jego szata jest utrzymana w barwach trzech magii.

Po śmierci lub rezygnacji arcymaga zwoływane jest Złote Zgromadzenie z udziałem dziesięciu najwyżej postawionych magów. Wybór przywódcy następuje w trakcie specjalnego rytuału opartego na mocy słów. Każdy uczestnik oddaje swój unikalny miecz ze złotą pieczęcią, który staje się częścią ceremonii. Oręż wybranego maga zostaje przekuty w potężny kostur, wzmocniony szlachetnymi metalami i sproszkowanymi relikwiami dawnych arcymagów. W ten sposób nowy atrybut zyskuje pełną moc oraz magiczną więź z historią zakonu.”