1. Najpierw przejdź do zakładki Wygląd. Znajdziesz tam wskazówki, które pomogą Ci poprawnie uzupełnić pola z danymi osobowymi.
2. Gdy stworzysz dane personalne, zajrzyj do zakładki Cechy startowe. Twoja postać posiada 14 cech na pierwszym poziomie, a do jej budowy otrzymujesz 18 punkty do rozdysponowania.
3. Po ustaleniu cech postaci przejdź do umiejętności ogólnych. Do rozdysponowania masz 10 punktów – rozdysponuj je tak, jak uznasz za stosowne.
4. Do dyspozycji masz 10 punktów umiejętności bojowych. Pamiętaj jednak, że walka nie jest obowiązkowa – nie każdy bohater musi być wojownikiem.
5. Piątym krokiem jest witalność. W przeciwieństwie do poprzednich etapów, nie wydaje się tu punktów budowy – musisz po prostu rozdzielić punkty witalności.
6. Szósty krok – zarazem ostatni – to dopinanie szczegółów przed wyruszeniem w świat. Masz na to 10 punktów budowy postaci.

Sekcja „ostatnich kroków” zamyka proces tworzenia karty postaci. Nie wchodzi ona w skład głównych działów – takich jak cechy czy umiejętności bojowe – lecz służy jako ostateczny szlif projektu, na który gracze otrzymują do dyspozycji 10 punktów budowy.

DARY RASOWE

Dar, z którym się rodzisz. Każda rasa dysponuje wrodzonymi umiejętnościami, zwanymi darami od bogów. Każdy przedstawiciel danej nacji rodzi się z jednym aktywnym darem, podczas gdy dwa pozostałe drzemią uśpione aż do czasu ich przebudzenia. Nowe moce można odblokować na wiele sposobów, na przykład poprzez specjalne rytuały plemienne lub kulturowe, a także w wyniku przełamania własnych ograniczeń przez daną istotę. Na etapie kreacji bohatera można wybrać tylko jeden dar rasowy na start, co kosztuje 3 punkty budowy. Jeśli gracz zrezygnuje z tego wyboru, późniejsze obudzenie pierwszego daru okaże się bardzo trudne z uwagi na brak wrodzonej więzi. W normalnych warunkach zakłada się, że dar wykupiony podczas tworzenia postaci uaktywnił się już w dzieciństwie lub wczesnej młodości. W przeciwnym razie próba późniejszego przebudzenia zdolności może zakończyć się całkowitym niepowodzeniem.

spis darów rasowych

WADY I ZALETY
nadają każdej postaci unikalny charakter. Decydując się na wady, zyskujesz dodatkowe punkty budowy, ale musisz liczyć się z ich konsekwencjami. Mogą to być drobne niedogodności minimalnie utrudniające codzienne życie lub poważne dolegliwości, które znacząco komplikują, a czasem wręcz uniemożliwiają normalne funkcjonowanie. Zalety z kolei pozwalają wzmocnić postać lub nadać jej coś nietypowego, co pozytywnie wyróżni ją z tłumu. W przeciwieństwie do wad, które zwiększają pulę punktów, zalety je pobierają, ponieważ mają swój koszt wykupienia.

spis wad i zalet

Rozważając dodanie zalet i wad do swojej postaci, warto zachować umiar. Unikaj przede wszystkim wad wybieranych wyłącznie dla dodatkowych punktów, gdyż mogą one zaburzyć równowagę postaci i negatywnie wpłynąć na jej rozwój w trakcie długiej kampanii. Szczegółowy opis wad i zalety znajdziesz w dedykowanym im rozdziale.

POLE BRONI 
  Karta postaci wyposażona jest w cztery dedykowane miejsca, zapewniające natychmiastowy dostęp do wybranego uzbrojenia. Rozwiązanie to pozwala graczowi na szybkie dobycie broni bez konieczności przeszukiwania ekwipunku lub tabel broni, co znacząco przyspiesza dynamikę rozgrywki i ułatwia podejmowanie decyzji w trakcie starcia. Limit broni gotowych do użycia wynosi cztery. Każdy standardowy oręż, który nie jest domyślnie przypisany do wybranej profesji, można nabyć za jeden Punkt Budowy Postaci.

Ekwipunek: Broń Podczas tworzenia postaci oręż nabywa się za punkty doświadczenia (PD). Każda broń standardowej jakości kosztuje 1 punkt. Wyjątkiem jest uzbrojenie klanowe. Gracz spoza danej organizacji, chcący posiadać taki ekwipunek, musi przygotować uzasadnienie fabularne (tło historyczne). W przypadku chęci pozyskania broni magicznej lub wysokiej jakości, Mistrz Gry decyduje, czy dany przedmiot nie wpłynie negatywnie na balans rozgrywki. 

Lepsza jakość: Jeśli gracz chce wyposażyć swoją postać w lepszą broń, może ją nabyć za 6 punktów budowy postaci, uzyskując wcześniej zgodę Mistrza Gry. Niekiedy zdarza się jednak, że musi on przeznaczyć na ten cel dodatkowe fundusze, co w praktyce oznacza start z zerowym saldem lub nawet z zadłużeniem.

pola inicjatywy 

      sprint………                                                            unik………                                   Inicjatywa fizyczna……. 

      zryw……..                                                                                                                     Inicjatywa bojowa……. 

Techniki bojowe

trafienie
Skuteczny atak w walce wymaga opanowania podstawowych umiejętności posługiwania się bronią. Kluczowe jest połączenie dwóch parametrów: cechy walki, określającej ogólną sprawność bojową, oraz umiejętności władania danym typem oręża. W sytuacji, gdy brak jest specjalistycznej wiedzy, efektywność ataku opiera się wyłącznie na ogólnej cesze walki.

Budowa: ataku cecha walka + władanie orężem – bezwładność = trafienie 

unik
Skuteczna obrona polega na unikaniu trafień bronią przeciwnika. Długotrwałe treningi rozwijają zdolność reagowania i unikania ataków. Na obronę składają się dwa kluczowe parametry: cecha obrony, określająca ogólną sprawność defensywną, oraz umiejętność sprężystości, czyli zdolność do szybkiego i efektywnego uniku. W przypadku braku specjalistycznej wiedzy, skuteczność obrony opiera się wyłącznie na ogólnej cesze obrony. Budowa obrony cecha obrona + sprężystość – mobilność= unik

Parowanie
to zaawansowana technika bojowa, opierająca się na syntezie szybkości reakcji i precyzyjnego operowania bronią. Umożliwia ono przechwycenie ataku przeciwnika i absorpcję części energii uderzenia. Efektywność parowania jest wypadkową dwóch kluczowych parametrów: zasłony (szybkości reakcji) oraz precyzji (dokładności ustawienia broni). Bezpośrednio po wykonaniu parowania następuje automatyczna aktywacja bloku. Budowa: zasłona + zmysły = parowanie

inicjatywy

Poziomy inicjatywy
Na starcie rozgrywki każda postać dysponuje bazową inicjatywą wynoszącą 10 akcji, co pozwala na podjęcie pierwszego działania w dziesiątej akcji bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Wartość tę można obniżyć – skracając tym samym czas oczekiwania na swoją turę – korzystając ze specjalnych umiejętności: Sprintu (dla inicjatywy fizycznej) oraz Zrywu (dla inicjatywy bojowej).

Wartość inicjatywy podczas  budowy postaci
sprint/ zryw
Podczas tworzenia postaci gracza można zmniejszyć czas oczekiwania na atak lub inne ogólne akcje, na przykład na pościg. Zarówno zryw, jak i sprint to umiejętności o takim samym działaniu, lecz dedykowane dwóm osobnym rodzajom czynności. Każda z nich zmniejsza wymagany czas o 2 akcje za jeden poziom rozwoju.
umiejętność poziom 0 inicjatywa 10
umiejętność poziom 1 inicjatywa 8
umiejętność poziom 2 inicjatywa 6
umiejętność poziom 3 inicjatywa 4

Startowy pancerz 
Na etapie tworzenia bohatera możesz wyposażyć go w bazowe opancerzenie, płacąc po 1 punkcie budowy za każdy element. Dostęp do rynsztunku magicznego lub klanowego jest mocno ograniczony i wymaga zgody Mistrza Gry, fabularnego uzasadnienia w historii postaci oraz inwestycji 6 punktów budowy. Ponadto konieczne jest uiszczenie opłaty lub zaciągnięcie długu. Zadłużenie to można spłacić gotówką (gdzie ceny najtańszych rekwizytów zaczynają się od 10 sztuk złota) bądź poprzez wykonanie wyznaczonych przez Mistrza Gry zadań.

opis zbroi
1 Głowa to jedna z części ciała postaci, służąca do noszenia hełmów lub innych nakryć głowy. Te elementy ekwipunku zapewniają dodatkową ochronę.
2 W trakcie codziennych czynności, tułów chronią koszule i kurtki. Jednak podczas walki, aby zapewnić skuteczną ochronę przed obrażeniami, niezbędna jest zbroja. Popularnymi jej rodzajami są i zbroje skórzane, kolczugi napierśniki, które osłaniają newralgiczne partie ciała.
3. Naramienniki to elementy zbroi przeznaczone do ochrony ramion przed urazami mechanicznymi, takimi jak uderzenia czy cięcia. W połączeniu z nałokietnikami tworzą kompleksowy system ochrony stawów łokciowych i barkowych.
4. Na przedramionach najczęściej noszono karwasze, a w zbrojach płytowych – zarękawki.
5. Elementy pancerza biodrowego skutecznie amortyzowały uderzenia, chroniąc staw biodrowy i górną część uda wojownika.
6. Nagolenniki, wykonane z metalu, utwardzonej skóry lub ich połączenia, zapewniały skuteczną ochronę goleni wojownika przed urazami.
7. Rękawice stanowią niezbędną ochronę dłoni. Szlachta zazwyczaj preferuje cienkie rękawiczki, które chronią dłonie przed zimnem. Wojownicy natomiast korzystają z grubych, skórzanych rękawic, dodatkowo wzmocnionych metalowymi płytkami, zapewniających skuteczną ochronę podczas walki.
8. Buty z metalowymi wzmocnieniami zapewniają dodatkową ochronę przed obrażeniami mechanicznymi.
9 W tym polu opisujemy amulet noszony przez postać. Amulet może posiadać magiczne właściwości, które wpływają na statystyki postaci. Jeśli amulet nie ma magicznych właściwości, można go potraktować jako zwykłą biżuterię i wpisać jedynie do listy przedmiotów.
10. 11. Mówi się, że zbyt wiele mocy skupionej w jednym miejscu może przynieść więcej szkody niż pożytku. Dlatego też magowie przestrzegają zasady noszenia tylko jednego magicznego pierścienia na obu dłoniach. Naruszenie tej zasady grozi nie tylko utratą kontroli nad magią, ale także katastrofalnymi konsekwencjami, takimi jak eksplozje magicznej energii. Chociaż każdy może nosić magiczny pierścień, ponieważ nie wymaga on zewnętrznego źródła energii, to nadmiar mocy może być niebezpieczny.

ekwipunek
Ekwipunek to miejsce, w którym przechowujesz aktualnie używane przedmioty. Przenoszenie dużej ilości przedmiotów, na przykład 12 mieczy i 12 zbroi, jest niemożliwe ze względu na ograniczenia udźwigu. W takim przypadku zaleca się wynajęcie magazynu i utworzenie osobnej karty inwentarza, na przykład „Zbrojownia”, co ułatwi zarządzanie sprzętem bojowym.

Fundusze startowe Początkowy majątek postaci wynosi 1 srebrną monetę , najczęściej wypłacaną w miedź. Na etapie tworzenia bohatera gracz może powiększyć tę kwotę, wymieniając punkty budowy postaci na dodatkowe srebrniki. Podczas transakcji należy zadeklarować preferowaną walutę: srebro, jej równowartość w miedzi lub w złocie.

Potęga postaci jest bezpośrednio związana z liczbą kart w jej osobistym stosie. Na start gracz otrzymuje trzy karty, a z każdym następnym poziomem ich pula rośnie o dwie, aż do piątego poziomu włącznie. Pierwszy poziom potęgi jest darmowy i otrzymuje się go na początku, natomiast faktyczna progresja zaczyna się od poziomu drugiego. Z racji tego, że bohater jest pobłogosławiony przez los, startuje z tym bonusem. Należy jednak pamiętać, że nie każda postać niezależna posiada potęgę – zwykłe postacie mogą nigdy nie zdobyć jej pierwszego poziomu.

Aby awansować, gracz musi zgromadzić określoną pulę punktów doświadczenia. Pierwszy poziom nie wymaga punktów budowy podczas tworzenia postaci, lecz cała drabina poziomów rozpisana jest od „jedynki”, podczas gdy kolejne osiąga się w trakcie sesji. Wymagania punktowe dla poszczególnych poziomów potęgi:

• Poziom 1: 5 punktów

• Poziom 2: 10 punktów

• Poziom 3: 15 punktów

• Poziom 4: 20 punktów

• Poziom 5: 25 punktów

Oprócz punktów doświadczenia, awans na wyższy poziom potęgi wymaga uznania w świecie gry. Oznacza to, że dokonania bohatera muszą odbić się echem w otoczeniu i realnie uzasadniać zdobycie wyższej rangi.

Karty szczęścia Karty szczęścia to dodatkowe możliwości, które gracz może wykorzystać podczas rozgrywki. Gracz może mieć maksymalnie trzy poziomy kart szczęścia. Jedną kartę szczęścia można wykupić podczas tworzenia postaci; koszt wynosi 1 punkt budowy postaci. Kolejne karty szczęścia można zdobyć podczas gry, a koszt to zawsze jeden punkt, jednak trzeba podjąć wyzwanie fabularne wymyślone przez mistrza gry. Przeniesienie komuś części, a ta istota się nim podzieli. Karta szczęścia to kolejna dodatkowa karta, której można użyć tyle razy, ile ma się szczęścia, jedną kartę na jeden test, dopóki się nie wyczerpią.

Odnawianie szczęścia Z początkiem każdej nowej sesji, gracz odzyskuje pełną pulę kart szczęścia, w tym te, które zostały wykorzystane w poprzedniej sesji. Karty szczęścia, które pozostały niewykorzystane z poprzedniej sesji, nie są przenoszone do nowej rozgrywki.

dobieranie kart sześcian: W celu użycia karty sześcian, gracz pobiera ją ze swojego prywatnego stosu kart. Gracz dobiera jedną kartę i umieszcza ją wśród wyłożonych kart, aby wzmocnić rezultat akcji, na przykład ataku lub obrony w trakcie walki. Umieszczenie karty w strefie akcji oznacza wykorzystanie danej puli szczęścia. W przypadku wyczerpania prywatnego stosu kart, gracz musi poczekać na jego odnowienie

WITALNOŚĆ POSTACI 
Pula punktów życia postaci jest ustalana na podstawie wartości cechy kondycji. Wartość ta jest przypisywana do sześciu pól punktów życia, a ich suma stanowi całkowitą liczbę punktów życia postaci (ilustracja poniżej). Zwiększenie witalności postaci jest możliwe poprzez rozwinięcie umiejętności wysportowanie

Minusy spowodowane obrażeniami

Lekkie rany – niedostaje się minusów
Ciężkie rany powodują minus trzy punkty do wszystkich wykonywanych czynności. Minus ten odejmuje się od sumy wyniku testu.
Krytyczne rany – powodują minus sześć punktów do wszystkich wykonywanych czynności. Minus ten odejmuje się od sumy wyniku testu.

Leczenie ran

Regeneracja własna
Regeneracja własna jest zależna od kondycji. Dzięki niej postać odzyskuje punkty życia. Ilość odzyskanych punktów życia zależy od poziomu kondycji postaci. Regeneracja następuje raz na trzy dni, podczas odpoczynku i snu.

Stan zapalny rany
Stan zapalny rany to proces, który powoduje ropienie rany i obrzęk wokół niej. Długotrwałe zaniedbanie rany może doprowadzić do martwicy kończyny lub śmierci. Stan zapalny wydłuża czas gojenia się rany o połowę. Jeśli okoliczności sprzyjają zakażeniu rany, to wówczas występuje ropienie rany i gorączka.

Właściwości: Maści lecznicze wspomagają proces regeneracji organizmu. Stosowanie maści zwiększa tempo regeneracji o 1 punkt. Jedno opakowanie wystarcza na około 3 dni. 

Leczenie kapłańskie
Modlitwa o zdrowie jest metodą wspomagającą, nie doraźną. Kapłan wykonuje modlitwę nad rannym lub chorym i kładzie na nim dłonie, wlewając w niego moc, którą otrzymał od swojego bóstwa.

Modlitwa o zdrowie przyspiesza gojenie się ran w naturalny sposób. Skraca czas oczekiwania na regenerację z trzech dni do jednego, czyli zaraz po modlitwie zwracają się punkty zdrowia. Po wpłaceniu odpowiedniego datku można uzyskać jedną skuteczną modlitwę dziennie. Po przyspieszeniu leczenia zaczyna się nowy cykl leczenia

Pierwsza pomoc
Udzielenie pierwszej pomocy znacząco podnosi szanse na przeżycie osoby ciężko rannej. Działania te obejmują opatrywanie zranień, stabilizację uszkodzonych kończyn oraz zapewnienie poszkodowanemu właściwej pozycji.

Mikstury alchemiczne
Mikstury alchemiczne są bardzo skuteczne i szybko działają. Ich działanie jest natychmiastowe, dlatego są bardzo pożądane przez poszukiwaczy przygód. Jednak ich skuteczność wiąże się również z
pewnymi negatywnymi działaniami.
Najczęściej spotykanym przypadkiem jest zatrucie. Do zatrucia dochodzi, gdy ktoś nadużywa mikstur, ponieważ częste zażywanie osłabia organizm. Kolejna mikstura zażyta w krótkim czasie będzie działać o połowę słabiej.

Doraźne leczenie miksturami
Słaba mikstura leczy 6 punktów witalności.
Średnia mikstura leczy 12 punktów witalności.
Mocna mikstura leczy 18 punktów witalności.

Bezpieczne ponowne użycie mikstury, które nie spowoduje zatrucia, może nastąpić po 24 godzinach. Alchemicy zalecają odczekać cztery dni od zażycia ostatniej mikstury magicznej. Po tym czasie można być pewnym, że stara mikstura zostanie wydalona z organizmu

Komplikacje w gojeniu
Jeżeli postać przeciąży ciało, gdy ma ciężkie rany, regeneracja zdrowia zostaje zmniejszona o połowę. Leczenie wydłuża się dodatkowo o dwa dni, co oznacza, że regeneracja życia następuje co pięć dni.
Trzydniowe przewożenie rannego, który posiada ciężkie rany, wydłuża regenerację zdrowia o dwa dni. W związku z tym regeneracja życia następuje co pięć dni

Zachowanie przytomności
Jeżeli postać została sprowadzona na poziom ran krytycznych, zachowuje przytomność przez tyle tur, ile wynosi jej siła woli. Po upływie tego czasu postać umiera, chyba że zostanie uratowana przez medyka. Może zostać również uzdrowiona przez kapłana lub miksturę.

Uzdrowiciele
Uzdrowicielami nazywamy osoby, które poświęciły swoje życie niesieniu pomocy innym, zwłaszcza na wsi. Często spotyka się tam położne, nazywane potocznie „modrymi kobietami”. Obok nich można znaleźć wykształconych medyków, potrafiących poskładać połamane kości, znających się na ziołach i umiejących rozpoznać różne choroby. Nie brakuje też zielarzy, którzy zazwyczaj żyją blisko lasu, gdyż to z niego czerpią surowce do swoich leków. Takie osoby są często nazywane pustelnikami.

Lecznice i szpitale
W obszarach miejskich powszechne były lecznice prowadzone przez duchownych kultu Pani Życia. To właśnie w tych placówkach najczęściej korzystali z opieki medycznej mieszkańcy miast. W takich lecznicach medyk przeprowadzał wstępną ocenę stanu zdrowia pacjenta, wykonywał niezbędne badania i na tej podstawie wystawiał receptę na leki. Z tą receptą pacjent udawał się następnie do apteki, aby zakupić przepisane środki. Za wizytę w lecznicy trzeba było zapłacić kilka miedziaków.

Szlachta i magnateria, korzystając z usług prywatnych lekarzy w swoich domach, cieszyły się wysoką jakością opieki medycznej. Jednakże, w przypadku konieczności hospitalizacji, szpitale oferowały im specjalne warunki, często bardziej przypominające luksusowe rezydencje niż placówki lecznicze. Wśród zamożniejszych warstw społecznych, opłaty za pobyt w szpitalu były bardzo wysokie, często obejmując płatności w srebrze lub złocie, co podkreślało ekskluzywny charakter takiej opieki.

Szpitale pełniły podwójną rolę: były zarówno miejscami leczenia, jak i instytucjami kształcącymi przyszłych lekarzy, przygotowywanych przede wszystkim do opieki nad szlachtą i magnaterią. Hojne wsparcie finansowe udzielane przez te warstwy społeczne umożliwiło utworzenie przy szpitalach szkół medycznych. Z kolei laboratoria i ośrodki badawcze, często powiązane z uczelniami medycznymi, przyczyniały się do rozwoju medycyny poprzez odkrywanie nowych leków i technologii.

Alchemicy
Alchemicy to magowie, którzy ukończyli pełne studia na katedrze alchemii. Potrafią posługiwać się własną magią, która pomaga im tworzyć magiczne mikstury. Każdy alchemik marzy o stworzeniu czegoś wyjątkowego, co zapisze się na kartach historii. Jednak po ukończeniu nauki, często zmuszeni są pracować dla aptek, które zlecają im tworzenie różnych mikstur i pigułek.

Apteki
W Imperium Dragos, gdzie leki powstawały wyłącznie w murach aptek, można było je śmiało nazwać manufakturami zdrowia. Początki tego zawodu sięgały czasów, gdy tajemnice roślin były przekazywane z pokolenia na pokolenie przez doświadczonych zielarzy. To właśnie oni stali się pierwszymi aptekarzami, tworząc eliksiry i mikstury na podstawie przekazów ustnych i własnych obserwacji. Choć ich wiedza była nieoceniona, często obarczona była ryzykiem błędnych diagnoz i niepożądanych skutków ubocznych.

Aby uporządkować ten stan rzeczy i zapewnić mieszkańcom bezpieczne leczenie, Imperium wprowadziło zawód medyka aptekarza. Od tego momentu tylko osoby posiadające odpowiednie certyfikaty mogły prowadzić apteki. Dzięki temu zminimalizowano ryzyko błędnych diagnoz i nieodpowiedniego leczenia. Aptekarze musieli zdobyć solidną wiedzę teoretyczną i praktyczną, co gwarantowało wysoki poziom usług farmaceutycznych.

Z czasem apteki stawały się coraz bardziej wyspecjalizowane, a aptekarze – prawdziwymi mistrzami w tworzeniu eliksirów i mikstur. Ich wiedza o właściwościach roślin i minerałów była nieoceniona przy tworzeniu nowych leków. Aptekarze nie tylko przygotowywali leki na receptę, ale również doradzali klientom w wyborze odpowiednich środków na powszechne dolegliwości. Dzięki temu zdobyli zaufanie mieszkańców, którzy coraz częściej zwracali się do nich z drobnymi problemami zdrowotnymi, rezygnując z wizyt u lekarzy. Aptekarze, mając przygotowane zestawy leków na rozwolnienie, skaleczenia, bóle głowy czy przeziębienia, mogli szybko zaproponować odpowiednie środki. Klienci chętnie korzystali z tej usługi, ponieważ porada była bezpłatna, a płacili jedynie za zakupiony lek.

W ten sposób apteki w Imperium Dragos stały się nie tylko miejscami, gdzie wytwarzano leki, ale również ośrodkami wiedzy i opieki zdrowotnej. Aptekarze, dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu, byli szanowani i cenieni przez mieszkańców, przyczyniając się do poprawy zdrowia i jakości życia w całym imperium.

W Dragos na uczelniach medycznych powstały również wydziały farmaceutyczne. Przyjeżdżali studenci z innych krajów, aby zdobyć wiedzę i rozpowszechniać ją w swoich ojczyznach.

Umiejętności bojowe
W karcie postaci należy odnotować nabyte umiejętności bojowe, gdyż podstawowe władanie bronią jest uniwersalne. Na rozwój tych umiejętności przeznaczono 10 punktów, przy czym każda z nich może osiągnąć maksymalnie piąty poziom zaawansowania.

Rezygnując z rozwoju walki, postać może przekazać punkty na umiejętności ogólne. Kurs wymiany wynosi 2do1 (dwa punkty bojowe za jeden ogólny). Ponieważ nauka walki jest trudniejsza, proces odwrotny – wzmacnianie zdolności bojowych punktami ogólnymi – odbywa się według kursu 3do1.

Wojownik – nie tylko żołnierz

Wojownik – nie tylko żołnierz. Powszechne przekonanie, że wyszkolenie wojskowe jest domeną wyłącznie żołnierzy, jest mylne. Liczne gildie najemników oferują dostęp do doświadczonych instruktorów, którzy za odpowiednim wynagrodzeniem zapewniają trening w sztukach walki. Najemnicy zazwyczaj zajmują się ochroną konwojów kupieckich, pełnią funkcje ochroniarzy oraz strażników majątków szlacheckich i magazynów. Ponadto, mogą uczestniczyć w bitwach, obronie twierdz i realizować inne zadania wymagające siły oraz umiejętności bojowych.

Podstawowe techniki bojowe

Trafienie to podstawowa umiejętność bojowa, bez której nie da się walczyć. Określa ona sposób posługiwania się bronią: jak ją prawidłowo chwycić i wykorzystać w starciu. Na tę umiejętność składa się zarówno władanie orężem, jak i powiązana z nim cecha walki.
Unik: Ta umiejętność pozwala unikać trafień poszczególnymi częściami ciała (takimi jak nogi, pięści czy łokcie) lub całym ciałem, a także odpierać ataki dowolnego oręża. Wartość uniku opiera się na umiejętności Sprężystość oraz cesze Obrona.
Parowania polega na takim ułożeniu oręża, aby odbić lub zatrzymać uderzenie napastnika. Powodzenie w teście inicjuje blok, który pochłania bądź przyjmuje nadchodzące obrażenia.
Wzór techniki: umiejętność zasłony w połączeniu z cechą koordynacji definiuje parowanie.
Inicjatywa bojowa określa kolejność działań w walce oraz prędkość ataków postaci. Aby zwiększyć swoją szybkość w turze, należy rozwijać umiejętność Zryw, ponieważ każdy jej poziom obniża wartość inicjatywy o dwa punkty. Startowa wartość inicjatywy wynosi 10 – oznacza to, że postać wykonuje swoją akcję w dziesiątym segmencie tury.

umiejętności bojowe 

Zasłona stanowi kluczowy element techniki parowania, determinując szybkość reakcji na ataki przeciwnika. Poziom pierwszy tej umiejętności odblokowuje dedykowaną akcję zasłony oraz inicjuje wzrost szybkości reakcji. Każdy kolejny poziom zasłony progresywnie zwiększa szybkość reakcji na ataki wroga, przy czym każdy poziom podnosi ten parametr o 1 punkt.
Brak zasłony a blok: W sytuacji, gdy postać nie opanowała techniki zasłony, niemożliwe jest jednoczesne blokowanie i atakowanie. Gracz staje przed wyborem: defensywa (blok) albo ofensywa (atak).

wyczucia broni zapewnia optymalne wyważenie i płynność ruchów podczas walki, co przekłada się na zwiększoną precyzję ataków. Każdy poziom tej umiejętności redukuje bezwładność używanej broni o 1 jednostkę.

gibkości poprawia mobilność w ciężkim pancerzu, umożliwiając szybsze i bardziej precyzyjne unikanie ataków przeciwnika. Każdy poziom gibkości redukuje negatywny wpływ pancerza na mobilność o 1 punkt. Efekt ten dotyczy pancerza tułowia.

Sprężystość to zdolność, która poprawia skuteczność uników i ułatwia sprawne omijanie przeszkód podczas biegu. Początkowo wykorzystywana jedynie w wojsku, z czasem zyskała popularność wśród gildii najemniczych. Każdy poziom sprężystości zwiększa wartość uniku

władania orężem danej kategorii pozwala postaci na efektywne posługiwanie się każdą bronią z tej grupy. Każdy poziom tej umiejętności zwiększa celność o 1 punkt. Trzeci i piąty poziom dodatkowo zwiększają zadawane obrażenia o 2 punkty.

Walka wręcz: Styl walki oparty na naturalnych zdolnościach bojowych, takich jak siła i zwinność, wykorzystujący techniki uderzeń, kopnięć i pchnięć.

grupy oręży:
Miecze krótkie: miecz krótki, szabla, katana, sztylet
Miecze długie: miecz długi, miecz półtora ręczny, miecz dwuręczny
Topory lekkie: górska siekiera, mała siekiera, siekiera drwala
Topory ciężkie: topór kata, bojowy topór, ciężki topór oburęczny, żelazny, berdysz, halabarda
Broń obuchowa lekka: kij bojowy, maczuga, młot kowalski, cep bojowy
Broń obuchowa ciężka: Morgenstern, buzdygan, ciężki korbacz, wielki żelazny młot
Łuk: krótki łuk bojowy, łuk myśliwski, długi łuk kompozytowy, długi łuk bojowy
Kusza: mała kusza, średnia kusza, duża kusza
Broń drzewcowa lekka: dzida, pilum, oszczep
Broń drzewcowa ciężka: glewia, lanca, pika

Atak i blok są opcjami wykluczającymi się w ramach pojedynczej akcji, co wymaga od gracza podjęcia jednoznacznej decyzji. Po wybraniu ataku lub bloku, zmiana decyzji w trakcie trwania tej akcji jest niemożliwa. Taki mechanizm obowiązuje, gdy postać nie posiada umiejętności „zasłony”, która umożliwia wykonanie bloku jako oddzielnej akcji.

Blokowanie ataku redukuje otrzymywane przez postać obrażenia. W pierwszej kolejności, obrażenia są absorbowane przez broń i siłę postaci. Następnie, pancerz postaci redukuje pozostałą część obrażeń. Ostatecznie, postać otrzymuje tylko te obrażenia, które nie zostały zredukowane przez te mechanizmy. Skuteczność bloku jest determinowana przez siłę bloku, czyli siłę obrażeń, ponieważ blok polega na przeciwstawieniu się obrażeniom

Bezwładność Używanie ciężkiego oręża stanowi wyzwanie ze względu na jego dużą masę i nietypowy rozkład środka ciężkości, co skutkuje obniżeniem celności. Znaczna bezwładność tej broni wymaga stosowania zamaszystych i potencjalnie ryzykownych cięć. Opanowanie takiego oręża wymaga dużej siły fizycznej oraz zaawansowanych umiejętności technicznych, a jego manewrowanie jest skomplikowane. Osoba bez odpowiedniego przygotowania może łatwo stracić kontrolę nad bronią. Mimo dużej energii kinetycznej generowanej podczas uderzenia, bezwładność ogranicza precyzję trafienia. Umiejętność wyczucie broni pozwala na częściowe zminimalizowanie negatywnego wpływu bezwładności.

Pancerz pierwotny to naturalna odporność na obrażenia, niezwiązana z noszeniem zbroi. Osoby o dużej wytrzymałości fizycznej potrafią przyjąć znaczne obrażenia bez większych konsekwencji. Jednak nawet zahartowane ciało, w przypadku zranienia, krwawi i odczuwa ból. W mechanice gry, postać otrzymuje mniejsze obrażenia. Jeśli nie przekraczają one zakresu pancerza pierwotnego, można je uznać za znikome, ograniczające się do drobnych skaleczeń. Pancerz pierwotny wynika z kondycji postaci. Dodatkowo, pancerz pierwotny dodaje się do wartości pancerza wynikającego z noszonej zbroi

Rozwijanie wysportowania za pomocą różnorodnych form treningowych w znacznym stopniu zwiększa odporność na zmęczenie fizyczne oraz ogólną witalność postaci. Wraz z poprawą poziomu wysportowania, każda jednostka witalności postaci zapewnia dodatkowe 2 punkty życia do każdej kratki witalności.

umiejętności ogólne
Ilość punktów budowy postaci na umiejętności ogólne wynosi 10
Umiejętności dają wiedze aby wykonać daną umiejętność a także bonus do kart które zostały położone na stole i tyczą się danej umiejętności.
Sposób liczenia
Umiejętność + cecha + karty na stole
Dla kart są dwa poziomy trudności przeciwstawny i narzucony odgórnie przez grę
Kolejność wykonywania umiejętności
Zadeklarowanie umiejętności: Na początku należy jasno określić, jakiej umiejętności zamierzasz użyć.
Obliczenie wartości: Poziom danej umiejętności należy dodać do odpowiedniej cechy, a następnie do punktów z kart znajdujących się na stole.

Wartość umiejętności określamy poprzez dodanie cechy do jej poziomu; uzyskana suma to siła danej umiejętności.

skrócone nazwy cech
W tabeli umiejętności ogólnych wpisz nazwę wybranej zdolności. W polu C podaj skrót przypisanej do niej cechy, a w polu PO jej aktualny poziom. Pole PC przeznaczone jest na sumę obu tych wartości (cecha + poziom), stanowiącą całkowity wynik danej umiejętności.

wartości cech
ja – jasny umysł – 3
zm – zmysły – 2
ko – koordynacja – 3 

SPIS UMIEJĘTNOŚCI OGULNYCH 

Inicjatywa fizyczna umożliwia szybkie reagowanie w dynamicznych sytuacjach, takich jak pościgi czy chwytanie obiektów. Wskaźnik ten odzwierciedla czas reakcji na dane zdarzenie. Wartość bazowa inicjatywy fizycznej wynosi 10. Umiejętność „Sprint” pozwala zmniejszać ten współczynnik o 2 za każdy poziom rozwoju.

Każda cecha ma minimalny poziom początkowy, wynoszący jeden. Jeśli gracz chce, aby cecha postaci miała wartość zero, mistrz gry powinien wyjaśnić, że postać jest trwale i poważnie upośledzona (np. niedowład kończyn, porażenie mózgowe). Cechy z wartością zero nie można rozwijać przez całą sesję (w przypadku sesji jednorazowej) lub kampanię (w przypadku cyklu sesji). Interwencja sił wyższych, mogąca zmienić ten stan, leży w gestii mistrza gry.

Cechy postaci Karta gracza zawiera 14 cech o wartości początkowej 1. Gracz dysponuje pulą18 punktów personalizacji. Każdy punkt zainwestowany w cechę podnosi jej poziom o 1 (np. dodanie 2 punktów do Siły zwiększa jej wartość z 1 do 3). Maksymalny poziom bazowy wynosi 5. Utrzymanie cechy na poziomie 1 nie niesie ze sobą żadnych kar, jednak obniżenie jej poniżej tej wartości skutkuje otrzymaniem negatywnych modyfikatorów przypisanych do danej cechy.

Działanie na cechach
Jeśli postać chce wykonać konkretne działanie na swojej cesze , gracz musi zadeklarować je Mistrzowi Gry. Ten z kolei określa poziom trudności zadania. Następnie gracz wyciąga kartę z wspólnego stosu a następnie dodaje cechę postaci ewentualnie może dodać kartę z własnego stosu.

Działanie na cecha dana cecha +  karta ze wspólnego stosu + karta z własnego stosu + szczęście

Cechy postaci
Poniżej przedstawiono opis podstawowych cech postaci, które wpływają na umiejętności i zdolności:

Walka: pozwala walczyć gołymi pięściami lub używać broni w sposób podstawowy.
Obrona: Ułatwia uniknięcie ataków fizycznych.
Magia: Pozwala na rzucanie zaklęć oraz tworzenie magicznych przedmiotów.
Rzemiosło: Zwiększa umiejętności związane z wytwarzaniem przedmiotów.
Podstęp: Ułatwia stosowanie blefu, manipulacji oraz półprawd.
Jasny umysł: Pozwala na rozpoznanie oszustw i przejrzenie intencji innych osób.
Dobry los: jeśli próbujesz hazardu chcesz aby dobry los był po twojej stronie również można użyć tej cechy w innym działaniu.
Precyzja: Zwiększa dokładność wykonywanych czynności.
Wola: Odzwierciedla determinację i siłę charakteru.
Kondycja: Wpływa na wytrzymałość fizyczną i zdrowie.
Wiara: Pozwala na połączenie się z boską mocą lub własnymi wewnętrznymi siłami.
Zmysły: Zwiększa ostrość zmysłów i pozwala na lepszą percepcję otoczenia.
Siła: Odzwierciedla fizyczną siłę i wytrzymałość postaci.   
Koordynacja: Wpływa na płynność i precyzję ruchów

PERSONALIZACJA POSTACI
Wygląd postaci
Te dane pozwalają określić, kim jest dany bohater: jego imię, nazwisko i miejsce pochodzenia. Te informacje tworzą wygląd, który odróżnia stworzoną postać od innych postaci.

W tym świecie można zagrać jedną z 12 unikalnych ras. Są to:

• Dragonici – smoczy potomkowie.

• Orkanie – dumni wojownicy.

• Yrakoni – ludzie węże.

• Domadarowie – demony spętane więzią z boskim duchem ziemi.

• Solaris – anioły oddane bogini światłości.

• Szaromi – upadli mieszkańcy świata środka.

• Krasnoludy – podzielone na klany ognistych i słonecznych.

• Ludzie – przybysze tęskniący za utraconą potęgą.

• Zaren – tajemnicza rasa kotowatych z głębi lasów.

• Władcy umysłu – pustynni mistrzowie magii umysłu rezydujący w piramidionach.

• Elfy – strażnicy świętych gajów.

• Elfy cienia – dawni bracia elfów leśnych, którzy wybrali mrok.

Gdy potrzebujesz więcej informacji o rasach, skorzystaj z podręcznika – znajdziesz tam zarówno skrócone zestawienie, jak i pełny opis.

Profesje Na ten moment gra oferuje trzy ścieżki rozwoju: Astromaga, Kapłana oraz Wojownika.

CZARY ASTRALNE

 ZAKLĘCIA ARTEFAKTU

Zaklęcia artefaktów, choć mniej popularne, są prostsze w wykonaniu niż tradycyjne zaklęcia. To dlatego, że większość pracy wykonuje zaklęty w przedmiocie magiczny nośnik. Mag jedynie dostarcza energię i wypowiada skróconą formułę, a przedmiot formuje i uwalnia zaklęcie, jednocześnie uzupełniając magię maga. Zaklęcie dwurytowe jest przykładem takiego działania, gdzie mag i przedmiot współpracują, tworząc potężny efekt.

Powiernik
Powiernik to byt duchowy, przyzwany przez maga z innego wymiaru, z którym zawarł obopólnie korzystny pakt. Mag uzyskuje stały dostęp do magicznej energii, a powiernik zyskuje możliwość egzystencji w świecie materialnym. Powiernicy nie są istotami z nicości, które jedynie z własnej woli przystały na warunki kontraktu. To magowie, którzy po śmierci trafili do świata artefaktu – specyficznego wymiaru, który przyciąga dusze magów. Każdy mag zawierający pakt z powiernikiem, wiąże się tym samym ze światem artefaktu, gdzie jego dusza trafi po śmierci.

Motywacją magów do zawierania takich umów jest fakt, że przez stulecie magia była w kryzysie, spowodowanym zniszczeniem boskiego wiru, zwanego Wortaksem. W rezultacie magowie utracili zdolność czerpania mocy astralnej, niezbędnej do rzucania zaklęć. W następstwie tego wydarzenia, obecna forma magii różni się od dawnej – stare zaklęcia odeszły w zapomnienie, a zastąpiły je nowe, stosowane do dnia dzisiejszego.

W momencie zawarcia paktu i nadania imienia powiernikowi (imię to pojawia się na ramionach obu stron), mag traci pamięć o tym wydarzeniu. Dopiero z czasem, w miarę zdobywania doświadczenia, mag uświadamia sobie istnienie kontraktu z powiernikiem. Pomimo że wiedza ta jest ogólnie dostępna dla magów, młodzi magowie często nie potrafią nawiązać kontaktu z powiernikiem i z tego powodu wypierają fakt zawarcia paktu.

Sposób wykorzystania więzi z powiernikiem zależy od zaangażowania gracza i decyzji Mistrza Gry. Sam fakt zawarcia paktu nie wpływa na charakter ani zachowanie postaci. Powiernik pełni rolę obserwatora. W przypadku nawiązania więzi, mag może doświadczać nagłych wizji lub nieoczekiwanych przeczuć.

 Naczynia artefaktu
Naczynie artefaktu wymaga do działania kryształu energetycznego. Do wyboru są dwa rodzaje: niezwykle trwały kryształ duszy, powstały z wody duchowej poświęconej przez kapłanów, oraz bardziej dostępny kryształ alchemiczny, wytwarzany w procesie alchemicznym z wody srebrnej. Kryształ duszy, będący esencją boskiej mocy, jest praktycznie wieczny i jego cena sięga około 100 złotych monet. Kryształ alchemiczny, choć znacznie tańszy (jedna srebrna moneta), ma ograniczoną żywotność, która zależy od intensywności użytkowania artefaktu. Wybór odpowiedniego kryształu zależy od indywidualnych potrzeb i możliwości finansowych maga.

Rodzaje kolorów magii
Wyróżnia się cztery główne kolory magii. Najbardziej fundamentalnym z nich jest czysta moc, charakteryzująca się mlecznoniebieską barwą. Wielu magów jest zdania, że kolor ten symbolizuje moc astralną, będącą źródłem wszelkiej energii we wszechświecie. Kolejnym kolorem jest miedziany, chociaż istnieje przekonanie, że kolory mocy i zaklęć wynikają z kumulacji energii w trakcie ich rzucania. Teoria ta nie jest jednak powszechnie akceptowana, co często prowadzi do debat podczas zjazdów magów. Następnie występuje kolor srebrny, którego interpretacja również jest przedmiotem dyskusji. Część magów uważa, że reprezentuje on szlachetność i siłę zaklęć, jednak opinie na ten temat są podzielone. Najpotężniejszym kolorem jest złoty, uważany za efekt niezwykle silnego skupienia mocy magicznej. Osoby posługujące się tym rodzajem magii są niezwykle rzadkie, stąd też wiedza na jej temat jest ograniczona.

Parametry zaklęcia

Zasięg zaklęcia określa maksymalną odległość, w jakiej mag może skutecznie rzucić dany czar. Na przykład, zaklęcie o zasięgu 10 metrów może być rzucone na cel znajdujący się w odległości nie większej niż 10 metrów od maga. Zasięg jest jednym z parametrów pomocniczych, który precyzuje, na jakim dystansie zaklęcie wywiera swój efekt. Mistrz gry, prowadzący sesję, ma pewną swobodę w interpretacji zasięgu, nie musi trzymać się go ściśle co do centymetra, choć oczywiście może to zrobić.
Cel Ten parametr określa maksymalną liczbę osób lub przedmiotów, na które może działać zaklęcie.
Obszar Ten parametr definiuje obszar działania zaklęcia, zazwyczaj wyrażony jako promień. Jest on szczególnie istotny w przypadku zaklęć obszarowych, które wpływają na wiele celów jednocześnie lub na określony teren.
Czas działania ten parametr określa czas aktywnego działania zaklęcia definiuje się go  w  minutach, godzinach lub w dniach.
Zmęczenie to parametr, który określa stopień wyczerpania zasobów magicznych użytkownika. Magowie, wykorzystując magiczny węzeł, który powstaje w ich ciałach, mogą pobierać energię od swojego opiekuna i uzupełniać nią ubytek mocy powstały na skutek używania czarów. W trakcie gry gracz ma określoną pulę żetonów, które zużywa na rzucanie zaklęć. Koszt zaklęcia zależy od jego rodzaju: zaklęcia miedziane kosztują 1 żeton, srebrne 2 żetony, a złote 3 żetony. Regeneracja zmęczenia następuje po zakończeniu starcia lub w przerwach między scenami. Przykładowo, jeśli postać potrzebuje 10 minut na przemieszczenie się z jednego punktu do drugiego, mag w tym czasie odzyska 10 punktów energii. W sytuacji, gdy mag wyczerpie swoje zasoby magiczne, a będzie chciał kontynuować rzucanie czarów, otrzyma żetony obciążenia fizycznego. Każdy punkt obciążenia wymaga jednego dnia rekonwalescencji.
Obrażenia to parametr, który określa wielkość szkód, jakie czarujący zadał za pomocą zaklęcia innej istocie.
Energia Parametr energii określa, czy mag dysponuje wystarczającą ilością mocy magicznej do aktywacji zaklęcia. W przypadku, gdy mag nie ma wystarczającej energii, zaklęcie nie zadziała i jego rzucenie będzie niemożliwe.
Dodatkowe efekty parametr określa, jakie korzyści można uzyskać poprzez podniesienie poziomu trudności testu. W przypadku niepowodzenia testu, zaklęcie traci swoją skuteczność.

 Kolejność podczas rzucania zaklęć
Na początku tury gracz deklaruje swoją inicjatywę, w ramach której rozpoczyna działania. Jeśli trzy postacie rozpoczynają akcje w tej samej chwili, kolejność jest następująca: pierwszy działa łucznik, potem wojownik, a na końcu mag. Oczywiście, kolejność ta zmienia się, gdy mag używa naczynia do rzucania zaklęć. Wtedy jego zaklęcia mają pierwszeństwo, ponieważ wypowiada skrócone zaklęcie.

W momencie wyboru zaklęcia, gracz informuje Mistrza Gry o tym, jakie zaklęcie zamierza użyć i krótko opisuje, co chce osiągnąć.

W kolejnej czynności gracz wyciąga kartę ze wspólnego stosu i układa ją na wspólnym miejscu, nazywanym również stołem gry.

Na karcie maga znajduje się parametr służący do uwolnienia zaklęcia w danym kierunku i celu. Najprościej nazwać tę umiejętność „magicznym trafieniem”. Uwolnienie składa się z dwóch elementów: cechy postaci „magia” i umiejętności skupienie mocy.

Uwolnienie mocy dodaje się do wyłożonej karty na stół. Jeśli wynik jest wystarczający, można oczekiwać efektów danego zaklęcia.

Jeśli wynik ataku okaże się niewystarczający, aby przełamać obronę przeciwnika, gracz może dołożyć jedną kartę ze swojego prywatnego stosu. Liczba kart podczas bitwy lub sceny jest ograniczona. Jeśli karty skończą się w trakcie sceny, odnawiają się dopiero po zakończeniu bitwy lub sceny. Regeneracja kart zajmuje chwilę, ponieważ po tym czasie napięcie mięśni ustępuje, oddech wraca do normy. Czas ten wynosi od 5 do 20 minut, w zależności od sytuacji.

ZAKLĘCIE ARTEFAKTU

Pierwsze wezwanie artefaktu
wymaga rzucenia specjalnego zaklęcia, które wprowadza maga w trans i przenosi jego duszę do świata artefaktów. Mag ma trzy godziny na znalezienie powiernika i zawarcie z nim więzi; jeśli mu się to nie uda, umiera. Po zawarciu umowy powiernik otrzymuje nowe imię, widoczne jako magiczny symbol na ramionach obu stron. Choć powiernik ma swoje własne imię, mag poznaje je dopiero po osiągnięciu pełnej mocy. Zadaniem powiernika jest dostarczanie magowi energii. Może on udzielać rad dzięki przeczuciom lub wspierać maga, choć nie jest do tego zobowiązany. Utrata połączenia z powiernikiem powoduje, że wydana energia nie zostanie zwrócona, co skutkuje śmiercią maga. To samo zaklęcie służy do ponownego nawiązania więzi z powiernikiem, która została z jakichś powodów zerwana. Gracz tworzący postać nie musi wydawać punktów tworzenia, aby wykupić to zaklęcie.

Zasięg – brak
Cel – mag rzucający
Obszar – brak
Czas działania 3 godziny   
Zmęczenie – 1           
Obrażenia – brak
Energia – moc – 1
Dodatkowe efekty – brak

rozmowa z artefaktem
Aby porozmawiać ze swoim artefaktem (powiernikiem), mag musi go mieć przy sobie. Kontakt nawiązuje się poprzez skupienie myśli na wspólnym symbolu. Powiernik dysponuje ogromną wiedzą, jednak nie zawsze odpowiada na każde pytanie. Nie potrafi kłamać, choć rzadko wyraża myśli wprost, częściej przekazując informacje za pomocą wizji lub przeczuć.
Zaklęcie to bywa często pomijane przez magów, którzy zapominają o momencie zawarcia umowy z powiernikiem. Nawet znając zaklęcie, nie zawsze udaje im się nawiązać połączenie. Paradoksalnie, sami nauczyciele magii, którzy zazwyczaj posiadają taką więź, traktują ten aspekt pobieżnie, skupiając się bardziej na teorii.

Zasięg – brak
Cel – mag rzucający
Obszar – brak
Czas działania – 3 godzinny
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – moc – 1
Dodatkowe efekty – brak  

zjednoczenie z naczyniem
Artefakt jest istotą podróżującą przez strumienie magicznej energii. Gdy zostanie przywołany, opuszcza swój wymiar, lecz musi do niego powracać, aby odzyskać siły. Aby zatrzymać go na dłużej, można połączyć go z przedmiotem, takim jak laska czy pierścień, który musi być zdolny do przechowywania mocy.
Proces zjednoczenia artefaktu może być przeprowadzony wyłącznie przy użyciu odpowiedniego naczynia mocy. Jakiekolwiek inne przedmioty okazują się nieprzydatne w tym celu. Rytuał ten wymaga zastosowania specjalistycznego, a zarazem kosztownego narzędzia. Z uwagi na liczne trudności związane z tym konkretnym zaklęciem, bywa ono często pomijane w procesie edukacji magicznej.

Dystans – brak
Cel – przedmiot trzymany przez maga rzucającego
Obszar – brak
Czas działania – 14 dni do 2 miesięcy zależy od przedmiotu
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – moc – 1
Dodatkowe efekty – brak  

Kula energii
Gdy duchowy powiernik znajduje się w naczyniu, mag może dzięki więzi łączącej ich tworzyć niewielkie kule energii nad kryształem będącym rdzeniem naczynia. Ten magiczny pocisk może zostać wystrzelony w kierunku przeciwnika. Aby się przed nim obronić, można użyć tarczy aurycznej lub specjalnego przedmiotu

Zasięg – 100 metrów
Cele – 1 osoba
Obszar – brak 
Czas działania– natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – 10 + cecha magia 
Energia – moc – 4
Dodatkowe efekty – brak

tarcza artefaktu
Umieszczenie artefaktu w specjalnym przedmiocie pozwala magowi stworzyć dynamiczną tarczę ochronną. Działa ona jako automatyczny mechanizm obronny, aktywując się w momencie zagrożenia. Tarcza może pochłonąć do 15 punktów obrażeń, zarówno magicznych, jak i fizycznych. Czar ma trzy ładunki. Po ich wyczerpaniu zaklęcie wymaga ponownej aktywacji.

Zasięg – mag
Cele – mag
Obszar – brak 
Czas działania – do wyczerpania się ładunków
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – moc – 4
Dodatkowe efekty – wzmocnienie tarczy o + 6 (+ 2 podbicia).

 stworzenie liny
Zaklęcie to, wynalezione przez maga wędrującego po górskich szlakach, umożliwia wyczarowanie liny. Mag, w dowolnym momencie, może przywołać szarą linę, która automatycznie przytwierdza się do dowolnej powierzchni. Po zaprzestaniu użytkowania, lina ulega zanikowi. Optymalnym rozwiązaniem jest umieszczenie artefaktu w pierścieniu, co zapewnia jego stałą dostępność. Lina charakteryzuje się nośnością do 1000 kilogramów.

Zasięg –  zasięg liny to 300 metrów
Cele – brak
Obszar – brak  
Czas działania – 2 godziny
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – moc – 4.
Dodatkowe efekty –  długości +100metrów (+2 podbicie), zwiększenie udźwigu +500 kilogramów (+2 podbicie),

Emanacja światła
Dzięki temu zaklęciu mag może stworzyć wewnątrz przedmiotu trwałe źródło światła, które oświetli jego najbliższe otoczenie. Zaklęcie  zastępując potrzebę noszenia pochodni

Zasięg – mag
Cele – brak
Obszar– promień 4 metry  
Czas działania – 50 minut
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – moc – 4
Dodatkowe efekty – podwojenie czasu działania (+2 podbicie) , podwojenie obszaru (+3 podbicie), 

ZAKLĘCIA PODSTAWOWE

Ochrona wzroku
Po rzuceniu tego zaklęcia oczy osoby pokrywają się szarą, matową powłoką. Osoba traci  zdolność widzenia kolorów i jest odporna na oślepiające błyski światła, zarówno magiczne, jak i naturalne. Zaklęcie chroni przed oślepiającym efektem zaklęcia „Rozbłysk” i innymi jasnymi błyskami. Jego działanie trwa 40 minut i może objąć maksymalnie trzy osoby.

Zasięg – 1 metr od maga
Cele – mag + 2 osoby
Obszar – mag
Czas działania – 40 minut Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 3
Dodatkowe efekty –  brak

Podstawowa identyfikacja 
Podstawowa identyfikacja pozwala magowi określić, czy przedmiot posiada energię magiczną. Jeśli tak, to jakiego rodzaju i jak bezpiecznie go używać. Gdy wyniki identyfikacji są niejasne, mag może przeprowadzić bardziej szczegółowe badanie. Analizując magiczne wzorce na przedmiocie, może odkryć wskazówki dotyczące jego przeznaczenia lub nazwisko twórcy.

Zasięg – 1 metr
Cele – przedmiot
Obszar – brak
czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 3
Dodatkowe efekty – brak

identyfikacja bytu
Rytuał identyfikacji bytu służy do wykrywania i identyfikowania istot duchowych powiązanych z przedmiotami. Pozwala określić imię ducha lub demona oraz nazwę przedmiotu, ale wymaga przełamania magicznej ochrony nałożonej przez twórcę przedmiotu. Rytuał może być również zastosowany do istot żywych, ujawniając ich imię i wszelkie aktywne na nich zaklęcia. Mag może celować w konkretną osobę. Jeśli mag jest obiektem rytuału, traktuje go jako atak magiczny. W przypadku niemagicznej istoty z nałożonymi zaklęciami, atakujący mag musi pokonać ochronę pierwotnego rzucającego.

Zasięg – 3 metr
Cele – przedmiot lub osoba
Obszar – brak
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 3
Dodatkowe efekty – brak

identyfikacja aspektu
Ta umiejętność pozwala wniknąć w historię przedmiotu, odsłaniając charakter jego poprzedniego właściciela. Można ustalić, czy jest częścią większego całości, czy też został obłożony klątwą lub błogosławieństwem. Mag uzyskuje wizualne wspomnienia związane z przedmiotem, choć z biegiem czasu stają się coraz mniej wyraźne. Dotyk pozwala ocenić stan zaklęć i zidentyfikować ewentualne magiczne zabezpieczenia. Ponadto, możliwe jest określenie poziomu energii magicznej oraz charakterystyki osoby związanej z przedmiotem.

Zasięg – dotyk
Cele – przedmiot
Obszar –  brak
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Energia – miedziana – 3
Obrażenia – brak
Dodatkowe efekty – brak

Tarcza czarodzieja
Mag posiada zdolność tworzenia trwałych, nieruchomych barier energetycznych. Te bariery, zwane tarczami, służą jako osłona przed wszelkimi atakami fizycznymi i mogą pochłonąć maksymalnie 100 punktów obrażeń. Mag może jednocześnie utrzymywać sześć tarcz. Przywołanie dodatkowych tarcz powoduje zniszczenie najstarszych. Tarcze są trwałe, jednak ich wytrzymałość stopniowo maleje i po dwóch godzinach całkowicie zanikają.

Zasięg – możliwość tworzenia tarczy w zasięgu 10 metrów
Cele – brak
Obszar – tarcza ma szerokość 2 metrów na wysokość 3 metrów
Czas działania – 2 godziny
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 3          
Dodatkowe efekty – brak

Rozbłysk czarodzieja
powoduje czasowe oślepienie wszystkich stojących w pobliżu. Potężny błysk energii uderza we wszystko w zasięgu jego mocy. Nawet czarodziej, jeśli nie ma nałożonego zaklęcia ochronnego, zostanie oślepiony. Czas działania tego zaklęcia wynosi 50 minut i oślepia nawet z zamkniętymi oczami.

Zasięg – brak
Cele – wszyscy stojący w obszarze rażenia
Obszar – promień 10 metrów
Czas działania – efekt oślepienia utrzymuje się minimum 50 minut
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 3
Dodatkowe efekty – brak

Zagęszczenie aury
Zagęszczenie Aury” to zaklęcie, które tworzy wokół maga nieprzeniknioną tarczę magiczną. Dzięki temu mag staje się bardziej odporny na zaklęcia wrogów, zyskując dodatkową ochronę o wartości 2 punktów do obrony magicznej.

Zasięg –  dotyk, działa to tylko na maga który je rzuca
Cele – mag
Obszar – brak
Czas działania – 50 minut
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 3
Dodatkowe efekty – brak

Ukrycie obecności
To potężne narzędzie w arsenale każdego maga, które pozwala mu zamaskować swoją prawdziwą moc magiczną. Zaklęcie to działa na zasadzie kamuflażu, sprawiając, że mag staje się niemal niewidzialny w magicznym spektrum.
Magia w każdej rzeczy – zasada działania zaklęcia
Wszystko wokół nas, od najmniejszego kamienia po najpotężniejsze drzewo, emanuje subtelną energią magiczną. To właśnie w tym szumie magicznym zaklęcie ukrycia obecności pozwala magowi się ukryć. Wyobraź sobie, że mag to kropla barwnika, który rozpuszcza się w szklance wody. Staje się jej częścią, przestając być widoczny.
Jak działa zaklęcie w praktyce
Kiedy mag rzuca to zaklęcie, jego aura magiczna zaczyna naśladować aurę otoczenia. Dzięki temu, nawet dla doświadczonego maga, trudno jest wykryć jego prawdziwą moc. Jest to szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy mag chce pozostać niezauważony, np. podczas infiltracji wrogiego terenu lub gdy chce uniknąć niepożądanej uwagi.
Warunki wykrycia zaklęcia ukrycia
Zaklęcie ukrycia może zostać wykryte w środowiskach o wysokiej fluktuacji energii magicznej. Osoba chroniona takim zaklęciem może je przypadkowo dezaktywować poprzez nagły wybuch emocji lub użycie potężnej magii. Również przedmioty o dużej mocy magicznej mogą zakłócić działanie tego zaklęcia. Mag dysponujący zaklęciem zogniskowanej empatii może wykryć obecność ukrytej osoby poprzez skupienie swojej uwagi na otoczeniu.

Zasięg – dotyk działa to tylko na maga który je rzuca
Cele – mag
obszar – brak
Czas działania – 24 godziny
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 3
Dodatkowe efekty – brak

empatyczne wykrywanie
Intuicyjne wyczuwanie zagrożenia, oddziałującego na maga, funkcjonuje niczym radar, alarmując o niebezpieczeństwie natury magicznej lub wynikającym ze złych intencji. Mag może być świadomy obecności zagrożenia, jednak bez możliwości precyzyjnego określenia jego natury.

Zasięg – mag
Cele – brak
Obszar – promień 30 metrów
Czas działania – 1 godzina
Zmęczenie – 3
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 3
Dodatkowe efekty – brak

Reakcja empatyczna
Reakcja empatyczna umożliwia magowi utrzymanie równowagi między bodźcem a reakcją. Dzięki niej mag nie zostanie zaskoczony atakiem i będzie zdolny do natychmiastowej odpowiedzi, o ile będzie miał na to fizyczne możliwości. 

Zasięg – mag
Cele – brak
Obszar – promień 2 metrów
Czas działania – 1 godzina
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 3
Dodatkowe efekty – brak

Zogniskowanie empatyczne
umożliwia usunięcie zakłóceń percepcyjnych, takich jak iluzje czy kamuflaże sztucznego pochodzenia. Aby zniwelować efekt tego zaklęcia, należy przeprowadzić przeciwdziałanie magiczne, polegające na porównaniu mocy magicznej rzucającego i celu. Wynik zależy od sumy trzech wartości: mocy magicznej rzucającego, losowej karty ze wspólnej puli oraz, opcjonalnie, karty z jego prywatnej puli.

Zasięg – 10 metrów
Cele – przedmiot lub osoba
Obszar – brak
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 3
Dodatkowe efekty – brak

Magiczne ostrze

Moc zaklęcia kształtuje eteryczne ostrze – magiczny miecz, zdolny zadawać rany bytom zarówno materialnym, jak i duchowym. Ostrze to przybiera postać, którą w swej wyobraźni ukształtuje mag, stając się jedynym, kto może nim władać. Utraciwszy kontakt z dłonią maga, miecz zaczyna tracić swą substancję, rozpadając się po upływie dwóch minut. Jednakże, jeśli mag odzyska nad nim kontrolę przed tym czasem, miecz pozostanie nienaruszony, dopóki moc zaklęcia go podtrzymuje.

Magiczna kula
Magiczna kula stanowi formę skondensowanej energii o miedzianej mocy, miotanej przez maga w kierunku obranego celu. Trajektoria lotu pocisku jest determinowana przez kierunek, w którym mag patrzył w chwili jego uwolnienia. Po opuszczeniu dłoni maga, pocisk utrzymuje ten kurs. Skuteczna obrona przed tym atakiem jest możliwa wyłącznie przy użyciu zdolności magicznych.

Zasięg – 100 metrów
Cele – jedna istota
Obszar – brak
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – 12
Energia – miedziana – 3
Dodatkowe efekty – 2 podbicie +3 do obrażeń 3 podbicia zwiększenie zasięgu o 50 metrów

ROZWÓJ MAGII

Magia miedziana, choć powszechna wśród magów, bywa jedyną formą magii dostępną dla niektórych z nich. Frustracja wielu adeptów magii stała się impulsem do zgłębiania arkanów magii miedzianej, z zamiarem dorównania, a przynajmniej zbliżenia się do poziomu magów operujących magią srebra. Dzięki wysiłkom licznych badaczy magii, rozwijano istniejące zaklęcia, a także kreowano nowe, miedziane inkantacje, charakteryzujące się większą mocą i zużyciem energii magicznej. Magowie specjalizujący się w magii miedzianej osiągnęli w pewnym momencie apogeum możliwości w tym zakresie, jednak badania nad jej potencjałem wciąż trwają.

ZAKLĘCIA ZAWANSOWANE MIEDZIANE

rozbłysk słońca
Zaklęcie Rozbłysku Słońca jest znacznie potężniejsze od rozbłysku czarodzieja. Oślepia wszystkich w promieniu 20, emitując intensywne światło, które przenika przez powieki. Czarodziej musi rzucić na siebie ochronne zaklęcie, aby uniknąć ślepoty.

Zasięg – brak
Cele – wszyscy stojący w obszarze rażenia
Obszar – promień 20 metrów
Czas działania – efekt oślepienia utrzymuje się minimum 120 minut
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

mury obronne
Mag dysponuje zaklęciem tworzącym czterościenną magiczną barierę o wysokości sześciu metrów. Wewnątrz bariery zmieści się dziesięć koni z jeźdźcami lub dwudziestu pieszych. Bariera jest nieprzepuszczalna dla wszelkich oddziaływań fizycznych, w tym uderzeń, pocisków i ostrzy, a także dla przedmiotów metalowych oraz energii magicznej. Jej wytrzymałość wynosi 1000 punktów, co czyni ją niezwykle odporną na uszkodzenia. Zaklęcie utrzymuje się przez 24 godziny, zapewniając ciągłą ochronę.

Zasięg –  wokół maga i sojuszników
Cele – brak
Obszar – wewnątrz bariery to 20 metrów na 20 metrów
Czas działania – 24 godziny
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

Pocisk magiczny
Pocisk magiczny jest wariantem zaklęcia magicznej kuli, charakteryzującym się większą mocą i zdolnością do rażenia obszarowego. Aktywacja tej potężniejszej wersji wymaga od maga większego wydatku energii magicznej. Po trafieniu w cel, pocisk wybucha, uwalniając falę energii o miedzianym zabarwieniu w promieniu około 10 metrów. Eksplozja dotyka zarówno cel, jak i sojuszników znajdujących się w jej zasięgu. Fali uderzeniowej towarzyszącej wybuchowi nie można uniknąć za pomocą magicznego uniku; skuteczną ochronę zapewniają jedynie trwałe przeszkody terenowe lub magiczne bariery, takie jak ściany czy nasypy. Tarcza użyta jako osłona ulega zniszczeniu lub znacznemu uszkodzeniu w wyniku eksplozji.

Zasięg – 50 metrów
Cele – osoba na którą mag patrzy
Obszar – brak
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie -1
Obrażenia – 15 + cecha magia
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

Wyciszenie
Wyciszenie jest zaklęciem maskującym dźwięki wydawane przez maga. Rozpoczęcie rzucania innego zaklęcia automatycznie dezaktywuje efekt wyciszenia. Zaklęcie to ulega również rozproszeniu w przypadku wystąpienia zaburzenia mocy magicznej lub w momencie, gdy mag wypowie jakiekolwiek słowo.

Zasięg – brak
Cele – mag
Obszar – brak
Czas działania – 1 godzina
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

Tajemny miedziany ognik
Tajemny miedziany ognik” jest zaklęciem przywołującym magiczny płomień, który wskazuje drogę do najbliższego bezpiecznego schronienia. Zaklęcie to umożliwia również odnalezienie drogi w przypadku zagubienia w labiryncie lub lesie. Pochodzenie magicznego ognika pozostaje dla magów tajemnicą. Istnieją różne teorie, z których jedna głosi, że jest on manifestacją duchowego przewodnika maga, przybierającego postać płomienia.

Zasięg – 2 kilometry
Cele – bezpieczne miejsce
Obszar – brak
Czas działania – 1 godzina
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

Magiczny zegar
Przywołuje materializujący się na ziemi magiczny zegar, który precyzyjnie wskazuje aktualny czas i odlicza upływające minuty. Istnieje możliwość takiego zmodyfikowania zaklęcia, aby był on widoczny wyłącznie dla maga, który go rzucił. Zegar ten nie jest zwykłym urządzeniem odmierzającym czas. Jego wskazówki poruszają się w harmonii z przepływami magicznej energii, a jego tarcza może pulsować subtelnym światłem, odzwierciedlając aktualne fazy księżyca lub konstelacje gwiazd. Niektórzy magowie wierzą, że obserwując ten zegar, można dostrzec subtelne zmiany w tkance rzeczywistości, a nawet przewidzieć krótkotrwałe fluktuacje magicznej aury.

Zasięg – brak
Cele – brak
Obszar – promień od 20 cm do    1 metra
Czas działania – 24 godzin
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

magiczna dłoń
Poprzez skierowanie magicznej energii do dłoni, mag może wygenerować impuls mocy miedzianej, rażąc nim przeciwnika, lub skoncentrować energię cieplną, rozgrzewając wybrany przedmiot do czerwoności. Wzmocniona w ten sposób dłoń staje się również odporna na działanie wysokich temperatur. Impuls miedzianej mocy manifestuje się jako rozbłysk o barwie polerowanej miedzi, zdolna do ogłuszenia, a nawet powalenia słabszych przeciwników. Koncentracja energii cieplnej pozwala natomiast na błyskawiczne rozgrzanie metalu, drewna, a nawet kamienia, tworząc improwizowaną broń lub narzędzie. Odporność na wysoką temperaturę chroni maga przed skutkami własnych działań, pozwalając mu na bezpieczne manipulowanie rozgrzanymi przedmiotami.

Zasięg – dotyk
Cele – przedmiot lub osoba
Obszar – brak
Czas działania – 1godzin
Zmęczenie – 1
Obrażenia – 15
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

wzmocnienie głosu
Zaklęcie to powoduje zwiększenie zasięgu i mocy głosu maga. Umożliwia również projekcję głosu, dzięki której słowa wydają się dochodzić z innego miejsca, niż to, w którym faktycznie znajduje się mag. Zaklęcie to znajduje zastosowanie w wielu sytuacjach, od przekazywania rozkazów na polu bitwy, po komunikację na duże odległości w trudnym terenie. Projekcja głosu może być również użyta do tworzenia iluzji dźwiękowych, dezorientując przeciwników lub zwabiając zwierzęta. Doświadczeni magowie potrafią modulować swój głos, zmieniając jego barwę i ton, by brzmiał groźnie, uspokajająco, lub naśladował odgłosy natury.

Zasięg – do 100 metrów
Cele – brak
Obszar – brak
Czas działania – 20 minut
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

magiczny pył 
Magiczny pył umożliwia wykrycie śladów pozostawionych przez żywe istoty na ziemi. Działa on na zasadzie ujawniania astralnych śladów, które dzięki odpowiedniemu zaklęciu stają się widoczne dla magów. Pył ten reaguje z subtelną energią życiową, otaczającą każdą żywą istotę, uwidaczniając jej astralne echo. Im silniejsza energia życiowa, tym wyraźniejszy ślad. Zaklęcie, aktywujące pył, działa na zasadzie otwarcia trzeciego oka, pozwalając magowi dostrzec te niewidzialne dla zwykłego oka emanacje.

Zasięg – brak
Cele – brak
Obszar – promień 50 metrów
Czas działania – 20 minut
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

magiczny skobel
Magiczny skobel działa jako magiczna pieczęć, blokująca wybrane drzwi. Każda próba złamania zaklęcia jest wyczuwalna przez maga z dużej odległości. Zaklęcie to, zwane również zaklęciem bariery, wzmacnia drzwi, znacząco utrudniając ich uszkodzenie. Czas trwania zaklęcia wynosi trzydzieści dni. Mag jest w stanie wyczuć naruszenie pieczęci z odległości do dwóch kilometrów. Jeśli mag oddali się poza ten zasięg, przestaje wyczuwać działające zaklęcie. Po powrocie w zasięg działania zaklęcia, mag odczuje jego ewentualny zanik.

Zasięg – brak
Cele – brak
Obszar – całe drzwi
Czas działania – 30 dni
Zmęczenie – 1
Obrażenia – wzmacnia drzwi o + 100 do wytrzymałości
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

Miedziana zbroja 
to zaklęcie otacza maga niewidzialną, energetyczną osłoną. Zapewnia taką samą odporność na obrażenia jak ciężka zbroja płytowa, jednak nie obciąża postaci i nie ogranicza jej ruchów. Jej wartość obronna jest równa 12, powiększona o wartość cechy „Magia” postaci. Mechanika działania zbroi jest analogiczna do tradycyjnych pancerzy

Zasięg – brak
Cele – brak
Obszar – ciało maga
Czas działania – 5 godzin
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

ostrze mocy
Energetyczne ostrze to zaklęcie, które materializuje w dłoni maga magiczną broń. Przyjmuje ona formę energetycznego ostrza o miedzianej barwie. Długością odpowiada długiemu mieczowi, lecz pozbawione jest jego masy. Każdy atak zadawany tym ostrzem ma charakter energetyczny i charakteryzuje się penetracją pancerzy fizycznych o wartości 5. W przypadku trafienia w pancerz energetyczny, efekt penetracji zostaje zniwelowany.

Zasięg – brak
Cele – brak
Obszar – brak
Czas działania – 20 minut
Zmęczenie -1
Obrażenia – 22 + cecha postaci magia
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

miedziane porażenie
Miedziane porażenie to zaklęcie, które po dotknięciu celu, przekazuje mu swą energię, porażając układ nerwowy i wywołując krótkotrwały paraliż całego ciała. Aktywacja zaklęcia następuje poprzez kontakt fizyczny, co stanowi potencjalne zagrożenie w walce. W momencie aktywacji emitowane jest intensywne światło, a następnie energia wnika w ciało dotkniętej osoby. Efekt paraliżu utrzymuje się przez dwie godziny, po czym osoba, która mu podlegała, odczuwa ból mięśni

Zasięg – brak
Cele – osoba lub przedmiot
Obszar – brak
Czas działania – 20 minut
Zmęczenie – 1
Obrażenia – 12 + cecha postaci magia
Energia – miedziana – 5
Dodatkowe efekty – brak

ZAKLĘCIA MISTRZOWSKIE

kopuła energetyczna 
Mag posiada zaklęcie tworzące statyczną, energetyczną barierę o wytrzymałości 2000 punktów. Kopuła chroni przed wszelkimi fizycznymi atakami i zaklęciami zadającymi obrażenia. Mag może aktywować zaklęcie tylko raz. Jeśli rzuci następną kopułę, pierwsza się rozpadnie. Trwałość bariery wynosi 5 dni, chyba że zostanie wcześniej zniszczona. Kopuła jest hermetyczna, chroni przed szkodliwymi oparami, ale uniemożliwia dostęp świeżego powietrza.

Zasięg – brak
Cele – brak
Obszar – promień od 2 do 20 metrów
Czas działania – 24 godziny
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 10
Dodatkowe efekty –  brak

wybuch słońca
Wybuch Słońca” to potężne zaklęcie ofensywne, które oślepia wszystkich w promieniu stu metrów na sześć godzin, emitując intensywne światło. Pełne odzyskanie wzroku zajmuje około doby, choć u osób wrażliwych na światło, takich jak ci widzący w ciemności, proces ten może potrwać nawet dwukrotnie dłużej. Dodatkowo, zaklęcie zadaje jednorazowo dwadzieścia punktów obrażeń magicznych wszystkim znajdującym się w obszarze jego działania. Czarodziej rzucający zaklęcie jest odporny na jego efekty.

Zasięg –  mag
Cele – wszyscy stojący w obszarze rażenia
Obszar – promień 100 metrów
Czas działania – efekt oślepienia utrzymuje się minimum 3 godziny
Zmęczenie – 1
Obrażenia – 20 od żaru
Energia – miedziana – 10
Dodatkowe efekty – brak

najwyższa ochrona wzroku
Moc najwyższej ochrony wzroku, dostępna jedynie dla najbardziej doświadczonych miedzianych magów, gwarantuje pełną ochronę oczu przed wszelkimi znanymi zaklęciami atakującymi wzrok, w tym przed oślepiającym 'Wybuchem Słońca’. Dzięki niej można bezpiecznie badać nieznane zaklęcia i artefakty magiczne. Jedynym wyjątkiem, przed którym nawet to zaklęcie nie chroni, jest bezpośrednie działanie boskiego światła. Choć jest to zaklęcie charakterystyczne dla miedzianych magów, ze względu na swoją skuteczność, jest również wykorzystywane przez magów wyższych kręgów. 

Zasięg – metr od maga
Cele – mag + 2 osoby
Obszar – mag
Czas działania – 120 minut
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 10
Dodatkowe efekty – brak

Zmiana kierunku
Umiejętność ta pozwala zmienić trajektorię chybiającego o niewielką odległość wrogiego zaklęcia. Działa wyłącznie na zaklęcia ofensywne, wymierzone w pojedynczy cel. W przypadku, gdy przeciwnik używa zaklęć o działaniu obszarowym, użytkownik tej umiejętności unika bezpośredniego trafienia, jednakże efekty obszarowe, takie jak fala uderzeniowa czy rozbryzg, nadal go dosięgają.

Zasięg – brak
Cele – 1 osoba
Obszar – brak
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 7
Dodatkowe efekty – brak

Odbiec zaklęcia
Ta zdolność pozwala magowi natychmiastowo odwrócić działanie wrogiego zaklęcia, które go trafiło, i skierować je z powrotem do rzucającego. Zaklęcie to działa przez 10 minut i pozwala na odbicie tylko jednego zaklęcia. Po wykorzystaniu tego efektu zaklęcie wygasa. O tym, czy odbicie się powiodło, decyduje porównanie wyników: obaj magowie dobierają po jednej karcie ze wspólnej talii i dodają do jej wartości swój modyfikator magii. Mag z wyższym wynikiem odnosi sukces

Zasięg – brak
Cele – 1 osoba
Obszar – brak
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 7
Dodatkowe efekty – brak

moc zaburzenia
To zaklęcie uwalnia magiczną energię, która rozchodzi się po okolicy, tworząc obszar zakłóceń. W rezultacie kolejne zaklęcia są rzucane z mniejszą dokładnością i mogą się zniekształcić lub wybuchnąć, stanowiąc zagrożenie dla maga i otoczenia. Następne zaklęcie wymaga dwóch podbić, aby się udało. W przeciwnym razie może dojść do wybuchu, który zrani maga, lub zaklęcie stanie się chaotyczne, wymykając się spod kontroli maga, który je rzucał. W przypadku zaklęć ofensywnych może to skutkować trafieniem w inny cel lub miejsce

Zasięg – brak|
Cele – 1 osoba
Obszar – promień 30 metrów
Czas działania – 30 minut
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 7
Dodatkowe efekty – brak

Promień energii
Z dłoni maga wystrzeliwany jest skoncentrowany strumień energii, tworzący wąski promień światła o miedzianej barwie. Zaklęcie to ma zasięg około trzystu metrów, po czym ulega rozproszeniu w ciągu jednej do dwóch sekund.

Zasięg – 300 metrów
Cele – 1 osoba lub przedmiot
Obszar – brak
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – 32 + cecha postaci magia
Energia – miedziana – 10
Dodatkowe efekty – brak

wrzask zniszczenia
Zaklęcie znane jako „Wrzask zniszczenia” lub „Wrzask banshee” wykorzystuje wzmocnione zdolności głosowe maga do wygenerowania potężnej fali dźwiękowej. Ta fala dźwiękowa działa jak broń, raniąc osoby znajdujące się w jej zasięgu. Mag który się broni może częściowo osłabić jej wpływ, stosując odpowiednie zaklęcia ochronne.  

Zasięg – 20 metrów
Cele – grupa osób 10 do 20
Obszar – brak
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – 12 + cecha postaci magia, zaklęcie ignoruje pancerze
Energia – miedziana – 7
Dodatkowe efekty – brak

miedziana zegarowa bomba 
Miedziana bomba składa się z dwóch zaklęć: magicznego pocisku, magicznego skobla, który utrzymuje moc w przedmiocie. Te dwa zaklęcia są połączone, tworząc jedno potężne zaklęcie. Mag, który stworzył to zaklęcie, wysadził ratusz miejski w swoim rodzinnym mieście. Katedra zakazała udostępniania wiedzy o tym zaklęciu, gdyż jest ono zbyt niebezpieczne.

Zasięg – brak
Cele – brak
Obszar – promień 100 metrów
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – 200
Energia – miedziana – 7
Dodatkowe efekty – brak

pieczęć śledząca
Pieczęć śledząca pozwala nałożyć na kogoś magiczną pieczęć, która będzie informować maga o tym, gdzie znajduje się dana osoba. Działa ona w promieniu dwóch kilometrów od maga. Jeśli mag znajdzie się poza zasięgiem, zaklęcie będzie wysyłać sygnał do momentu wygaśnięcia. Gdy mag powróci w zasięg, natychmiast nawiąże połączenie z zaklęciem.

Zasięg- 10 metrów
Cele – brak
Obszar – promień 2000 metrów
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 7
Dodatkowe efekty – brak

Nawałnica Miedzianych Sztyletów:
Mag unosi rękę i z jego dłoni wystrzeliwuje gęsta, miedziana energia, która w locie zmienia się w trzydzieści sztyletów. Te mogą zaatakować zbitą grupę co najmniej sześciu osób. Aby określić, ile sztyletów trafiło w przeciwnika, wyciąga się jedną kartę na osobę. Każda karta wskazuje liczbę sztyletów, które trafiły cel. Każdy sztylet zadaje pięć obrażeń. Łączna liczba obrażeń od wszystkich trafień jest sumowana.

Zasięg – 100 metrów
Cele- brak
Obszar – 4 metrowa ściana ostrzy
Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie -1
Obrażenia -1 sztylet = 5 obrażeń
Energia – miedziana – 7
Dodatkowe efekty – brak

Miedziane spoiwo
Miedziane spoiwo pozwala odtworzyć uszkodzone przedmioty, które nie są magiczne i nie są większe od maga. Magia sama składa przedmiot, który został uszkodzony, wykonując również jego konserwację. Magiczne spoiwo nie pozostawia śladów naprawy, jednak ktoś obdarzony zdolnością widzenia energii lub wzrokiem duchowym może dostrzec miejsca, w których przedmiot został połączony.

Zasięg – brak
Cele – brak
Obszar- uszkodzony przedmiot Czas działania – natychmiastowy
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 7
Obrażenia – brak
Dodatkowe efekty – brak

Magiczne Miejsce
Po rzuceniu zaklęcia mag tworzy wokół siebie obszar przesycony magiczną mocą. To energetyczne pole wspiera maga, ułatwiając rzucanie kolejnych zaklęć. Granice obszaru wyznaczają magiczne symbole, które pojawiają się na ziemi. Mag może swobodnie poruszać się i działać w tym obszarze o promieniu dwudziestu metrów. Efekt utrzymuje się przez godzinę, Gdy zaklęcie jest aktywne, mag zyskuje +2 do puli energii miedzianej, srebrnej i złotej. Ponadto, to miejsce ułatwia rzucanie zaklęć, zapewniając magowi bonus +3 do wyniku testu podczas rzucania czarów.

Zasięg – brak
Cele– brak
Obszar- promień 40 metrów
Czas działania – 1 godzina
Zmęczenie – 1
Obrażenia – brak
Energia – miedziana – 7
Dodatkowe efekty – brak

 Biblioteka Kryształowa znajduje się w pierwszym mieście stworzonym przez Boskich Strażników. Zamiast tradycyjnych ksiąg, przechowuje ona całą wiedzę wewnątrz żywego kryształu. Strażnicy gromadzili wiedzę za pomocą Wieży Czasu, a następnie deponowali ją w bibliotece. Dzięki ich mocy, kryształ stał się świadomy i przybrał imię Kanhara, co w anielskim języku oznacza „otwartą księgę”. Biblioteka zawiera wiedzę sięgającą początków wszechświata. Po zdradzie Strażników, Kreatorzy zapieczętowali całe miasto. Od tego czasu, rzadko, zdarza się, że potężny mag zdoła dostać się do miasta i pozyskać tę starożytną wiedzę

Praistoty są bytami, które nie posiadają fizycznej formy, lecz mogą przybierać dowolne, nawet planetarne kształty. Ich potężna energia wypełnia cały wszechświat, a materializacja choćby jednej z nich mogłaby wyczerpać energię kilku galaktyk. W tym uniwersum istnieją trzy takie pierwotne siły: Pustka, Światło i Chaos, które dały początek wszystkiemu.

Pani Pustki, bezimienna praistota, jest obecna od samego początku istnienia. Legendy mówią, że to ona wywołała Wielki Wybuch, dając początek istotom światła i chaosu. Magowie uważają ją za pierwotne źródło całego wszechświata.

U zarania dziejów, Światło i Chaos stanowiły jedność, pierwotną siłę nazwaną Destrukcją. Lecz gdy Pani Pustki wywołała Wielki Wybuch, wygnała Destrukcję ze swojej domeny. W chwili przekraczania granicy świata Pustki, jedność rozpadła się na dwa przeciwstawne byty. Od tamtej pory, jako rodzeństwo, Światło i Chaos walczyły przez całe milenia o odzyskanie utraconej całości. Ich natura była tak odmienna, jak życie i śmierć, co uniemożliwiało im współistnienie. Przez eony, istoty wywodzące się z tych sił ścierały się na sferach astralnych, nie dając sobie wzajemnie przewagi. Każda walka musi jednak mieć swój kres. Po mileniach nieustannych zmagań, Światło ostatecznie zdominowało Chaos, który, wyczuwając własne osłabienie, ustąpił, by powrócić w dogodnym momencie. Wkrótce potem, siła Światła podzieliła się na trzy pomniejsze byty, które stały się Kreatorami Uniwersum, przyjmując imiona: Mistrz Stworzenia, Pani Światła i Pan Ciemności.

Akt stworzenia rozpoczął się, gdy Mistrz Stworzenia zebrał pozostałości pyłu po Istocie Światła i uformował z niego w dłoni kulę. Wlał w nią cząstkę swojej esencji, dając początek nowemu bytowi, a resztą pyłu napełnił kosmos energią kreacji. W tym samym czasie Pani Światła zebrała całą rozproszoną poświatę. Dmuchnęła w nią, a iskrzące drobiny rozleciały się po wszechświecie, stając się zalążkami przyszłych gwiazd i planet. Niektóre z tych świetlistych drobinek osiadły na nowo stworzonej planecie, nadając jej niebiański blask. Wkrótce potem akt Pana Ciemności trwale naznaczył nowe dzieło. Zwrócił się ku planecie i splunął na nią czarną, lepką materią, bezpowrotnie skażając ją mrokiem.

Powód Ciszy Bogów

powód ciszy bogów w zaraniu istnienia świata, gdy rasy dopiero się kształtowały pod nadzorem Boskich Strażników, panował pokój. Bogowie przebywali pośród śmiertelników. Z biegiem stuleci Boscy Strażnicy, ogarnięci zazdrością o swoich władców, zdradzili ich i przypłacili to życiem. Jednak ich śmierć nie ukoiła gniewu bóstw, które zstąpiły do świata śmiertelników i stanęły na czele swoich armii. Pierwsza i zarazem ostatnia wojna z udziałem bogów trwała wiele lat, doprowadzając do masowego wymierania młodych ras. Wykrwawiały się one w imię zaspokojenia żądzy walki swoich protektorów. Dopiero interwencja najstarszych bóstw położyła kres szaleństwu pozostałych. Wówczas bóstwom zostało nałożone zakaz kontaktowania się ze śmiertelnikami.

Wielka. Masowa zagłada śmiertelników nie ustała natychmiast po zakończeniu działań zbrojnych. Młode rasy z trudem radziły sobie po utracie połowy populacji i śmierci wielu wybitnych jednostek. Ziemia, skażona magią, stała się jałowa; nadeszły ciężkie czasy, a choroby dziesiątkowały ocalałych. Epokę tę śmiertelnicy ochrzcili Latami Ciszy, gdyż nawet bogowie zaniechali kontaktu ze swoimi wyznawcami.

Odwrócenie rzeczywistości. Przez stulecia, gdy wiara była niezłomna, wszelkie odstępstwa od niej karano śmiercią. Ludzie obawiali się kapłanów, którzy mieli moc skazywania na śmierć każdego, nawet władców. Jednak po Wojnie Bogów sytuacja uległa diametralnej zmianie. Kapłani z roku na rok tracili swoją pozycję, a rasy wyczerpane konfliktem przestały ich słuchać. Coraz częściej znajdowano ciała pozbawionych życia kapłanów. Początkowo winnych stawiano przed sądami boskimi, gdzie podejrzani ginęli w straszliwych męczarniach, lecz z upływem lat władze państwowe zaczęły całkowicie ignorować te zbrodnie, dając tym samym milczące przyzwolenie na akty przemocy.

Nowy początek. Na każdą rasę przypadał jeden wybraniec, posłany z wieścią o powrocie bogów. Niemniej jednak po stuleciu ich misja była bezużyteczna — nikt nie czekał na taką wiadomość. Wiara w bogów dawno zgasła. Krzywdy, jakie wyrządzili śmiertelnikom, były zbyt wielkie. Świątynie popadały w ruinę, a te, które ocalały, zostały zburzone. Wysłańcy nie rezygnowali; ich długowieczność, wynikająca z więzi z bóstwami, pozwoliła im przetrwać. Odnowa wiary, oparta na nowych zasadach, zajęła im ponad trzysta lat. Bogowie nie mieli już władzy absolutnej. Strach ustąpił miejsca miłości do swoich opiekunów i głębokiej, osobistej relacji z bóstwem. Kapłani stali się wyłącznie pośrednikami, a nie okrutnymi sędziami i katami.

Ateizm. Nie wszyscy powrócili do wiary, woląc zawierzyć własnym siłom, niż pokładać ufność w niejasnej mocy bóstw. Taka postawa ma jednak swoją cenę. Brak boskiej tarczy sprawia, że są bardziej bezbronni niż wyznawcy wobec destrukcyjnych wpływów.

Dzień dzisiejszy. Dwa tysiące lat upłynęło od Wojny Bogów, zacierając w pamięci śmiertelników wiele dawnych wydarzeń. Choć religie odbudowały część swego wpływu, to wciąż daleko im do dawnej świetności. Co więcej, w każdym narodzie zauważalnie wzrosła liczba ateistów.

BUSTWA

MISTRZ STWORZENIA
Boskie imię: Karnar
bóstwo: ludzi
Opiekun: równowagi
Charakter: neutralny praworządny
Dążenie: utrzymanie równowagi sił i mocy

Opis Bóstwo zrodzone z Istoty Światła. Jego potężna energia jest w całości skumulowana w planecie. Może ono przybrać każdą formę życia na niej występującą. Śmierć tego boga wywoła tornado chaosu, które strawi wszystko: od istot śmiertelnych, przez nieśmiertelne, aż po samych bogów.

Kult i świątynie: W świątyniach bóstwa panuje neutralność. Nikt, ani bóg, ani istota, nie może skrzywdzić drugiego, nawet jeśli są śmiertelnymi wrogami. Kapłani Mistrza Stworzenia utrzymują balans w świecie. Kiedy dyplomacja zawiedzie, a harmonia jest zagrożona, do akcji wkraczają Rycerze Równowagi, którzy działają w imieniu boga i są gotowi oddać za to życie. Świątynie są rozproszone po każdym większym mieście, a ich identyczny wygląd sprawia, że żadna nie ma wyższej rangi niż inna.

Wygląd: Mistrz Stworzenia rzadko opuszcza swoje Boskie Ogrody. Kiedy jednak się to zdarza, najczęściej ukazuje się jako wędrujący, stary mędrzec z długimi, rozwianymi włosami i brodą. Tę właśnie postać najczęściej utrwala się na posągach. Bóstwo może jednak przybrać dowolną inną formę.

Obrzędy codzienne: Wierni Mistrza Stworzenia modlą się raz dziennie o zachodzie słońca, symbolizującym przejście dnia w noc, by podziękować za każdy dzień przeżyty w równowadze. Największe święta, znane jako Święta Wagi, obchodzi się podczas równonocy. W tym czasie przy świątyniach odbywają się kiermasze, a o zmroku rozpala się wielkie ogniska, wokół których tańczą wszystkie istoty. Głównym punktem kulminacyjnym nocy jest ceremonia równowagi, odprawiana o północy, mająca na celu przywrócenie harmonii w życiu każdego z uczestników.

Kapłani i rycerstwo, Kapłani ubierają się w szare, ciężkie suknie. Na ich szyjach wiszą amulety w kształcie wagi. Z jednego ramienia zwisa miecz z pełnym ostrzem, symbolizujący rycerstwo, czyli Ostrza Wagi, które siłą zapobiegają brakowi harmonii. Z drugiego ramienia wisi miecz ze złamanym ostrzem, oznaczający kapłanów jako sędziów. Złamany miecz jest również znakiem rozpoznawczym Szarych Rozjemców – rycerzy, którzy przeszli rytuał „złamania ostrza w duszy”. Po nim część ich duchowego ostrza spoczywa w sercu. Jeśli rozjemca złamie prawo równowagi, zabijając bezmyślnie istotę, która nie zasłużyła na śmierć, sam umiera. Zranienie kogoś skutkuje otrzymaniem podobnych ran na własnym ciele.

PANI ŚWIATŁA
Boskie imię : ARIS
Bogini: aniołów
Opiekunka: magii duchowej
Charakter: dobra, praworządna, nieustępliwa, miłosierna
Dążenie: aby wszędzie była harmonia światła, aby zniszczyć demony 

Opis Władczyni Niebiańskiego Wymiaru i Pani Aniołów powstała z Istoty Światła, a jej moc zapoczątkowała całą magię duchową. Ma dwóch braci, którzy przyszli na świat w tej samej chwili. Pani Światła nienawidzi ciemności i wszystkiego, co z nią powiązane. Obiecała jednak swoim braciom, że nie będzie bezpośrednio wtrącać się w sprawy śmiertelników, o ile oni postąpią tak samo.

Kult i świątynie: Świątynie Pani Światła można znaleźć we wszystkich cywilizowanych państwach. Największa i najpotężniejsza z nich to Świątynia Światła w Państwie Aniołów, zawieszona między światem śmiertelników a wymiarem światła. Początkowo pierwszymi kapłanami byli aniołowie, strzegący bram światła. Jednak po tysiącach lat, gdy wpływy Pani Światła rozrosły się, bogini pozwoliła innym rasom, by mogły jej służyć. Ich zadaniem jest obrona niewinnych istot i unicestwianie zła, które wydostaje się z zaświatów.

Wygląd Pani Światła objawia się zazwyczaj jako forma czystej energii, lecz kiedy nawiedza świat śmiertelnych, przyjmuje postać uosobionego piękna – anielicy z lśniącymi, złoto-białymi skrzydłami.

Obrzędy codzienne: O świcie wierni zanoszą modlitwy do jasności i słońca, prosząc o pomyślność na cały dzień. O zachodzie słońca modlą się, aby otaczające ich światło przeniknęło do ich serc i chroniło ich przez noc. Powszechnym zwyczajem jest zawieszanie symboli Pani Światłości na trzech ścianach domu: na wschodzie, południu i zachodzie. Czyni się to w celu zapewnienia domostwu błogosławieństwa Pani Światła.

Kapłani Pani Światła noszą luźne, biało-złote suknie. Ich status jest symbolizowany przez amulet, Kryształ Światłości. Jest to mały kryształ, który łączy cztery kolory: miedziany, srebrny, złoty oraz biały. Im bardziej dominuje jeden z tych kolorów, tym bliżej kapłan jest swojego przeznaczenia. W królestwie swojej władczyni anielscy kapłani przyjmują świetlistą i eteryczną formę, natomiast w świecie śmiertelników ich ciało staje się materialne. Mimo że zwykli śmiertelnicy mogą zostać kapłanami, wstęp do najwyższej świątyni światłości jest zarezerwowany wyłącznie dla aniołów.

PAN NOCY 
Boskie imię: AKOS
Bóg: snów
Opiekun: opiekun nocy, snów
Charakter: praworządny, neutralny
Dążenie: zsyłanie snów na śmiertelników

Opis Na początku, jako bóg mroku i ciemności, stworzył otchłań, w której narodziły się demony. Za namową siostry porzucił jednak tę mroczną domenę, stając się opiekunem nocy i snów. Otchłań nie mogła pozostać bez władcy, ponieważ to on utrzymywał jej wrota w zamknięciu. W tej roli umieszczono jednego ze smoczych synów Pana Równowagi. Skażony chaosem, objął on tron, ale pozostał uwięziony na najgłębszej warstwie otchłani. Były władca, po opuszczeniu swojego królestwa, udał się do boskich ogrodów, gdzie zamieszkał. Tam, dzięki swojej nowej mocy, stworzył córkę o imieniu Rataris. Ona to, jako strażniczka snów i nocy, przyniosła śmiertelnikom wytchnienie

Przez długi czas Akos nie miało świątyń ani wyznawców w Świecie Środka. Jego kult istniał jedynie w otchłani. Sytuacja uległa zmianie, gdy bóstwo zmieniło domenę z mroku na noc sen. Dopiero po upływie długiego czasu w świecie zaczęły powstawać świątynie i zyskiwać na liczbie jego wyznawcy. Pomimo tej transformacji, pewne pierwotne wierzenia przetrwały. Kilka grup kultystów wciąż czci Akosa jako pana otchłani, chociaż wiara ta nie zapewnia im żadnej mocy.

Kapłani ubierają się w długie, czarne suknie i noszą naszyte, szarobrązowo-czarne amulety, zwane również kotwicami snów. Dzięki wcześniejszemu aspektowi swojego boga, kapłani są szkoleni do wypędzania demonów z ciał śmiertelników i oczyszczania snów. Kotwice snów mają służyć jako tarcza przed opętaniem przez nieczyste dusze, a także pokazują rangę kapłana w wyznaniu

Kotwica to specjalny amulet symbolizujący zarówno Pana snów, jak i Strażniczkę snów, Rataris. Na amulecie Rataris jest przedstawiona w postaci sowy siedzącej na drzewie, które również jest symbolem snów, podobnie jak księżyc. Przed narodzinami Rataris na amuletach znajdował się tylko symbol księżyca i drzewa. Kiedy Strażniczka snów się narodziła, kapłani uzyskali moc wypędzania demonów i koszmarów ze snów.

Ostrza Nocy, jak nazywani są ci rycerze, tropią dawne kulty, które wciąż wyznają wiarę w Pana mroku. Zawsze eliminują wszystkich wyznawców, aby całkowicie usunąć pamięć o dawnej wierze.

Szamani snów, zwani Marami, to kapłani, którzy istnieją na styku świata snów i rzeczywistości. Ich unikalna moc polega na zdolności wchodzenia do cudzych snów. Posiadają również możliwość egzorcyzmowania demonów i koszmarów. Mimo że są znacznie potężniejsi niż zwykli kapłani, ich populacja jest niewielka. Wynika to z faktu, że ciągłe balansowanie na granicy dwóch światów wymaga od nich regularnego odurzania się specjalnym narkotykiem, zwanym Prochami Duszy. Konsekwencją tego jest to, że wielu szamanów traci poczytalność lub popełnia samobójstwo.

PAN ŚMIERCI
Boskie imię: SIRES
Bóg: śmierci
Opiekun: dusz 
Charakter: praworządny
Dążenie: dąży, aby nie błąkały się po tym świecie dusze, nawet demonów podziemi

Władca Śmierci to bóg opiekujący się zmarłymi oraz Strażnik Bramy Nieba i otchłani. To do niego należy decyzja, gdzie trafi dusza. Stworzył on istoty o nazwie Przewodnicy, którzy doprowadzają do niego dusze. Władca Śmierci jest szanowany przez bogów, anioły i demony. Narodził się jako pierwszy po stworzeniu wszechświata. Żaden bóg, oprócz Pani Pustki, nie może mu rozkazywać. Jego największą mocą jest niszczenie duszy pustką lub odsyłanie jej bezpośrednio do Wszechświata Pustki. Choć część jego energii to nicość, to druga część jego boskiej energii jest związana z tym wszechświatem. Posiadając energię śmierci i pustki, może wyczuwać umierające istoty.

Jego egzystencja jest tak destrukcyjna, że niszczy wszystko, z czym się styka, zarówno istoty śmiertelne, jak i boskie. Z tego powodu stworzył własną domenę, którą nazwał Światem Zmarłych. To tam trafiają dusze śmiertelników po śmierci. W tej przestrzeni nie obowiązują boskie prawa, ponieważ znajduje się ona na obrzeżach wszechświata, granicząc z nicością. W rezultacie świat ten nigdy się nie zapełni, gdyż dusze z czasem zanikają, po prostu znikając. Jeśli jednak dusza zasłużyła na przejście do innego wymiaru, pobyt w Świecie Zmarłych jest dla niej jedynie krótkim postojem, który nie ma negatywnego wpływu na jej esencję.

Jego boski wygląd to zakapturzona postać w długim płaszczu. W dłoni trzyma Topór Pustki. Oprócz tego może przybrać każdą inną postać, zarówno żywą, jak i martwą.

Kult Władcy Śmierci jest podzielony na dwie, wzajemnie zwalczające się frakcje. Pierwsza z nich promuje ceremonialny pochówek, twierdząc, że właściwie przeprowadzony rytuał pogrzebowy umożliwia duszy stanąć przed sądem Siresa. Drugi odłam, zwany kultem niesienia śmierci, przyciąga mścicieli, zabójców i inne istoty, które widzą śmierć jako narzędzie. Z powodu skrajnie różnych doktryn oba odłamy są w otwartym konflikcie. Wierni pierwszej frakcji uważają, że ciało zmarłego zasługuje na szacunek i honor. Z kolei wyznawcy drugiej frakcji postrzegają śmierć jako drogę cierpienia, twierdząc, że im więcej bólu zazna ofiara, tym jej dusza osiągnie większą doskonałość po śmierci.

Kapłani Władcy Śmierci są powszechnie niechętnie witani w domach, ponieważ ich obecność zwiastuje nadchodzącą śmierć. Pełnią oni rolę szafarzy „dobrej śmierci”, posiadając moc oczyszczania duszy i prowadzenia jej przed oblicze swojego pana. Z tego powodu ludność nazywa ich Nosicielami Śmierci, bo zawsze przynoszą ze sobą złe wieści. Druga frakcja, zwana kultem niesienia śmierci, ma swoich własnych duchownych, określanych mianem Czerwonych Kapłanów, Przeklętych lub Krwawych. To oni są odpowiedzialni za zadawanie cierpienia i bólu.

Przewodnicy to istoty duchowe, powoływane przez kapłanów, by zabrać dusze zmarłych z tego świata. Kiedy wykonują swoje zadanie, przybierają świetlistą formę. Zdarzają się jednak przypadki, gdy jakaś istota umiera bez opieki szafarza, a jej dusza nie chce dobrowolnie opuścić świata śmiertelników. W takich sytuacjach Przewodnicy zmieniają swoją postać w łańcuchy śmierci zakończone ząbkowanym grotem. Gdy dosięgną w ten sposób ofiarę, siłą ciągną ją na sąd śmierci.

Zakon zabójców Religia Władcy Śmierci posiada także zakon zabójców o nazwie Ostrza Śmierci. Ich członkowie są wysyłani, gdy jakaś istota z niewyjaśnionych przyczyn żyje zbyt długo lub dąży do nienaturalnej egzystencji, zagrażając w ten sposób naturalnemu porządkowi.

BOSKI KOWAL
Boskie imię: Radgar  
Władca: Krasnoludów
Opiekun: sztuki rzemieślniczej
Charakter: neutralny, wytrwały
Dążenie: aby rzemiosło na świecie nie  zostało zapomniane

Obcy przybysz, który przybył w poszukiwaniu tego, czego nie znalazł w innych światach. Porzucając swoje stare imię, które nie miało tu znaczenia, przyjął nowe: Radgar, czyli „twórca”. W tym nowym wymiarze odnalazł sens istnienia, gdy założył kuźnię. Setki lat później odwiedził go Mistrz Stworzenia z prośbą o wykucie symboli runicznych. W zamian zażądał pomocników. Karnar, zgadzając się, użyczył mu dość swojej mocy, by ich stworzyć. Radgar wywiązał się z umowy, a nowo stworzonych nazwał krasnoludami. Dał im we władanie swoją górę, a sam powrócił do boskiej kuźni, która znajdowała się w Ogrodach Boskich. Każdy kowalski młot w jego dłoniach zaczynał emanować boską mocą, dzięki czemu mógł on nadawać przedmiotom boskie tchnienie. Krasnoludy określiły tę zdolność Boską Wolą i żaden inny bóg nie potrafił jej odtworzyć. Przedmioty wykute przez Radgara zyskiwały własne, boskie moce; wykuł w tym świecie zaledwie kilka, a wszystkie stały się legendami.

Wygląd: Istota ta może manifestować się jako olbrzymi krasnolud, żelazny olbrzym lub mężczyzna dowolnej rasy, pod warunkiem, że w danej kulturze ceni się rzemiosło kowalskie.

Kult i świątynie: Sanktuaria są głęboko wkomponowane w górskie korytarze, jednakże każdy zakątek może posłużyć za miejsce modlitwy. Wystarczy, że wierny nakreśli symbol Boskiego Kowala lub proste kowadło, a następnie posypie go sproszkowanym metalem, odmawiając modlitwę.

Główna świątynia Boskiego Kowala mieści się w stolicy krasnoludów, ojczyźnie rodów Słonecznych i Ognistych. Wnętrze świątyni jest okrągłe, a jej centralny punkt stanowi potężny młot, u którego podstawy składa się ofiary z rudy żelaza. Kapłanów jest trzech, nie więcej.

Kapłani i zakon Kapłani boskiego rzemieślnika noszą amulety w kształcie kowalskiego młota. Kolor głowicy amuletu symbolizuje ich status w hierarchii. Rzadko opuszczają swoje kuźnie-kaplice, by odwiedzać miasta i wioski. Wojownik, który zdoła ich odnaleźć, może prosić o błogosławieństwo swojego oręża. Służą także jako wykwalifikowani kowale, wykonując zadania od podkuwania koni po wykuwanie broni. Ich codzienny strój stanowi szata kapłańska, na którą nakładają kowalski fartuch. Ubiór odświętny obejmuje szatę w kolorze żelaza oraz uroczysty fartuch ozdobiony symbolami bóstwa.

Zakon Młota rezyduje w podziemnych twierdzach krasnoludów, a ich głównym celem jest ochrona krasnoludzkich populacji zamieszkujących górskie jaskinie. Członkowie zakonu rzadko wychodzą na powierzchnię. Składa się on wyłącznie z Ognistych Krasnoludów, a Słoneczni nigdy nie mają wstępu w ich szeregi.

PAN WOJNY
Boskie imię: Dagar
Władca: wojny             
Opiekun: Orkan
Charakter: praworządny, dobry
Dążenie: pilnuje aby nigdy nie
powtórzyła się Wojna Bogów

opis Bóg wojny Dagar włada dwoma aspektami mocy. Pierwszy to czysta fascynacja walką, którą podążyło wielu wojowników. Drugi to walka honorowa – w obronie spraw ważnych i szlachetnych. Jako patron wojowników, opiekun Orkan i Pan Wojny, obdarza swoich sługów, ale jego gniew dorównuje jego łasce. Moce Dagana wzrosły podczas największej z wojen świata. Jednak pod wpływem Boskiego Skryby, Pan Wojny przejrzał na oczy i wycofał się z Wojny Bogów. Kiedy on zaprzestał walki, pragnienie starcia zaczęło gasnąć we wszystkich obozach. Aby zapobiec powtórzeniu się tej sytuacji, z jego inicjatywy powstały Boskie Domy.

Wygląd: Pan Wojny to postać przedstawiana jako doskonale zbudowany wojownik z Orkan. Jego wizerunek ma dwa aspekty. W spokojnej wersji prezentuje się w rytualnym stroju wojownika: krótkiej tunice i czarnej tkaninie owiniętej wokół bioder. W drugim, negatywnym wizerunku, ukazuje się w furii. Ma rozwiane włosy, gniewne oczy i jest odziany w zbroję bojową

Kult i świątynie: Świątynie wojny są obecne w każdej jednostce wojskowej, a ich największa liczba znajduje się w państwie Orkan. Kapłani tej wiary znani są jako kapłani wojny lub druidyczni mściciele bestii. Posługują się kościanymi mieczami, które zostały uświęcone mocą duchowej istoty.

Kapłani i zakon Kult Dagara, jako jedyny, ma dwa rodzaje kapłanów. Kapłani wojny to szermierze, którzy swoją obecnością na polu bitwy podnoszą morale żołnierzy. Kapłani bestii mogą przywołać do kościanej broni „Boski Gniew” – dar, którego moc posiadają wyłącznie tylko oni  .

Zakon Bestii to elitarni wojownicy, strzegący państwa przed zagrożeniami wewnętrznymi i zewnętrznymi. Nie wycofują się dopóki żyją, zawsze kierując broń ku wrogowi. Wstąpienie do zakonu to wielki zaszczyt. Liczy on około pięciuset wojowników, chociaż co roku zgłaszają się tysiące chętnych. Selekcja jest brutalna i bardzo wymagająca, dlatego wielu wojowników odpada, zanim złoży przysięgę. Wszyscy członkowie zakonu muszą bezwzględnie przestrzegać kodeksu, który poznają w pierwszych dniach służby. Złamanie go grozi wykluczeniem lub nawet śmiercią przez ścięcie głowy Ostrzem Bestii.

SKRYBA
Boskie imię: Nort
Władca: wiedzy i tajemnic
Opiekun: magów, skrybów
Charakter: neutralny, praworządny
Dążenie: jako władca tajemnic
zachował swoje dążenia dla siebie

Opis: Ten bóg-mag jest opiekunem wiedzy i tajemnic, a zarazem najbardziej utalentowanym z bogów w zakresie wiedzy i tworzenia tajemnic. To mistrz wszystkich rodzajów magii. Boski Skryba prawdopodobnie stworzył, a następnie spisał wszystkie zaklęcia astralne i umysłu. Posiada wiedzę sięgającą początków świata. Otrzymał tytuł Wielkiego Doradcy Mistrza Stworzenia. Włada potężnym Piórem Pani Światła, dzięki któremu każde zapisane słowo ma potężną moc.

Wygląd Bóg ten rzadko opuszcza swoje sanktuarium wiedzy. Kiedy jednak wyrusza w świat, przyjmuje postać prostego lub biednego skryby, który zapisuje dzieje nowego, nieznanego bohatera. Przebywając wśród śmiertelników, pozostaje jedynie biernym obserwatorem, nigdy nie ingerując w ich sprawy. Aby uniknąć wykrycia przez Wielką Trójcę, pieczętuje znaczną część swoich mocy. Dzięki temu zyskuje status nieśmiertelnego, co umożliwia mu swobodne poruszanie się po Świecie Środka. Zawsze dba o to, by zatrzeć po sobie wszelkie ślady. Gdyby ta metoda zawiodła, wplata w pisaną przez siebie historię mało znaczący wątek, w którym kamufluje swoją osobę.

Kult i świątynie: Jego kult opiera się na idei, że każda biblioteka stanowi jego świątynię, a on sam jest strażnikiem wszelkiej wiedzy. W każdej z tych świątyń umieszczono jego symbol, Przedwieczne Pióro.

Nort, istota dysponująca wiedzą od zarania dziejów, stworzył swoje największe arcydzieło: żywy kryształ, któremu przekazał całą swoją mądrość oraz obdarzył go inteligencją. Ten kryształowy byt szybko awansował do rangi pomniejszego bóstwa. Strażnicy, w swej pysze, nie rozpoznali jego prawdziwego pochodzenia, lecz bezprawnie przypisali sobie jego stworzenie. Dopiero Boski Skryba nadał mu imię Kanhara, uwieczniając je na świętym zwoju. Ironią losu, Strażnicy w tym samym czasie niezależnie wpadli na tę samą nazwę. Kiedy doszło do zdrady, Nort odzyskał swoje dzieło i przeniósł je do swojego sanktuarium, gdzie ustanowił je jego strażnikiem. Kanhara obecnie funkcjonuje jako największa biblioteka tajemnic i wiedzy. Dzięki Wieży Czasu posiada on również wiedzę z odległej przyszłości. Sanktuarium Skryby podróżuje przez różne wymiary, lecz jego położenie pozostaje dla Norta zawsze znane. Zdarza się, że jakiś śmiertelnik, poszukujący wiedzy, trafia do kryształowej biblioteki. Nort udostępnia mu wyłącznie tę wiedzę, która ma zostać ujawniona, kształtując w ten sposób bieg historii.

Kapłani i zakony: Spośród co najmniej trzech zakonów skrybów, ten o największym znaczeniu dla Norta to zakon Duchowych Skrybów. Posiadają oni unikalną zdolność zapisywania informacji w ludzkich duszach. Aby je odzyskać, konieczne jest przeprowadzenie specjalnego rytuału. Taka wiedza jest bezpieczna, gdyż w przypadku śmierci nosiciela, zapisane informacje ulegają zniszczeniu. Co więcej, próby wydobycia wiedzy za pomocą tortur są nieskuteczne, ponieważ nośnik wiadomości przeważnie nie jest jej świadomy. Jedynie nieliczna grupa osób zna metodę odzyskiwania zwoju duchowego z duszy nosiciela. Kapłani pełnią rolę powierników tajemnic, a jednym z ich rytuałów jest zdolność do zapisywania wiedzy bezpośrednio w umyśle.

PANI ŻYCIA
Boskie imię: Amaron
Bogini: życia
Opiekunka: ogniska domowego
Charakter: dobry, litościwy, miłosierny 
Dążenie: to aby jak najwięcej par  napełnić nową nadzieją życia

Opis Bogini, nazywana przez kobiety „Matką Miłosierną”, jest opiekunką, której młode matki powierzają życie swoich nowo narodzonych dzieci. Jej życzliwość obejmuje wszystkie rasy zamieszkujące Świat Środka. Będąc ucieleśnieniem samego życia, ma również unikalną zdolność wskrzeszania. Jest małżonką Mistrza Stworzenia, z którym, podczas aktu kreacji, powołała do istnienia dwoje młodych bogów. Ci, przyjmując formy smoków, stali się później Smokiem Niebios i Smokiem Chaosu.

Pani Życia jest jednym z trzech pierwotnych bóstw, które wyłoniły się wraz z narodzinami nowego uniwersum. Jej istota jest nierozerwalnie połączona z pierwotną mocą kosmosu: życiem. To właśnie ona, w pierwszym akcie stworzenia, tchnęła iskrę życia w Świat Środka, skąd jej moc rozlała się na cały wszechświat. Jej potęga jednoczy ją ze wszystkimi istotami, a jej śmierć oznaczałaby całkowitą zagładę wszystkich śmiertelników.

 Wygląd: Na posągach i rzeźbach bogini ukazywana jest w długiej, ozdobnej sukni, stojąca nad niewielkim źródełkiem. W ramionach zawsze trzyma niemowlę. Gdy przemierza ziemię, przybiera postać kobiety – czasem młodej i pełnej uroku, a innym razem starej i pomarszczonej. Kiedy manifestuje się w jednym ze swoich naczyń, podąża wyłącznie do kobiet, które mają rodzić.

Kult i świątynie: W jej świątyniach spotkać można głównie młodych małżonków, którzy przybywają tu, by złożyć w darze kwiaty i owoce. Pragną w ten sposób zapewnić sobie szczęście na wspólnej drodze życia i prosić o zdrowe potomstwo. Co ważne, do służby bogini dopuszczone są wyłącznie kobiety. Co roku, w wyznaczonym czasie, młode matki przynoszą swe niemowlęta, a kapłanki błogosławią je, znacząc symbolem bogini. Najpotężniejszy dar – wskrzeszenie – jest zastrzeżony wyłącznie dla arcykapłanki i aktywuje się go po przeprowadzeniu specjalnych rytuałów. Z tej mocy korzysta się niezwykle rzadko, aby nie naruszyć delikatnej równowagi między życiem a śmiercią. Jej świątynie to niewielkie, skromne kaplice.

Kapłani i zakony: Kapłanki przechodzą gruntowne szkolenia, by zapewniać pomoc potrzebującym. Są one również posłanniczkami wiedzy medycznej, niosąc ulgę ubogim, których nie stać na leczenie. Służbę w świątyni sprawują jedynie kobiety.

Natomiast Zakon Obrońców Życia to grupa mężczyzn, których misją jest obrona wiosek przed atakami bandytów i potworów

PANI PRZYRODY
Boskie imię: Asis
Władczyni: przyrody
Opiekunka: elfów
Charakter: dobra, praworządna
Dążenie: aby Boski Ogród nigdy nie zginął

opis Bogini przyrody, wzorując się na Boskich Ogrodach, stworzyła całą naturę. Następnie, za zgodą Mistrza Stworzenia, powołała do życia elfy, swoich wiernych sługów. Nakazała im strzec najdroższych jej sercu miejsc, w których założyły swoje miasta. Obdarzyła je też Darem Wieków — Ziarnem, które arcykapłan posadził w głównej świątyni. Z ziarna wyrósł Święty Dąb Wieków, emanujący aurą Pani Przyrody. Ponieważ ziarno zawierało czystą energię Bogini, żadna istota skażona mrokiem, chaosem czy cieniem nie może się do drzewa zbliżyć, nawet jeśli jest bogiem. Dąb zakwita wyłącznie w momencie śmierci arcykapłana. Wówczas pod jego konarami odbywa się ceremonia pogrzebowa: ciało zmarłego jest palone, a prochy rozsypywane w miejscu rytuału. Od tamtej chwili liść dębu stał się jej symbolem, a kapłani zawsze noszą go jako amulet. Od tamtego czasu jej symbolem stał się liść dębu kapłani zawsze noszą go jako amulety

Wygląd: Posągi przedstawiają ją w długiej, prostej i zwiewnej sukni. Jej kocie oczy i gałązka dębu w dłoni są jej znakami rozpoznawczymi. Bogini może przybrać postać elfki lub prastarego drzewca. W świecie śmiertelników przebywa w ciele szamanki Kirian i rzadko ingeruje w sprawy świata.

Kult i świątynie: Zazwyczaj świątynie nie są budynkami, a ich rolę pełni Święte Drzewo Wieków — miejsce, w którym koncentruje się moc Pani Natury. Każda elfia osada ma swoje święte drzewo połączone z Drzewem Wieków. W kalendarzu elfów celebruje się trzy główne święta. Pierwsze to Święto Narodzin, które trwa trzy dni i rozpoczyna się wraz z pierwszymi kwitnącymi kwiatami. Drugie to Święto Zbiorów, trwające dwa dni pod koniec lata. Ostatnie to Święto Snu, które również trwa dwa dni i wypada w środku jesieni.

Kapłani i zakony: Kapłanami Pani Przyrody są druidzi, którzy opiekują się świętymi zagajnikami. W tych miejscach znajduje się cząstka mocy ich bogini. Druidzi mogą stać się jednością z naturą, zmieniając się w drzewo. Ta przemiana jest dobrowolna i oznacza rezygnację z dotychczasowego życia.

Jedyny zakon pod opieką Pani Przyrody to Duchowi Mędrcy. Wielu z nich porzuca swoje ciała, aby przeniknąć do duchowego świata lasu. Niektóre dusze nie wracają jednak do swoich ciał i stają się Mędrcami Leśnego Labiryntu. Po wielu latach zgromadziło się ich tak wiele, że stworzyli drugi odłam zakonu w świecie duchowym. Ich zadaniem jest obrona lasu przed złymi duszami, które próbują skazić jego esencję.

PANI NATURY
Boskie imię: Daoran
Władczyni: zwierząt
Opiekunka: Zaren
Charakter: praworządna neutralna
Dążenie: utrzymuje prawa natury w harmonii

Opis pani Natury jest boginią, która dała życie wszystkim zwierzętom w Świecie Środka. Po tym, jak zapełniła świat fauną, stworzyła boskich strażników – boskie bestie. Ostatnim aktem kreacji była ewolucja dzikich kotów. Zmieniła je w nową, człekokształtną rasę, którą nazwała Zaren. Był to długi proces trwający stulecia, ponieważ bogini nie stworzyła ich od razu swoją mocą, a jedynie zaszczepiła w nich iskrę, która zapoczątkowała ewolucję. W kocim języku słowo Zaren oznacza drogę.

Wygląd: Prawdziwa postać Bogini pozostaje nieznana, gdyż nigdy nie objawiła jej podczas stwarzania zwierząt. Wśród śmiertelników przebywa jako młoda elfka, a w leśnych ostępach przybiera formę lisa o wielu ogonach. Po wojnie bogów Stworzyciele zezwolili bóstwom na pobyt w Świecie Środka wyłącznie w ciałach-naczyniach. Daoran zrezygnowała z odwiedzin, ponieważ naczynia blokowały jej boskie zmysły, przez co nie mogła w pełni odczuwać świata. Po wielu wiekach, gdy ciekawość wzięła górę, znalazła najsilniejszego lisa, który stał się jej pierwszym i stałym naczyniem. Lis stał się jej boskim symbolem, i choć jest opiekunką ludu Zaren, rzadko przyjmuje ich formę.

Kult i Święta: W całym państwie Zaren znajdują się świątynie, w których oddaje się cześć zarówno Pani Natury, jak i boskim bestiom. Największym szacunkiem darzony jest Boski Tygrys, zawsze towarzyszący swojej pani. Świątynie są także liczne w państwie Orkan, lecz tam to boskie bestie, a nie Pani Natury, są głównym obiektem kultu. Świątynie to zwykle małe kapliczki, które można napotkać na szlakach prowadzących do lasów.

Kapłani i zakony: Kapłani Pani Natury, nazywani również uzdrowicielami zwierząt, opiekują się zwierzętami. W zamian za leczenie właściciel zwierzęcia zwykle ofiaruje datek na świątynię. Kapłani, dzięki swojej obszernej wiedzy, często są również wzywani do porodów zwierząt hodowlanych.

Szamani także oddają cześć Pani Natury, lecz ich domeną są sfery duchowe. Zajmują się leczeniem dusz zwierząt oraz oczyszczaniem miejsc, z których dusze te nie potrafiły odejść w zaświaty.

Zakon Bestii to elita wojowników, która szkoli się zarówno w walce, jak i w szamanizmie. Wielu z nich ginie w trakcie szkolenia. Ci, którzy przeżyją, potrafią podczas walki wzywać dusze zwierząt i zamykać je w swoich kościanych mieczach.

NIEBIAŃSKI SMOK
Boskie imię: Targor
Bóg: Dragonitów
Opiekun: wymiaru niebiańskiego
Charakter: neutralny, praworządny
Dążenie: opiekuje się energią duchową

Opis Zesłany do Niebiańskiego Wymiaru po konflikcie z bratem, smok stał się najpotężniejszym strażnikiem Pani Światła i został mianowany przez Kreatorów na opiekuna Dragonitów. Mimo swej rangi niewielu Dragonitów oddaje mu cześć, ponieważ ich własny imperator jest bóstwem. Chociaż Smokowi Niebios surowo zabroniono przyjmować cielesną formę, aby móc swobodnie poruszać się wśród śmiertelników, niekiedy udaje mu się wymknąć i na chwilę zagościć w ich świecie, pozostając niezauważonym.

Wygląd Jego boska forma to postać smoka utkana ze światła słonecznego. Potrafi przybrać postać każdego smoka żywiołów, a także dowolnej istoty służącej światłu. W swojej humanoidalnej postaci prezentuje się jako Dragonita o złotych, smoczych skrzydłach, srebrnych włosach oraz oczach, które płoną białym światłem.

Kult i święta: Smok Światłości nie ma własnych świątyń. Jego ołtarze znajdują się w świątyniach światłości, a posągi strzegą ich wejść. Jest obiektem kultu przede wszystkim dla strażników państwowych i miejskich. Centralnym świętem w tym kulcie jest Święto Bram, które ma za zadanie chronić domostwa.

Kapłani i zakony: Smoczy kapłani, zwani Strażnikami Tajemnic, są powiernikami sekretów, które zabierają ze sobą do grobu. Istnieje również zakon, Smoczych Braci, który wierzy w pierwotną formę Dragonitów. Ich wyznanie jest jednak traktowane jako religijny odłam, niezwiązany z kultem Targora.

SMOK OTCHŁANI
Boskie imię: Narak
Opiekun: demonów i otchłani
Charakter: chaotyczny, zły, fanatyczny
Dążenie: zniszczenie brata, zdobycie Ostrza Smoków

Opis Naraka, syn Mistrza Stworzenia i Pani Życia, a także brat Niebiańskiego Smoka, w młodości został skażony chaosem. W wyniku tej skazy stał się niestabilny i agresywny, a z każdym kolejnym stuleciem jego stan się pogarszał. Kiedy w końcu odkryto przyczynę jego zachowania, dusza Naraki była już poza możliwościami odratowania. W bitwie o Smoczy Miecz z bratem wylał z siebie ocean energii chaosu, który skaził świat środka, tworząc rozległe pola chaosu. Po tych wydarzeniach został uwięziony w najniższej części otchłani, a Kreatorzy nadali mu tytuł Władcy Otchłani. Bogowie nazywają go Smokiem Chaosu. Wszyscy obawiają się dnia, w którym uda mu się uwolnić i sięgnąć po skażony miecz, znajdujący się w centrum pól chaosu

Wygląd Gdy Naraka znajdował się wśród bóstw, jego postać przypominała młodego dragonitę. Z postępem choroby jego wygląd stopniowo się zmieniał – do pierwotnej formy dodawały się gadzie elementy, takie jak szpony, kły oraz grube łuski pokrywające skórę. Kiedy uwolnił ocean chaosu, przeobraził się w smoka złożonego ze szlamu chaosu, który swoją obecnością niszczył świat. W otchłani przybiera formę potwornie zdeformowanego smoka.

Kult i świątynie: Jako strażnik zaświatów, Naraka nie potrzebuje kultu ani wiernych. Mimo to, wielu wyznawców chaosu składa mu modlitwy. Są one jednak bezcelowe, ponieważ jego moc pozostaje zapieczętowana, a jego uwaga jest całkowicie skupiona na zdobyciu Miecza Władzy. Nie jest w stanie słyszeć ani przyjmować żadnych próśb

Kapłani i zakony :  Naraka uznaje tylko jednego kapłana, smoka z Dworu Żywiołów, który zachował swoją świadomość, unikając spaczenia czy dzikości. Ten smok, przez stulecia czerpiąc energię z mocy astralnej, nie utracił swojej pierwotnej siły. Jednak nieustanne pochłanianie czystej energii doprowadziło go do utraty zdrowych zmysłów i szaleństwa. To właśnie w tym stanie został dostrzeżony przez Naraka, który uczynił go swoim kapłanem, łącząc ich dusze potężną więzią. Naraka nie ma oficjalnego zakonu, jednakże wyznawcy chaosu często powołują się na jego imię, czyniąc go symbolem swojej wiary.

PANI SZTUKI
Boskie imię: Anaris
Bóstwo: upadłych aniołów
Opiekunka: artystów i sztuki
Charakter: chaotyczny dobry
Dążenie: szuka swojego przeznaczenia jako bogini swego ludu

 Opis Anaris, córka Pani Światła i Dagara, pana wojny, w młodym wieku została w nieznanych okolicznościach zarażona Chaosem. Pomimo prób oczyszczenia, choroba jedynie wzmagała jej frustrację. Nawet Boski Skryba nie znał lekarstwa lub celowo je przemilczał. Po setkach lat boskie dziecię spaczyło część niebiańskiego ludu, zwracając się także przeciwko własnej matce. Jej furia była niewyobrażalnie potężna. W obronie Pani Światła stanął Dagar, gdyż bogini nie była w stanie skrzywdzić swojej córki. Choć Dagar jest jednym ze starszych bogów, z trudem pokonał jej potężną moc. Ranna i wyczerpana bogini zemdlała. Wówczas Dagar chciał odebrać jej życie, jednak Pani Światła nie pozwoliła mu na to. Od tamtego momentu imię Anaris stało się synonimem szaleństwa, opętania i spaczenia. Dopiero po tym tragicznym wydarzeniu Mistrz Stworzenia oczyścił córkę Pani Światła, używając pierwotnej boskiej mocy. Chociaż choroba została uśpiona, zmieniła jej postrzeganie świata. Młoda bogini podjęła się przewodnictwa nad aniołami, które stworzyła w przypływie szaleństwa.

Wygląd: Rzeźby przedstawiają Anaris z rozwianymi włosami, których dynamika idealnie oddaje furię tańczącą w jej oczach. W dłoniach dzierży miecz i tarczę, wykute w czystym krysztale. Jej ciało osłania piękny napierśnik, a biodra opasywa bojowa spódnica aniołów. Niektóre posągi ukazują ją w zupełnie innym świetle — siedzącą na kamieniu, z pergaminem i piórem w dłoniach.

Kult i świątynie: Anaris nie ma wielkich świątyń, ponieważ nikt nigdy ich nie zbudował. Zamiast tego czci się ją w licznych, małych kapliczkach. Jest patronką artystów, którzy modlą się do niej w poszukiwaniu natchnienia. Z biegiem stuleci jej mroczny wizerunek złagodniał właśnie za sprawą twórców, którzy w swych rzeźbach i dziełach malarskich ukazują jej bardziej subtelne i spokojne oblicze. Dzięki temu jej kult wciąż rośnie w siłę, zyskując coraz więcej wyznawców.

Kapłani i zakony: Kapłanów Anaris jest niewielu, rzadko można ich spotkać w miastach, ponieważ wolą pozostawać na uboczu. W każdej kaplicy zawsze znajdzie się jeden kapłan, jednak ich strój nie przypomina tradycyjnych szat duchownych. Nie noszą jednolitych ubiorów, lecz wyglądają jak zwykli ludzie, a jedynym znakiem ich przynależności jest symbol bogini, który noszą na szyi. Istnieje także jeden zakon, który również jest nietypowy, gdyż zajmuje się sztuką. To oni tworzą pieśni i modlitwy dla różnych bóstw, a niektórzy powiadają, że w ten sposób odkupują błędy swojej bogini.

PAN CIENI
Boskie imię: nie posiada
Władca: cienistymi elfami
Opiekunka: szpiegów
Charakter: neutralna  
Dążenie: odzyskanie energii i wrócenie do dawnej świetności

Opis: bóstwo, które nigdy nie przybrało formy cielesnej, przyjęło spaczone przez chaos elfy, które oddaliły się od domeny przyrody. Nazywają swojego opiekuna Wielkim Cieniem, ale samo bóstwo nigdy nie przyjęło imienia, bo wie, że w ten sposób znaleźliby go jego starzy wrogowie. Był podróżnikiem astralnym, ale kosmiczne konflikty i daleka podróż nadszarpnęły jego boską potęgę. Jedynie Skryba wie, kim był w przeszłości, jednak nigdy nikomu tego nie wyjawił.

Wygląd Jest to istota bezkształtna, która ukazuje się wyłącznie w snach swoich wyznawców. Musi być ostrożna wobec Pana snów, ponieważ nawet niewielkie naruszenie jego domeny może spowodować, że zostanie wyśledzona przez jednego z kreatorów. Istota nie ma fizycznej postaci, a jej energia nigdy nie dotarła do świata materialnego. Pan nocy często wyrzuca ją ze snów, gdyż zakłóca ich naturalną równowagę.

Kult i świątynie: To bóstwo nie ma fizycznych świątyń, ponieważ nie posiada cielesnej formy. Z tego samego powodu nie jest jawnie wyznawane i nie ma kultu – nikt nie zna jego imienia. Wpływa na swoich wiernych wyłącznie za pośrednictwem snów.

Kapłani i zakony: Kapłani bóstwa rekrutują się wyłącznie spośród cienistych elfów i działają jedynie w granicach ich państwa. Kult nie rozprzestrzenił się poza tę dominię. W podobny sposób, kapłani ściśle przestrzegają nakazu pozostawania w obrębie swojej strefy wpływów.

Kult obejmuje jeden zakon o nazwie „Powrót Cienia”, elitarną grupę zabójców do realizacji najtrudniejszych misji. Ich dowódca przyjmuje zlecenia jedynie od władcy.

PAN UMSŁU
Boskie imię:Awatar
Władca: władców umysłu
Opiekunka: władców umysłu
Charakter: neutralny, praworządny
Dążenie: aby odzyskać cała swą pamięć 

Opis Awatar to potężna istota duchowa, która narodziła się w powłokach astralnych. Ma moc wystarczającą, by konkurować z pomniejszymi bóstwami. Powstał w wyniku połączenia dusz kilku wyczerpanych Strażników Boskich – jest to jedyna forma, w jakiej mogą nadal istnieć. W wyniku tej fuzji dawne wspomnienia i moce zatarły się, a ze świetności dawnych dni pozostał jedynie ślad wiedzy o błędach i porażce. Awatar trwa w ukryciu, zapomniany przez świat, skryty pomiędzy powłokami astralnymi. Jego istnienie jest dowodem, że to, co utracono osobno, odzyskano jako jedność. Jako neutralny obserwator wszechświata tworzy własną pamięć. Oddziałuje na świat za pośrednictwem kapłanów, w których przebywa część jego świadomości. Choć bogowie są świadomi jego istnienia, ignorują go, uznając za nieszkodliwego.

Wygląd Istota ta nie posiada stałej formy, a jej wygląd to bezkształtna masa energii, która swobodnie przelewa się w sferach astralnych. Utraciła swoją postać w procesie połączenia dusz.

Kult Awatara jest tajemniczy i odizolowany. Jego kapłani są jedynymi strażnikami boskiej wiedzy i tylko oni mają prawo do duchowego zjednoczenia z bóstwem, aby czerpać z niego moc.

Świątynie i całe państwo, w którym ten kult prosperuje, znajdują się na odległej pustyni, z dala od cywilizacji. To odosobnienie ma fundamentalne znaczenie dla tej religii. Nie jest przypadkowe, że to właśnie pustynia jest miejscem kultu. Może oznaczać, że sam Awatar, wycofany ze świata, pragnął, aby jego wyznawcy byli równie odizolowani, jak on sam.

Kapłani i zakony  Kapłani kultu Awatara noszą miano Powiązanych ze względu na głęboką więź, która łączy ich z bóstwem. Bóg obdarza ich cząstką swojej mocy, jednak intensywność tego połączenia jest tak wielka, że wielu z nich nie jest w stanie jej przetrwać, co prowadzi do ich śmierci. Z tego powodu kult stale rekrutuje nowych adeptów, by zastąpili tych, którzy zginęli z powodu bliskości ze swym bóstwem.

Zakon Ostrzy Umysłu to jedyny oddział zbrojny służący kultowi. Jego członkowie to elitarni wojownicy, którzy w walce używają zarówno tradycyjnego uzbrojenia, jak i wrodzonych darów rasowych. Ich głównym celem jest ochrona kapłanów oraz eliminowanie wszelkich zagrożeń, bez względu na to, czy są wewnętrzne, czy zewnętrzne.

PAN BAGIEN
Boskie imię: Gnarak 
Władca: bagien
Opiekunka: węży
Charakter: zły, chaotyczny
Dążenie: nie posiada 

Opis: Bóg-wąż Pradawny byt z innego wymiaru, zrodzony u zarania dziejów. Początkowo praworządny i dobry architekt kosmosu, dysponował potęgą równą całej trójce kreatorów Świata Środka. Choć samodzielnie kreował rzeczywistość, trud tego zadania z czasem go przerósł. Mimo narodzin istot zdolnych do przejęcia jego obowiązków, przez milenia odmawiał oddania władzy. Skutkowało to frustracją i wybuchami gniewu, podczas których pod postacią gigantycznego gada pustoszył własne cywilizacje. Wykorzystując jego regeneracyjny sen, cztery potężne istoty wykradły mu cząstkę boskości, same zyskując status bóstw. Przebudzony wąż przegrał starcie z nowymi rywalami i w desperacji pożarł słońce, co ostatecznie przypieczętowało jego przemianę w istotę chaotyczną złą. Wygnany przez zjednoczone ludy wszechświata, pozostaje nieśmiertelny, wciąż władając częścią swej dawnej mocy.

Upadek i Dziedzictwo Kiedy przybysz dotarł do Świata Środka, zaczął przekształcać ludzkość w nowe byty, ściągając na siebie gniew tamtejszych bogów. Pan Wojny wraz z Boskimi Bestiami poprzysięgli zgładzić obcego boga. Po trzech potężnych starciach, resztką sił, bóg-wąż uniósł się nad Pustkowia, po czym bezwładnie opadł na ziemię. Wiedząc, że jego energia wygasa, przelał jaźń i moc w miejsce swego spoczynku. Potężna magia rozlała się po okolicy, tworząc wielkie moczary. Zanim odszedł w wieczny niebyt, jego moc uformowała jajo, a on sam obdarował swe twory darami rasowymi. Na koniec nadał imię swemu potomstwu: — Stań się lepszy ode mnie, Karangu. Bądź opiekunem ludu i wykorzystaj daną ci boską iskrę dla ich dobra.

Choć nie zginął, a jego umysł trwa ukryty głęboko pod moczarami, nadejdzie dzień, w którym znów powstanie. Jednak ta chwila nie nadejdzie prędko.

SPOŁECZNE 

pisanie
Cecha: koordynacja
Umiejętność pisania wymaga dobrej koordynacji wzrokowo-ruchowej. Podstawowe umiejętności pisania nabywa się w szkole, jednak ich rozwój wymaga długiej nauki i pogłębiania wiedzy w danym obszarze. Umiejętność pisania rozwija się wraz z doświadczeniem, zarówno w kontekście zawodowym, jak i językowym.

czytanie
Cecha: zmysły
Podstawy czytania nabywamy w dzieciństwie. Jednak umiejętność ta może być rozwijana przez całe życie. W zależności od wybranej ścieżki zawodowej czy zainteresowania obcymi językami, wymagania dotyczące czytania mogą być różne. Im więcej czytamy, tym lepiej rozumiemy tekst i poszerzamy swoje słownictwo

 dyplomacja
Cecha: jasny umysł
To umiejętność wspomagająca prowadzenie negocjacji. Gracz wykorzystuje ją na początku rozmowy, aby lepiej ocenić sytuację i swoich rozmówców. Mistrz gry nie rozstrzyga wyniku rozmowy dyplomatycznej rzutem kości. Zamiast tego, może udzielić graczowi podpowiedzi, których dokładność zależy od poziomu jego umiejętności i wyniku testu.

taniec
Cecha: koordynacja
Taniec to uniwersalny język, który pozwala wyrazić to, czego nie da się wyrazić słowami. Poprzez ruch, taniec opowiada historie, przekazuje emocje i odzwierciedla indywidualność artysty. Choć każdy może się poruszać, to nie każdy taniec jest głęboko przeżywany i wyraża coś więcej niż tylko sekwencję ruchów. Prawdziwy taniec porusza zarówno tańczącego, jak i widza, wywołując w nim emocje i refleksje. Im wyższa umiejętność taneczna, tym bardziej subtelne i złożone są przekazywane emocje. Taniec jest formą sztuki, która łączy w sobie piękno, ekspresję i komunikację.

malarstwo
Cecha: koordynacja
Umiejętność rysowania lub malowania pozwala na przekształcenie pomysłu w wizualną rzeczywistość. Im wyższy poziom umiejętności, tym bardziej precyzyjne i złożone mogą być tworzone dzieła sztuki. Zdolność ta wpływa zarówno na szybkość tworzenia, jak i na jakość finalnego efektu. Wysoki wynik w teście umiejętności oznacza, że artysta jest w stanie stworzyć bardziej szczegółowe, realistyczne i estetyczne prace .

Etykieta
Cecha: jasny umysł
Umiejętność etykiety to zdolność do poruszania się w różnorodnych środowiskach społecznych, zgodnie z obowiązującymi w nich normami i zwyczajami. Dzięki niej możemy lepiej zrozumieć oczekiwania innych ludzi, budować relacje i unikać nieporozumień. Poziom naszej znajomości etykiety zależy od tego, w jakim środowisku się wychowaliśmy i jakie doświadczenia zdobyliśmy. Im większa nasza wiedza na temat zwyczajów i obyczajów danej grupy społecznej, tym łatwiej nam się w niej odnaleźć. Test umiejętności pozwala ocenić, jak dobrze potrafimy zastosować naszą wiedzę w praktycznych sytuacjach.

Wiedza o strojach
Cecha: jasny umysł
Postać rozwija swoją wiedzę na temat mody, zaczynając od strojów charakterystycznych dla swojej ojczyzny. Z każdym kolejnym poziomem zdobywa umiejętność rozpoznawania coraz bardziej subtelnych różnic w krojach, materiałach i dodatkach, zarówno w rodzimej modzie, jak i w modzie innych kultur. Wyniki testu pokazują, jak dobrze postać potrafi odróżnić różne style, epoki i pochodzenie strojów, a także rozpoznawać drobne detale, takie jak haft, koronki czy guziki.

Poezja
Cecha: wiara
Twórz wiersze, wyrażaj siebie i wpływaj na innych. Rzut na umiejętność określa jakość utworu. Zastosuj ją w pieśniach, listach, rytuałach. Rozwijaj ją czytając, pisząc i uczestnicząc w warsztatach. Zyskaj kreatywność i zdolność wyrażania emocji. Twórz wiersze proste lub złożone, dodawaj efekty specjalne i obserwuj reakcje otoczenia.

Flirt:
Cecha: zmysły
Flirt to umiejętność społeczna polegająca na prowadzeniu zalotnych rozmów i wykonywaniu kokieteryjnych gestów. Składa się na niego specyficzny język, mowa ciała oraz dobór gestów i pozycji. Niektóre z tych elementów stanowią również część gry wstępnej do uwodzenia. Im wyższy poziom mistrzostwa we flirtowaniu, tym łatwiej przyciągnąć uwagę drugiej osoby.

Gawędziarstwo
sztuka ożywiania opowieści
Cecha: jasny umysł
Gawędziarstwo to umiejętność opowiadania historii w sposób tak przekonujący, że słuchacz ma wrażenie uczestniczenia w opisanych wydarzeniach. Im wyższy poziom mistrzostwa w tej dziedzinie, tym bardziej opowieść wydaje się prawdziwa i żywa. Doskonały gawędziarz potrafi wpleść w swoją opowieść mnóstwo szczegółów, które nadają jej autentyczności i sprawiają, że słuchacz czuje się przeniesiony w inny czas i miejsce.

wiedza o sztuce
Cecha: jasny umysł
To umiejętność pozwalająca na głębokie rozumienie różnych nurtów sztuki. Osoba posiadająca tę wiedzę może analizować i interpretować dzieła sztuki, takie jak obrazy, rzeźby czy przedstawienia taneczne. Chociaż nie jest w stanie samodzielnie tworzyć dzieł sztuki, to potrafi dostrzec i opisać wiele subtelnych szczegółów, które ukazują intencje artysty i kontekst historyczny powstania dzieła. Im wyższy poziom tej umiejętności, tym bardziej szczegółowa i wnikliwa może być analiza.

Maskarada
Cecha: podstęp
to wyrafinowana umiejętność aktorska, pozwalająca postaci ukryć swoje prawdziwe słabości, obawy i niedoskonałości, prezentując wykreowany, często idealizowany obraz siebie. Jest to sztuka manipulowania percepcją innych poprzez kontrolowaną mimikę, gesty, mowę i zachowanie, szczególnie popularna wśród szlachty, która musi utrzymywać pozory siły i godności.

RZEMIOSŁO WOJENNE

Łuczarstwo
Cecha: koordynacja
Łuczarstwo to umiejętność polegająca na wytwarzaniu łuków, zarówno myśliwskich, jak i bojowych. Od zarania dziejów łuk był nieodłącznym towarzyszem człowieka, służąc zarówno do polowania, jak i obrony. Im wyższy poziom tej umiejętności, tym lepszej jakości łuki można stworzyć, co przekłada się na większą celność i zasięg strzału.

Miecznik: Mistrz ostrzy
Cecha: precyzja 
Miecznik to wysoko wykwalifikowany kowal specjalizujący się w tworzeniu różnorodnych ostrzy, takich jak miecze, groty do strzał, noże czy sztylety. Jego umiejętności pozwalają na wytwarzanie niezwykle precyzyjnych i efektywnych narzędzi zarówno do walki, jak i codziennego użytku. Zdarzało się, że szlachta zwracała się do mieczników z prośbą o stworzenie wyjątkowej zastawy stołowej, która miała zdobić ich stół podczas wystawnych przyjęć. Im wyższy poziom umiejętności miecznika, tym bardziej kunsztowne i unikalne były jego wyroby

Tworzenie strzał
Cecha: koordynacja
Tworzenie strzał to umiejętność polegająca na starannym doborze i połączeniu odpowiednich komponentów, takich jak drzewce, opierzenia i groty. Im wyższy poziom umiejętności, tym bardziej wytrzymałe i precyzyjne strzały można wykonać, co znacznie wydłuża ich żywotność.

płatnerstwo
Cecha: precyzja  
Płatnerstwo to wysoko wyspecjalizowana umiejętność polegająca na obróbce metalu, głównie w celu tworzenia zbroi. Jednakże płatnerze są również mistrzami w precyzyjnym formowaniu metalu, co pozwala im na wykonywanie wielu innych przedmiotów, od skomplikowanych elementów zbroi po delikatne ozdoby. Im wyższy poziom umiejętności płatnerza, tym bardziej złożone konstrukcje może on stworzyć oraz tym większą precyzję i wytrzymałość osiągnie w swoich wyrobach. Dzięki temu możliwe jest zarówno skrócenie czasu pracy, jak i wykonanie elementów, które wymagają niezwykłej dokładności.

wiedza o zbrojach
Cecha: jasny umysł
To umiejętność pozwala na głębokie zrozumienie zbroi stworzonych przez płatnerzy. Osoba posiadająca tę wiedzę potrafi rozpoznawać różne rodzaje zbroi, określać ich pochodzenie geograficzne oraz identyfikować charakterystyczne cechy warsztatów kowalskich, które je wykonały. Dzięki znajomości materiałów, technik produkcji oraz historii rozwoju zbroi możliwe jest również dokonanie precyzyjnej wyceny zbroi oraz określenie zakresu niezbędnych napraw.

wiedza o orężu
Cecha: jasny umysł
To umiejętność pozwala na głębokie zrozumienie różnorodnych rodzajów broni. Osoba posiadająca tę wiedzę potrafi rozpoznawać poszczególne typy broni, analizować ich budowę, a także określać metody konserwacji i użytkowania. Dzięki znajomości materiałów, z których wykonana jest broń, oraz technik jej wytwarzania, można ocenić skuteczność broni, jej pochodzenie oraz okres, w którym była używana.

Bojowa jazda konna
Cecha: koordynacja
Aby opanować umiejętność bojowej jazdy konnej, niezbędne jest wcześniejsze zdobycie umiejętności jazdy konnej. Jednakże, jazda koniem bojowym wymaga znacznie większej wprawy i umiejętności. Prawdziwy mistrz bojowej jazdy konnej to osoba, która doskonale opanowała sztukę walki na koniu, wykorzystując zarówno siebie, jak i swojego wierzchowca jako potężną broń.

wiedza  wojskowa
Cecha: jasny umysł
To umiejętność pozwala na głębokie zrozumienie organizacji wojskowej. Osoba posiadająca tę wiedzę potrafi rozpoznawać różne rodzaje jednostek wojskowych, odróżniać mundury i stopnie wojskowe różnych armii, a także analizować taktykę i strategie wojskowe. Dzięki tej umiejętności można ocenić siłę bojową jednostki, jej wyposażenie oraz przewidywać jej działania.

wiedza o fortyfikacjach
Cecha: jasny umysł
To umiejętność pozwala na głębokie zrozumienie konstrukcji obronnych. Osoba posiadająca tę wiedzę potrafi rozpoznać różne rodzaje fortyfikacji, ocenić ich mocne i słabe strony, a także określić styl architektoniczny, w jakim zostały zbudowane. Dzięki znajomości historii fortyfikacji, rodzajów materiałów budowlanych, technik oblężniczych, a także umiejętności czytania planów fortyfikacji, można zrozumieć przeznaczenie danej fortyfikacji, sposób jej obrony oraz potencjalne zagrożenia.

UMIEJĘTNOŚCI FIZYCZNE

Wysportowany
Cecha: Kondycja
Bycie wysportowanym pozwala na znaczną poprawę wydolności organizmu, co przekłada się na lepsze zdrowie ogólne. Osoby wysportowane szybciej regenerują siły, są bardziej odporne na choroby i zmęczenie. W praktyce oznacza to między innymi łatwiejsze wykonywanie czynności fizycznych, takich jak pływanie.
Korzyści z bycia wysportowanym:
Zwiększenie punktów życia: Każdy poziom wysportowanej postaci dodaje 1 punkt do wszystkich kratek z punktami życia, zwiększając tym samym żywotność postaci.

Bieganie
Cecha: kondycja
Bieganie pozwala na doskonalenie wydolności organizmu, umożliwiając pokonywanie zarówno długich dystansów, jak i krótkich odcinków z maksymalną prędkością. Dzięki regularnym treningom biegowych można znacznie poprawić swoją kondycję fizyczną, wytrzymałość i szybkość.

Wspinaczka:
Cecha: koordynacja
Zdolność do wspinaczki to zdolność, która pozwala na zdobywanie wiedzy i umiejętności związanych z tym sportem. Dzięki niej postać jest bardziej świadoma technik wspinaczkowych, potrafi skutecznie oceniać trudność dróg i bezpiecznie poruszać się po ścianach skalnych.

Podnoszenie/Przesuwanie
Cecha Siła
Zdolność do podnoszenia i przesuwania ciężarów to umiejętność ściśle związana z siłą fizyczną postaci. Dzięki niej postać potrafi przyjąć odpowiednią pozycję i utrzymać pewny chwyt podczas przenoszenia ciężkich przedmiotów.

Akrobatyka
koordynacja
to umiejętność fizyczna, która obejmuje zręczność, gibkość, koordynację ruchową, równowagę i siłę w dynamicznych ruchach ciała. Pozwala postaci na wykonywanie skomplikowanych i efektownych manewrów, które mogą być wykorzystywane zarówno w walce, jak i w eksploracji terenu.

Pływanie
Cecha kondycja
to umiejętność poruszania się w wodzie, utrzymywania się na powierzchni, nurkowania i radzenia sobie z różnymi warunkami wodnymi.

Sprint
Cecha kondycja
zapewnia bardzo szybki bieg na krótkim dystansie, a zarazem gwarantuje szybszą reakcję, co pozwala obniżyć inicjatywę fizyczną o 2 za każdy poziom.

Zryw 
Cecha kondycja
Zryw to ratunek w kryzysie oraz sposób na narzucenie własnego tempa. Umożliwia błyskawiczne podniesienie się z ziemi lub natychmiastowe dopadnięcie wroga, zanim ten zdąży zareagować. Kosztem uniku można wykonać zryw połączony z atakiem; postać przechodzi wówczas do natarcia lub zrywa się z pozycji leżącej, co oznacza całkowite porzucenie obrony. Ponadto zryw obniża inicjatywę bojową – każdy jego poziom redukuje tę statystykę o dwa punkty.

RZEMIOSŁO MORSKIE

Wiedza o statkach
Cecha: jasny umysł
Znajomość statków to umiejętność oceny parametrów okrętu takich jak: wyporność (wpływająca na stabilność), szybkość, wytrzymałość i jakość budowy (materiały, stocznia). Dzięki niej możesz szybko ocenić stan techniczny statku, wybrać odpowiedni okręt do konkretnego zadania oraz wykonać proste naprawy i modyfikacje.

Cieśla okrętowy
Cecha: rzemiosło
Cieśla okrętowy to wysoko wykwalifikowany rzemieślnik specjalizujący się w stolarce morskiej. Jego zadaniem jest utrzymanie statku w dobrym stanie technicznym poprzez wykonywanie napraw, konserwacji oraz modyfikacji elementów drewnianych kadłuba i wyposażenia okrętowego. Posiada on głęboką wiedzę na temat budowy statków, rodzajów drewna używanego w stolarce okrętowej oraz technik naprawczych

Szanty/ opowieści morski
Cecha: jasny umysł
Zdolność ta pozwala postaci na głębokie zrozumienie morskich legend i szant, zwłaszcza tych opowiadających o piratach i statkach widmach. Posiadacz tej cechy potrafi odczytywać ukryte znaczenia w tekstach piosenek, rozpoznawać nawiązania do historycznych wydarzeń i miejsc oraz wyobrażać sobie mroczne tajemnice skrywane przez głębiny oceanu.

Wiedza stoczniowa
Cecha: jasny umysł
Zdolność ta pozwala postaci na głębokie zrozumienie procesów zachodzących w stoczni oraz szerokiej gamy prac wykonywanych w tym środowisku. Jest to wiedza niezbędna dla każdego, kto chce pracować w stoczni, zwłaszcza jako cieśla okrętowy

Wiedza o żeglarstwie
Cecha: jasny umysł 
Zdolność ta pozwala postaci na głębokie zrozumienie żeglarstwa. Dzięki niej może ona swobodnie sterować statkiem oraz wykonywać zadania na wszystkich stanowiskach związanych z żeglugą

Krawiectwo ożaglowania
Cecha: rzemiosło
Krawiectwo ożaglowania to wysoko wyspecjalizowana umiejętność, wymagająca zarówno zręcznych rąk, jak i dogłębnej wiedzy o materiałach i konstrukcji żagli. Dzięki niej można szyć nowe ożaglowanie oraz naprawiać uszkodzone części żagli, zapewniając optymalną wydajność i trwałość.

Używanie sekstansu
Cecha: precyzja                    
Zdolność ta umożliwia postaci precyzyjne określanie położenia na podstawie obserwacji ciał niebieskich za pomocą sekstansu. Im wyższy poziom umiejętności, tym dokładniejsze i szybsze pomiary może wykonać postać.

Używanie map morskich
Cecha: precyzja                    
Zdolność ta pozwala postaci na precyzyjne określanie pozycji statku na mapie morskiej oraz planowanie optymalnych tras żeglugi. Dzięki niej, postać może z łatwością odczytywać informacje zawarte na mapach, takie jak głębokości, przeszkody nawigacyjne, położenie portów i innych punktów orientacyjnych.

KUPIECTWO

Blef: Gra na granicy prawdy
Cecha: Podstęp
Blef to ryzykowna taktyka polegająca na świadomym wprowadzaniu innych osób w błąd, mająca na celu osiągnięcie określonego celu. Wymaga zarówno zmysłów, które pozwalają dostrzec potencjalne oznaki oszustwa, jak i podstęp, by skutecznie zmylić przeciwnika.

Użycie zmysłów w połączeniu z wiedzą zasłyszaną kontra podstęp i blef – starcie mające na celu ustalenie, która strona przedstawia prawdziwe informacje. 

Matematyka
Cecha: jasny umysł
Umiejętność korzystania z matematyki pozwala postaci na wykonywanie podstawowych działań arytmetycznych, takich jak dodawanie, odejmowanie, mnożenie i dzielenie. Dzięki temu może prowadzić dokładne obliczenia niezbędne w handlu, np. przy wycenie towarów, obliczaniu zysków i strat oraz sporządzaniu inwentarzy.

Wiedza o handlu
Cecha: jasny umysł
Umiejętność ta obejmuje szeroką wiedzę na temat sprzedaży, kupna, a także znajomość praw regulujących działalność handlową. Dzięki niej postać potrafi skutecznie prowadzić negocjacje, oceniać wartość towarów, zarządzać zapasami oraz podejmować decyzje biznesowe.

Wiedza zasłyszana
Cecha: zmysły
Dzięki tej umiejętności postać posiada bogatą wiedzę na temat otaczającego ją świata, którą zdobyła poprzez słuchanie rozmów innych ludzi. Chociaż jej wiedza jest często ogólna i fragmentaryczna, to pozwala jej na szybkie zorientowanie się w różnych sytuacjach. Postać potrafi np. wskazać najlepszą tawernę w mieście, znaleźć rzemieślnika specjalizującego się w danej dziedzinie czy dowiedzieć się o najnowszych plotkach.

Targowanie się
Cecha: jasny umysł
Umiejętność targowania się pozwala postaci na obniżenie ceny towarów o kilka procent. Im wyższy poziom tej umiejętności, tym większa szansa na osiągnięcie korzystniejszej transakcji.

Towaroznawstwo
Cecha: zmysły  
Towaroznawstwo to umiejętność oceny jakości i wartości przedmiotów na podstawie ich wyglądu, dotyku, zapachu i innych cech. Pozwala rozpoznawać materiały, wykrywać wady i szacować wartość rynkową.

Gry logiczne
Cecha: dobry los
Znajomość popularnych gier logicznych, ich zasad oraz różnorodnych systemów rozgrywki pozwala na świadomy wybór gier, szybsze rozwiązywanie zagadek oraz głębsze zrozumienie mechanizmów stojących za nimi.

RZEMIOSŁO POSPOLITE

Uprawianie pola
Cecha: zmysły
Uprawa roli to umiejętność związana z hodowlą roślin uprawnych. Osoba posiadająca tę umiejętność zna się na procesach wzrostu roślin, wymagań glebowych poszczególnych gatunków oraz technikach uprawy. Wiedza ta pozwala na efektywne zarządzanie uprawami, od przygotowania gleby po zbiory. Dzięki tej umiejętności można uprawiać różnorodne rośliny, takie jak zboża, warzywa czy owoce.

Hodowla zwierząt
Cecha: jasny umysł
Umiejętność ta pozwala postaci na zdobycie wiedzy na temat hodowli zwierząt. Obejmuje ona znajomość różnych gatunków zwierząt hodowlanych, ich potrzeb żywieniowych, warunków bytowych oraz specyfiki pielęgnacji. Dzięki tej umiejętności postać może skutecznie zajmować się hodowlą zwierząt, zwiększając ich zdrowie i produktywność.

Ciesielstwo
Cecha: rzemiosło
Cieśla to osoba posiadająca umiejętność obróbki drewna. Dzięki tej zdolności potrafi tworzyć różnorodne przedmioty drewniane, od prostych skrzyń i drzwi, po skomplikowane konstrukcje takie jak domy czy rzeźby. Umiejętność ciesielska wymaga precyzji, wyobraźni przestrzennej oraz znajomości różnych technik obróbki drewna.

Jazda konna
Cecha: koordynacja
Jazda konna to umiejętność bezpiecznego i efektywnego poruszania się na koniu. Opanowanie podstawowych technik jazdy pozwala na swobodne kontrolowanie zwierzęcia oraz wykonywanie różnych manewrów. Dzięki tej umiejętności można również zgłębiać bardziej zaawansowane style jazdy, takie jak jazda bojowa.

Pierwsza pomoc
Cecha: zmysły
Umiejętność udzielania pierwszej pomocy pozwala postaci na podstawowe działania ratownicze. Potrafi ona zaopatrzyć niewielkie rany, takie jak skaleczenia czy otarcia, poprzez założenie opatrunku. Znajomość właściwości leczniczych roślin pozwala jej na przygotowanie prostych maści przyspieszających gojenie się ran.

Kamieniarstwo
Cecha: rzemiosło
Kamieniarstwo to umiejętność obróbki kamienia, wymagająca zarówno siły fizycznej, jak i zmysłu artystycznego. Kamieniarz potrafi wydobywać z bryły kamiennej różnorodne formy, od prostych elementów budowlanych, po skomplikowane rzeźby. Jego wiedza obejmuje zarówno teoretyczne aspekty związane z rodzajami kamieni i ich właściwościami, jak i praktyczne umiejętności posługiwania się narzędziami, takimi jak dłuto rzeźbiarskie.”

Umiejętności domowe
Cecha: koordynacja
Zdolność do wykonywania podstawowych czynności domowych, takich jak krojenie chleba czy zamiatanie podwórka, jest dobrym wskaźnikiem umiejętności radzenia sobie w codziennym życiu. Tego typu umiejętności świadczą o samodzielności i praktycznej wiedzy, które są niezbędne w każdym domu.

Wyplatanie koszy
Cecha: rzemiosło
Umiejętność wyplatania koszyków z wikliny świadczy o doskonałej koordynacji ręka-oko oraz zdolności do przestrzennego myślenia. Wymaga to cierpliwości, precyzji i umiejętności pracy z różnymi materiałami.

Budownictwo
Cecha: rzemiosło
Jest to szeroki zakres wiedzy, obejmujący zarówno podstawy teoretyczne budownictwa, jak i umiejętności praktyczne niezbędne do realizacji inwestycji budowlanych. Obejmuje zagadnienia związane z projektowaniem, materiałami budowlanymi, konstrukcjami, a także przepisami budowlanymi i zarządzaniem projektami.

gotowanie
Cecha: rzemiosło
Gotowanie to nie tylko dostarczanie organizmowi niezbędnych składników odżywczych, ale także proces twórczy, który wymaga zarówno wiedzy teoretycznej, jak i ciągłego doskonalenia umiejętności praktycznych. 

RZEMIOSŁO LEŚNE

Tropienie
Cecha: zmysły
Tropienie to umiejętność wymagająca zarówno wiedzy teoretycznej o śladach zwierząt, jak i praktycznego doświadczenia w ich rozpoznawaniu. Dzięki tropieniu możemy dowiedzieć się wiele o życiu zwierząt, a także śledzić ich wędrówki, nawet w środowisku miejskim.

garbarstwo
Cecha:  rzemiosło
Garbarstwo to proces, który pozwala na przygotowanie zwierzęcych skór do dalszej obróbki, umożliwiając ich wykorzystanie do produkcji różnorodnych wyrobów skórzanych

 Łowiectwo
Cecha: zmysły
Łowiectwo to złożona dziedzina, obejmująca nie tylko znajomość różnych gatunków zwierząt i właściwego doboru broni, ale także umiejętność oceny zachowania zwierzyny, wyboru odpowiedniego stanowiska i dostosowania taktyki polowania do panujących warunków.

Skradanie
Cecha: koordynacja
Skradanie się to technika poruszania się, która wymaga precyzji i koordynacji ruchowej. Polega na cichym przemieszczaniu się, zarówno w naturalnym środowisku, takim jak las, jak i w obszarach miejskich.

Przetrwanie w lesie
Cecha: zmysły
Przetrwanie w lesie to umiejętność wykorzystania dostępnych zasobów naturalnych. Obejmuje rozpoznawanie roślin jadalnych, pozyskiwanie wody pitnej, rozpalanie ognia oraz budowę prostych schronień z materiałów znalezionych w lesie.

Zielarstwo
Cecha: jasny umysł
Zielarstwo, opierając się na wiedzy o właściwościach leczniczych roślin, pozwala na przygotowywanie naturalnych remediów w postaci naparów, wywarów i innych form.

Sidła i pułapki
Cecha: koordynacja
Umiejętność korzystania z sidła i pułapek to nie tylko teoria. Obejmuje ona szeroki zakres umiejętności praktycznych, takich jak budowa, naprawa, ustawianie i maskowanie urządzeń. Skuteczne użycie sidła i pułapki wymaga również wiedzy na temat ich zasad działania oraz umiejętności doboru odpowiedniego narzędzia do konkretnego celu.

Wiedza o bestiach
Cecha: jasny umysł
Znajomość bestii leśnych, często obdarzonych mocą   wymaga nie tylko wiedzy o ich biologii, ale także intuicji i zdolności percepcji subtelnych energii, które są domeną doświadczonych łowców.

Wiedza o zwierzętach
Cecha: jasny umysł
Głęboka wiedza o zwierzętach, obejmująca ich zachowania, cykle życiowe i preferowane środowiska, pozwala na skuteczne śledzenie i tropienie tych stworzeń. Tego rodzaju wiedza jest często zdobywana przez myśliwych i kłusowników w trakcie wieloletniej praktyki.

Ukrywanie się
Cecha: koordynacja
Praktyczne umiejętności kamuflażu, takie jak wybór odpowiedniego miejsca, maskowanie zapachu i odgłosów, oraz umiejętność pozostawania nieruchomo, są kluczowe dla skutecznego ukrycia się.

Orientacja w  terenie
Cecha: zmysły
Zdolność do orientacji w terenie, oparta na uważnej obserwacji otoczenia i zapamiętywaniu szczegółów, pozwala na skuteczne poruszanie się nawet w nieznanym środowisku. Dzięki temu można łatwo odnaleźć drogę powrotną, wykorzystując zapamiętane punkty orientacyjne i charakterystyczne cechy terenu.

drwalstwo
koordynacja /zmysły
Prawdziwa biegłość w drwalstwie objawia się w zdolności czytania słojów i struktury pnia jeszcze przed pierwszym uderzeniem siekiery. Doświadczony rzemieślnik nie tylko bezbłędnie kładzie olbrzymie dęby na ziemię, ale potrafi wydobyć z nich najlepszej jakości materiał, zamieniając surowy kloc w cenny budulec lub materiał rzeźbiarski.

WIARA

Medytacja
Cecha: wiara
Medytacja, jako praktyka duchowa, pozwala na bezpośredni kontakt z własną duszą, prowadząc do głębokiego zrozumienia siebie i otaczającego świata. Dzięki niej można osiągnąć harmonię między ciałem, umysłem i duchem, co przyczynia się do ogólnego dobrostanu

Mitologia
 Cecha: jasny umysł
Mitologia to zbiór opowieści, które fascynują, przerażają i inspirują. Opowiadania o bogach, demonach i innych mistycznych stworzeniach służą zarówno do wyjaśniania otaczającego świata, jak i do wyrażania najgłębszych ludzkich emocji, takich jak strach, nadzieja i miło

Wiedza o religiach
Cecha: jasny umysł
Znajomość religii, w tym znajomość rytuałów i ich kolejności, wymaga zazwyczaj specjalistycznej wiedzy, zdobywanej poprzez studiowanie świętych ksiąg, uczestnictwo w obrzędach lub naukę u doświadczonych kapłanów.

Wiedza symbolach religijnych
Cecha: jasny umysł 
Umiejętność rozpoznawania i interpretowania symboli religijnych, nawet tych, których znaczenie zostało utracone na przestrzeni wieków, wymaga specjalistycznej wiedzy i intuicji. Dzięki niej można odkryć ukryte znaczenia i odczytać wiadomości zawarte w starożytnych artefaktach.

RZEMISŁO PRECYZYJNE

Grawerstwo
Cecha: precyzja
Grawerowanie to starannie wykonywana technika zdobnicza, polegająca na tworzeniu trwałych wzorów na powierzchni metalu za pomocą specjalnych narzędzi. Dzięki precyzji i zręczności grawera, można uzyskać niezwykle skomplikowane i estetyczne efekty.

Wiedza o mechanizmach
Cecha: jasny umysł
Dzięki wiedzy o różnych mechanizmach można efektywnie diagnozować usterki, przeprowadzać naprawy oraz bezpiecznie obsługiwać różnorodne urządzenia. Ta umiejętność jest szczególnie przydatna w wielu dziedzinach, takich jak mechanika, inżynieria czy też technika.

Szlifierstwo kamieni
Cecha: precyzja
Szlifierstwo kamieni to umiejętność obróbki kamienia za pomocą narzędzi ściernych w celu nadania mu pożądanego kształtu, gładkości i wykończenia. Jest to szeroka dziedzina, która obejmuje wiele specjalizacji i technik, w zależności od rodzaju kamienia i zamierzonego efektu.

 złotnictwo
Cecha: precyzja
Złotnictwo to artystyczne rzemiosło, które umożliwia tworzenie pięknych i unikalnych wyrobów jubilerskich z metali szlachetnych, takich jak złoto, srebro czy platyna.

Układanie kwiatów
Cecha: precyzja
Ta umiejętność pozwala tworzyć piękne bukiety. Często wykorzystywana jest przez ogrodników specjalizujących się w aranżacjach kwiatowych. Posiadają oni głęboką wiedzę na temat roślin, ich znaczenia symbolicznego oraz zasad kompozycji. Dzięki temu mogą tworzyć niepowtarzalne dzieła sztuki, które cieszą oko i podnoszą na duchu.

Krawiectwo
Cecha: precyzja 
Krawiectwo to nie tylko umiejętność posługiwania się igłą i nitką, ale także sztuka tworzenia unikalnych dzieł. Dzięki koordynacji ruchowej i precyzji krawiec potrafi przekształcić płaski materiał w trójwymiarowe ubranie, które podkreśla indywidualność i styl jego właściciela. Od prostych codziennych strojów po skomplikowane kreacje wieczorowe – każdy wyrób krawca jest świadectwem jego umiejętności i pasji.

 Garncarstwo
Cecha: koordynacja 
Garncarstwo to jedno z najstarszych rzemiosł, które łączy człowieka z naturą. Dzięki umiejętności kształtowania gliny, garncarz potrafi stworzyć nie tylko praktyczne naczynia, ale także prawdziwe dzieła sztuki. Proces tworzenia naczynia wymaga precyzji, cierpliwości i wyobraźni. Garncarz, wykorzystując różne techniki, takie jak toczenie na kole czy lepienie ręczne, nadaje glinie pożądaną formę. Każde naczynie jest unikatowe, ponieważ odzwierciedla indywidualny styl i umiejętności twórcy.

rzeźbiarstwo 
Cecha: koordynacja
Rzeźbiarstwo to sztuka, która pozwala na przekształcenie surowej materii w dzieło sztuki. Dzięki precyzyjnej koordynacji ręcznej, rzeźbiarz potrafi wydobyć z kamienia lub drewna ukryte formy i kształty. Proces tworzenia rzeźby wymaga nie tylko umiejętności technicznych, ale także wyobraźni i wrażliwości artystycznej. Rzeźbiarz, za pomocą prostych narzędzi, potrafi ożywić martwy materiał, nadając mu nowy wymiar i znaczenie.

Kowalstwo
Cecha: siła
Siła fizyczna to nieodzowna cecha kowala. Dzięki niej może on kształtować rozgrzane do czerwoności żelazo, tworząc różnorodne przedmioty, od podków dla koni po narzędzia rolnicze. Kowalstwo to rzemiosło, które wymaga nie tylko siły, ale także precyzji i wyobraźni przestrzennej.

Jubilerstwo
Cecha: precyzja
Cecha: Jubilerstwo to sztuka łączenia piękna natury z ludzką kreatywnością. Jubiler, dzięki swojej wiedzy o kamieniach szlachetnych i umiejętnościom manualnym, potrafi stworzyć unikalne dzieła sztuki, które zachwycają swoim pięknem i elegancją. Każdy kamień szlachetny skrywa w sobie tajemniczą energię, którą jubiler może wykorzystać, tworząc biżuterię o głębokim znaczeniu.

SZEŚĆ ZMYSŁÓW
Wzrok
Cecha: zmysły Zdolność skupienia wzroku na konkretnym obiekcie lub zdarzeniu jest kluczowa dla naszego postrzegania świata. Dzięki niej możemy dostrzec nawet najmniejsze szczegóły, co pozwala nam na wykrycie potencjalnych zagrożeń, takich jak skradająca się postać.

węch
Cecha: zmysły
Wysoko rozwinięty zmysł węchu pozwala nam wyczuwać nawet najsłabsze zapachy unoszące się w powietrzu. Dzięki niemu możemy precyzyjnie określić kierunek, z którego pochodzi dana woń. Osoby obdarzone wyjątkowym węchem potrafią wychwycić znacznie więcej zapachowych niuansów niż przeciętni ludzie.

słuch
Cecha: zmysły
Zdolność skupienia słuchu na dźwiękach o bardzo niskim natężeniu pozwala nam wychwycić nawet najdelikatniejsze szumy i dźwięki. Dzięki temu zmysłowi możemy precyzyjnie zlokalizować źródło dźwięku, a nawet rozpoznać jego charakter. Dla niektórych zawodów, jak np. muzyków czy kowal, umiejętność rozróżniania subtelnych różnic w dźwięku jest niezwykle ważna.

Smak
Cecha: zmysły
Wyostrzony zmysł smaku pozwala nam na dokładną analizę potraw i rozpoznawanie najdrobniejszych niuansów smakowych. Dzięki temu możemy określić, jakie składniki zostały użyte do przygotowania dania, a nawet wyczuć subtelne różnice w sposobie obróbki termicznej.

Dotyk
Cecha: zmysły
Zmysł dotyku pozwala nam nie tylko odczuwać różne powierzchnie, ale także zapamiętywać ich charakterystyczne cechy. To, co potocznie nazywamy „pamięcią dotyku”, to zdolność naszego mózgu do tworzenia trwałych wspomnień sensorycznych związanych z dotykiem. Nasze palce, dzięki licznym receptorom czuciowym, są szczególnie wrażliwe na różnice w fakturze przedmiotów.

Intuicja
Cecha: zmysły
Intuicja często określana jest jako „szósty zmysł”. Jest to zdolność do podejmowania decyzji lub posiadania wiedzy bez świadomego rozumowania, oparta na przeczuciach i wewnętrznym przekonaniu. Chociaż intuicja jest trudna do zdefiniowania i zmierzenia, ponieważ nie jest związana z żadnym konkretnym narządem zmysłu, wydaje się być cechą charakterystyczną wielu istot żywych, zwłaszcza tych żyjących w bliskim kontakcie z naturą.

UMIEJĘTNOŚCI AKADEMICKIE                          

Medycyna 
Cecha: jasny umysł
Do medycyny zalicza się zarówno udzielanie pierwszej pomocy, jak i bardziej zaawansowane zabiegi, takie jak składanie złamań. Obejmuje ona także diagnostykę chorób, czyli rozpoznawanie schorzeń i dobieranie odpowiedniego leczenia. Lekarze przygotowują leki i zszywa rany. Posiadają wiedzę na temat miejsc na ciele, które są najbardziej podatne na krwawienia, oraz znają metody tamowania takich ran. Dobrzy medycy są w stanie przeprowadzić proste operacje. 

Botanika
Cecha: jasny umysł
Botanika to nauka zajmująca się badaniem roślin, ich budową, funkcjonowaniem, rozmnażaniem oraz rozmieszczeniem na Ziemi. Botanicy zajmują się również klasyfikacją roślin, czyli ich podziałem na różne grupy (gatunki, rodzaje, rodziny itp.). Hodowla roślin to natomiast dziedzina, która wykorzystuje wiedzę botaniki do uprawiania roślin, zarówno tych dziko rosnących, jak i uprawnych.

Kartografia
Cecha: jasny umysł
Kartografia to nauka zajmująca się tworzeniem, badaniem i wykorzystywaniem map. Kartografowie nie tylko tworzą mapy, ale także interpretują je, analizują przedstawione na nich informacje oraz opracowują nowe metody kartograficzne.

języki
Cecha: jasny umysł
W tym fascynującym świecie istnieje dwanaście głównych ras, z których każda posługuje się unikalnym językiem. Pozostałe rasy używają języków pochodnych od tych dwunastu głównych grup językowych. Dzięki temu, że umiejętność nauki języków obcych jest wysoko rozwinięta, mieszkańcy tego świata mogą swobodnie komunikować się między sobą. Znajomość dwunastu głównych języków pozwala efektywnie podróżować i prowadzić interesy na całym globie. Oprócz języków ras tubylczych, istnieje także język handlowy, stworzony w Imperium Dragos, który stał się trzynastym głównym językiem używanym w komunikacji międzynarodowej. Umiejętność językowa jest podzielona na sześć poziomów, na każdym z nich można zgłębiać dwa języki obce. Język ojczysty rozwija się niezależnie od nauki języków obcych, choć znajomość wielu języków może pozytywnie wpłynąć na jego poszerzenie.”

Architektura 
Cecha: jasny umysł  
architekt jest nie tylko projektantem budynków, ale także mistrzem budowy, innowatorem i doradcą. Połączył w sobie umiejętności techniczne i artystyczne, tworząc nie tylko funkcjonalne, ale i piękne budowle. Jego rola wykraczała poza rysowanie planów – był zarówno menedżerem budowy, jak i doradcą inwestora.

Geologia
Cecha: jasny umysł
Geologia to nauka o Ziemi, zajmująca się badaniem jej składu, budowy, procesów zachodzących w jej wnętrzu i na powierzchni oraz historią jej rozwoju. Geolodzy specjalizują się w rozpoznawaniu różnych rodzajów gruntów i skał, a także w ocenie ich właściwości, w tym stopnia