Magiczne techniki
Mag, który chce podejść do egzaminu, musi wykazać się biegłością w trzech podstawowych technikach. Pierwszą jest uwolnienie, pozwalające na użycie zaklęcia, drugą obrona magiczna, chroniąca przed atakami magicznymi, a trzecią splot słów, umożliwiający nasycenie słów mocą i splecenie ich w zaklęcia.
Uwolnienie to technika aktywacji i uwalniania czarów, służąca do przebijania magicznej ochrony. Pozwala ona skutecznie oddziaływać na wybrany cel: przeciwnika, miejsce lub przedmiot
wzór techniki: cecha magia + umiejętność skupienie mocy = uwolnienie
Obrona magiczna służy do całkowitego rozproszenia zaklęć przeciwnika. Warto zaznaczyć, że przedmioty fizyczne, które nie posiadają energii magicznej, nie są zaklęciami i nie mogą zostać rozproszone. Działanie techniki opiera się na testach przeciwstawnych – atak dosięga celu tylko wtedy, gdy moc wroga przebije obronę maga, a ten nie posiada żadnego atutu obronnego.
Wzór techniki: cecha magia + umiejętność tarcza aury = obrona magiczna.
Inicjatywa magiczna to zdolność postaci do szybkiego rzucania zaklęć i używania mocy magicznych. Określa, jak szybko postać potrafi przygotować i wykonać niezbędne gesty oraz wypowiedzieć słowa zaklęcia. Rozwój tej umiejętności jest związany z regularnym praktykowaniem magii, doskonaleniem wymowy oraz precyzją gestów. Im więcej doświadczenia zdobywa postać, tym szybciej i sprawniej rzuca zaklęcia.
Wzór techniki: Podstawowa inicjatywa (10) minus umiejętność przyspieszenia (2 poziom).
Manewr odbicia umożliwia przekierowanie energii magicznej i użycie jej do stworzenia magicznego bloku. Przeważnie używa się tej techniki w momencie przebicia przez wrogie zaklęcie obrony magicznej; oznacza to, że mag dzięki niej potrafi przekierować energię w blok. Technika ta działa przeciwstawnie do uwolnienia: jeśli magowi broniącemu uda się zwyciężyć w teście, zdąży przekierować energię do magicznego bloku; jeśli nie, wrogie zaklęcie dosięgnie maga. Magiczny blok działa tylko na zaklęcia fizyczne, czyli te, które zadają obrażenia ciału.
Wzór techniki: cecha Magia + umiejętność Skupienie mocy = manewr odbicia.
Magiczny blok jest rezultatem manewru odbicia; wymagane jest posiadanie broni magicznej, takiej jak ostrza używane przez magów Katedry. Te specjalne ostrza zadają obrażenia oparte na energii astralnej i posiadają różne poziomy mocy: miedziane (+10 obrażeń), srebrne (+20 obrażeń) oraz złote (+30 obrażeń). Dzięki posiadaniu takiego przedmiotu mag może go użyć do stworzenia fali energii, która przeciwstawi się wrogiemu zaklęciu. Mag nie musi fizycznie trzymać tej broni w dłoni, jednak musi posiadać ją przy sobie. Im częściej mag używa broni magicznej do bloków podczas walki, tym bardziej oręż się nagrzewa; może się zdarzyć, że swoim ciepłem zrani maga lub ulegnie uszkodzeniu.
Wzór techniki: cecha magia + obrażenia magicznej broni
Węzeł mocy stanowi magiczny narząd w ciele maga. Odpowiada za rafinację i przesył energii astralnej, zapewniając moc niezbędną do rzucania zaklęć. Każde użycie czaru obciąża ten narząd. Mag posiada pulę wytrzymałości, która wyznacza limit zaklęć możliwych do wykonania w danej scenie lub walce. Po odpoczynku kondycja maga wraca do normy, o ile nie przekroczył on swoich ograniczeń.
Wzór techniki: (wytrzymałość maga × 10) + magia = węzeł mocy.
Wyczucie energii jest zdolnością pozwalającą magowi na śledzenie magicznych strumieni w otoczeniu. Dzięki niej może on namierzyć inne osoby dysponujące mocą oraz miejsca o jej dużym nagromadzeniu, takie jak punkty koncentracji energii czy starożytne przedmioty o nadprzyrodzonej naturze.
Wzór techniki: cecha zmysły + umiejętność wyczucie mocy
Splot słów to obowiązkowa technika bez niej nie uda się nasycić zaklęcia odpowiednią energią i wyzwolić efektu magicznego. Gdy uczy się mag pierwszego zaklęcia zaczyna naukę od tej techniki i związany z nią umiejętności aby rzucić pierwsze zaklęcie
Wzór techniki: umiejętność nasycenie słów + jasny umysł
Moc to czysta energia. Większość magów nie przykłada do niej wagi, uznając ją za mało przydatną; nieliczni jednak potrafią wykorzystać jej potencjał.
Wzór techniki: białe pasmo, poziom x2 + cecha magia.
Energia miedziana pozwala na aktywację zaklęć miedzianych. Im większy jest jej zapas, tym potężniejsze czary można rzucać. Energia ta nie wyczerpuje się, gdyż więź między magiem a jego duchowym powiernikiem umożliwia natychmiastowe uzupełnienie każdego zużytego zasobu.
Wzór techniki: miedziane pasmo, poziom x2 + cecha magia.
Energia srebrna umożliwia rzucanie srebrnych czarów. Jej ilość bezpośrednio przekłada się na potęgę magii – im większy zapas, tym silniejsze zaklęcia. Mechanizm ten nie ulega wyczerpaniu, ponieważ więź z duchowym powiernikiem pozwala na błyskawiczne uzupełnienie każdego zużytego zasobu.
Wzór techniki: srebrne pasmo, poziom x 2 +cecha magia.
Energia złota zasila dedykowane jej zaklęcia. Potęga magii jest bezpośrednio powiązana z wielkością zapasów – im większa pula energii, tym potężniejsze czary. Zasoby te pozostają niewyczerpane dzięki więzi z duchowym powiernikiem, która zapewnia ich natychmiastowe odnowienie.
Wzór techniki: złote pasmo, poziom x 2 + cecha magia .