WITALNOŚĆ POSTACI
Pula punktów życia postaci jest ustalana na podstawie wartości cechy kondycji. Wartość ta jest przypisywana do sześciu pól punktów życia, a ich suma stanowi całkowitą liczbę punktów życia postaci (ilustracja poniżej). Zwiększenie witalności postaci jest możliwe poprzez rozwinięcie umiejętności wysportowanie
Minusy spowodowane obrażeniami
Lekkie rany – niedostaje się minusów
Ciężkie rany powodują minus trzy punkty do wszystkich wykonywanych czynności. Minus ten odejmuje się od sumy wyniku testu.
Krytyczne rany – powodują minus sześć punktów do wszystkich wykonywanych czynności. Minus ten odejmuje się od sumy wyniku testu.
Leczenie ran
Regeneracja własna
Regeneracja własna jest zależna od kondycji. Dzięki niej postać odzyskuje punkty życia. Ilość odzyskanych punktów życia zależy od poziomu kondycji postaci. Regeneracja następuje raz na trzy dni, podczas odpoczynku i snu.
Stan zapalny rany
Stan zapalny rany to proces, który powoduje ropienie rany i obrzęk wokół niej. Długotrwałe zaniedbanie rany może doprowadzić do martwicy kończyny lub śmierci. Stan zapalny wydłuża czas gojenia się rany o połowę. Jeśli okoliczności sprzyjają zakażeniu rany, to wówczas występuje ropienie rany i gorączka.
Właściwości: Maści lecznicze wspomagają proces regeneracji organizmu. Stosowanie maści zwiększa tempo regeneracji o 1 punkt. Jedno opakowanie wystarcza na około 3 dni.
Leczenie kapłańskie
Modlitwa o zdrowie jest metodą wspomagającą, nie doraźną. Kapłan wykonuje modlitwę nad rannym lub chorym i kładzie na nim dłonie, wlewając w niego moc, którą otrzymał od swojego bóstwa.
Modlitwa o zdrowie przyspiesza gojenie się ran w naturalny sposób. Skraca czas oczekiwania na regenerację z trzech dni do jednego, czyli zaraz po modlitwie zwracają się punkty zdrowia. Po wpłaceniu odpowiedniego datku można uzyskać jedną skuteczną modlitwę dziennie. Po przyspieszeniu leczenia zaczyna się nowy cykl leczenia
Pierwsza pomoc
Udzielenie pierwszej pomocy znacząco podnosi szanse na przeżycie osoby ciężko rannej. Działania te obejmują opatrywanie zranień, stabilizację uszkodzonych kończyn oraz zapewnienie poszkodowanemu właściwej pozycji.
Mikstury alchemiczne
Mikstury alchemiczne są bardzo skuteczne i szybko działają. Ich działanie jest natychmiastowe, dlatego są bardzo pożądane przez poszukiwaczy przygód. Jednak ich skuteczność wiąże się również z
pewnymi negatywnymi działaniami.
Najczęściej spotykanym przypadkiem jest zatrucie. Do zatrucia dochodzi, gdy ktoś nadużywa mikstur, ponieważ częste zażywanie osłabia organizm. Kolejna mikstura zażyta w krótkim czasie będzie działać o połowę słabiej.
Doraźne leczenie miksturami
Słaba mikstura leczy 6 punktów witalności.
Średnia mikstura leczy 12 punktów witalności.
Mocna mikstura leczy 18 punktów witalności.
Bezpieczne ponowne użycie mikstury, które nie spowoduje zatrucia, może nastąpić po 24 godzinach. Alchemicy zalecają odczekać cztery dni od zażycia ostatniej mikstury magicznej. Po tym czasie można być pewnym, że stara mikstura zostanie wydalona z organizmu
Komplikacje w gojeniu
Jeżeli postać przeciąży ciało, gdy ma ciężkie rany, regeneracja zdrowia zostaje zmniejszona o połowę. Leczenie wydłuża się dodatkowo o dwa dni, co oznacza, że regeneracja życia następuje co pięć dni.
Trzydniowe przewożenie rannego, który posiada ciężkie rany, wydłuża regenerację zdrowia o dwa dni. W związku z tym regeneracja życia następuje co pięć dni
Zachowanie przytomności
Jeżeli postać została sprowadzona na poziom ran krytycznych, zachowuje przytomność przez tyle tur, ile wynosi jej siła woli. Po upływie tego czasu postać umiera, chyba że zostanie uratowana przez medyka. Może zostać również uzdrowiona przez kapłana lub miksturę.
Uzdrowiciele
Uzdrowicielami nazywamy osoby, które poświęciły swoje życie niesieniu pomocy innym, zwłaszcza na wsi. Często spotyka się tam położne, nazywane potocznie „modrymi kobietami”. Obok nich można znaleźć wykształconych medyków, potrafiących poskładać połamane kości, znających się na ziołach i umiejących rozpoznać różne choroby. Nie brakuje też zielarzy, którzy zazwyczaj żyją blisko lasu, gdyż to z niego czerpią surowce do swoich leków. Takie osoby są często nazywane pustelnikami.
Lecznice i szpitale
W obszarach miejskich powszechne były lecznice prowadzone przez duchownych kultu Pani Życia. To właśnie w tych placówkach najczęściej korzystali z opieki medycznej mieszkańcy miast. W takich lecznicach medyk przeprowadzał wstępną ocenę stanu zdrowia pacjenta, wykonywał niezbędne badania i na tej podstawie wystawiał receptę na leki. Z tą receptą pacjent udawał się następnie do apteki, aby zakupić przepisane środki. Za wizytę w lecznicy trzeba było zapłacić kilka miedziaków.
Szlachta i magnateria, korzystając z usług prywatnych lekarzy w swoich domach, cieszyły się wysoką jakością opieki medycznej. Jednakże, w przypadku konieczności hospitalizacji, szpitale oferowały im specjalne warunki, często bardziej przypominające luksusowe rezydencje niż placówki lecznicze. Wśród zamożniejszych warstw społecznych, opłaty za pobyt w szpitalu były bardzo wysokie, często obejmując płatności w srebrze lub złocie, co podkreślało ekskluzywny charakter takiej opieki.
Szpitale pełniły podwójną rolę: były zarówno miejscami leczenia, jak i instytucjami kształcącymi przyszłych lekarzy, przygotowywanych przede wszystkim do opieki nad szlachtą i magnaterią. Hojne wsparcie finansowe udzielane przez te warstwy społeczne umożliwiło utworzenie przy szpitalach szkół medycznych. Z kolei laboratoria i ośrodki badawcze, często powiązane z uczelniami medycznymi, przyczyniały się do rozwoju medycyny poprzez odkrywanie nowych leków i technologii.
Alchemicy
Alchemicy to magowie, którzy ukończyli pełne studia na katedrze alchemii. Potrafią posługiwać się własną magią, która pomaga im tworzyć magiczne mikstury. Każdy alchemik marzy o stworzeniu czegoś wyjątkowego, co zapisze się na kartach historii. Jednak po ukończeniu nauki, często zmuszeni są pracować dla aptek, które zlecają im tworzenie różnych mikstur i pigułek.
Apteki
W Imperium Dragos, gdzie leki powstawały wyłącznie w murach aptek, można było je śmiało nazwać manufakturami zdrowia. Początki tego zawodu sięgały czasów, gdy tajemnice roślin były przekazywane z pokolenia na pokolenie przez doświadczonych zielarzy. To właśnie oni stali się pierwszymi aptekarzami, tworząc eliksiry i mikstury na podstawie przekazów ustnych i własnych obserwacji. Choć ich wiedza była nieoceniona, często obarczona była ryzykiem błędnych diagnoz i niepożądanych skutków ubocznych.
Aby uporządkować ten stan rzeczy i zapewnić mieszkańcom bezpieczne leczenie, Imperium wprowadziło zawód medyka aptekarza. Od tego momentu tylko osoby posiadające odpowiednie certyfikaty mogły prowadzić apteki. Dzięki temu zminimalizowano ryzyko błędnych diagnoz i nieodpowiedniego leczenia. Aptekarze musieli zdobyć solidną wiedzę teoretyczną i praktyczną, co gwarantowało wysoki poziom usług farmaceutycznych.
Z czasem apteki stawały się coraz bardziej wyspecjalizowane, a aptekarze – prawdziwymi mistrzami w tworzeniu eliksirów i mikstur. Ich wiedza o właściwościach roślin i minerałów była nieoceniona przy tworzeniu nowych leków. Aptekarze nie tylko przygotowywali leki na receptę, ale również doradzali klientom w wyborze odpowiednich środków na powszechne dolegliwości. Dzięki temu zdobyli zaufanie mieszkańców, którzy coraz częściej zwracali się do nich z drobnymi problemami zdrowotnymi, rezygnując z wizyt u lekarzy. Aptekarze, mając przygotowane zestawy leków na rozwolnienie, skaleczenia, bóle głowy czy przeziębienia, mogli szybko zaproponować odpowiednie środki. Klienci chętnie korzystali z tej usługi, ponieważ porada była bezpłatna, a płacili jedynie za zakupiony lek.
W ten sposób apteki w Imperium Dragos stały się nie tylko miejscami, gdzie wytwarzano leki, ale również ośrodkami wiedzy i opieki zdrowotnej. Aptekarze, dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu, byli szanowani i cenieni przez mieszkańców, przyczyniając się do poprawy zdrowia i jakości życia w całym imperium.
W Dragos na uczelniach medycznych powstały również wydziały farmaceutyczne. Przyjeżdżali studenci z innych krajów, aby zdobyć wiedzę i rozpowszechniać ją w swoich ojczyznach.