1. Najpierw przejdź do zakładki Wygląd. Znajdziesz tam wskazówki, które pomogą Ci poprawnie uzupełnić pola z danymi osobowymi.
2. Gdy stworzysz dane personalne, zajrzyj do zakładki Cechy startowe. Twoja postać posiada 14 cech na pierwszym poziomie, a do jej budowy otrzymujesz 18 punkty do rozdysponowania.
3. Po ustaleniu cech postaci przejdź do umiejętności ogólnych. Do rozdysponowania masz 10 punktów – rozdysponuj je tak, jak uznasz za stosowne.
4. Do dyspozycji masz 10 punktów umiejętności bojowych. Pamiętaj jednak, że walka nie jest obowiązkowa – nie każdy bohater musi być wojownikiem.
5. Piątym krokiem jest witalność. W przeciwieństwie do poprzednich etapów, nie wydaje się tu punktów budowy – musisz po prostu rozdzielić punkty witalności.
6. Szósty krok – zarazem ostatni – to dopinanie szczegółów przed wyruszeniem w świat. Masz na to 10 punktów budowy postaci.

Sekcja „ostatnich kroków” zamyka proces tworzenia karty postaci. Nie wchodzi ona w skład głównych działów – takich jak cechy czy umiejętności bojowe – lecz służy jako ostateczny szlif projektu, na który gracze otrzymują do dyspozycji 10 punktów budowy.

DARY RASOWE

Dar, z którym się rodzisz. Każda rasa dysponuje wrodzonymi umiejętnościami, zwanymi darami od bogów. Każdy przedstawiciel danej nacji rodzi się z jednym aktywnym darem, podczas gdy dwa pozostałe drzemią uśpione aż do czasu ich przebudzenia. Nowe moce można odblokować na wiele sposobów, na przykład poprzez specjalne rytuały plemienne lub kulturowe, a także w wyniku przełamania własnych ograniczeń przez daną istotę. Na etapie kreacji bohatera można wybrać tylko jeden dar rasowy na start, co kosztuje 3 punkty budowy. Jeśli gracz zrezygnuje z tego wyboru, późniejsze obudzenie pierwszego daru okaże się bardzo trudne z uwagi na brak wrodzonej więzi. W normalnych warunkach zakłada się, że dar wykupiony podczas tworzenia postaci uaktywnił się już w dzieciństwie lub wczesnej młodości. W przeciwnym razie próba późniejszego przebudzenia zdolności może zakończyć się całkowitym niepowodzeniem.

spis darów rasowych

WADY I ZALETY
nadają każdej postaci unikalny charakter. Decydując się na wady, zyskujesz dodatkowe punkty budowy, ale musisz liczyć się z ich konsekwencjami. Mogą to być drobne niedogodności minimalnie utrudniające codzienne życie lub poważne dolegliwości, które znacząco komplikują, a czasem wręcz uniemożliwiają normalne funkcjonowanie. Zalety z kolei pozwalają wzmocnić postać lub nadać jej coś nietypowego, co pozytywnie wyróżni ją z tłumu. W przeciwieństwie do wad, które zwiększają pulę punktów, zalety je pobierają, ponieważ mają swój koszt wykupienia.

spis wad i zalet

Rozważając dodanie zalet i wad do swojej postaci, warto zachować umiar. Unikaj przede wszystkim wad wybieranych wyłącznie dla dodatkowych punktów, gdyż mogą one zaburzyć równowagę postaci i negatywnie wpłynąć na jej rozwój w trakcie długiej kampanii. Szczegółowy opis wad i zalety znajdziesz w dedykowanym im rozdziale.

POLE BRONI 
  Karta postaci wyposażona jest w cztery dedykowane miejsca, zapewniające natychmiastowy dostęp do wybranego uzbrojenia. Rozwiązanie to pozwala graczowi na szybkie dobycie broni bez konieczności przeszukiwania ekwipunku lub tabel broni, co znacząco przyspiesza dynamikę rozgrywki i ułatwia podejmowanie decyzji w trakcie starcia. Limit broni gotowych do użycia wynosi cztery. Każdy standardowy oręż, który nie jest domyślnie przypisany do wybranej profesji, można nabyć za jeden Punkt Budowy Postaci.

Ekwipunek: Broń Podczas tworzenia postaci oręż nabywa się za punkty doświadczenia (PD). Każda broń standardowej jakości kosztuje 1 punkt. Wyjątkiem jest uzbrojenie klanowe. Gracz spoza danej organizacji, chcący posiadać taki ekwipunek, musi przygotować uzasadnienie fabularne (tło historyczne). W przypadku chęci pozyskania broni magicznej lub wysokiej jakości, Mistrz Gry decyduje, czy dany przedmiot nie wpłynie negatywnie na balans rozgrywki. 

Lepsza jakość: Jeśli gracz chce wyposażyć swoją postać w lepszą broń, może ją nabyć za 6 punktów budowy postaci, uzyskując wcześniej zgodę Mistrza Gry. Niekiedy zdarza się jednak, że musi on przeznaczyć na ten cel dodatkowe fundusze, co w praktyce oznacza start z zerowym saldem lub nawet z zadłużeniem.

pola inicjatywy 

      sprint………                                                            unik………                                   Inicjatywa fizyczna……. 

      zryw……..                                                                                                                     Inicjatywa bojowa……. 

Techniki bojowe

trafienie
Skuteczny atak w walce wymaga opanowania podstawowych umiejętności posługiwania się bronią. Kluczowe jest połączenie dwóch parametrów: cechy walki, określającej ogólną sprawność bojową, oraz umiejętności władania danym typem oręża. W sytuacji, gdy brak jest specjalistycznej wiedzy, efektywność ataku opiera się wyłącznie na ogólnej cesze walki.

Budowa: ataku cecha walka + władanie orężem – bezwładność = trafienie 

unik
Skuteczna obrona polega na unikaniu trafień bronią przeciwnika. Długotrwałe treningi rozwijają zdolność reagowania i unikania ataków. Na obronę składają się dwa kluczowe parametry: cecha obrony, określająca ogólną sprawność defensywną, oraz umiejętność sprężystości, czyli zdolność do szybkiego i efektywnego uniku. W przypadku braku specjalistycznej wiedzy, skuteczność obrony opiera się wyłącznie na ogólnej cesze obrony. Budowa obrony cecha obrona + sprężystość – mobilność= unik

Parowanie
to zaawansowana technika bojowa, opierająca się na syntezie szybkości reakcji i precyzyjnego operowania bronią. Umożliwia ono przechwycenie ataku przeciwnika i absorpcję części energii uderzenia. Efektywność parowania jest wypadkową dwóch kluczowych parametrów: zasłony (szybkości reakcji) oraz precyzji (dokładności ustawienia broni). Bezpośrednio po wykonaniu parowania następuje automatyczna aktywacja bloku. Budowa: zasłona + zmysły = parowanie

inicjatywy

Poziomy inicjatywy
Na starcie rozgrywki każda postać dysponuje bazową inicjatywą wynoszącą 10 akcji, co pozwala na podjęcie pierwszego działania w dziesiątej akcji bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Wartość tę można obniżyć – skracając tym samym czas oczekiwania na swoją turę – korzystając ze specjalnych umiejętności: Sprintu (dla inicjatywy fizycznej) oraz Zrywu (dla inicjatywy bojowej).

Wartość inicjatywy podczas  budowy postaci
sprint/ zryw
Podczas tworzenia postaci gracza można zmniejszyć czas oczekiwania na atak lub inne ogólne akcje, na przykład na pościg. Zarówno zryw, jak i sprint to umiejętności o takim samym działaniu, lecz dedykowane dwóm osobnym rodzajom czynności. Każda z nich zmniejsza wymagany czas o 2 akcje za jeden poziom rozwoju.
umiejętność poziom 0 inicjatywa 10
umiejętność poziom 1 inicjatywa 8
umiejętność poziom 2 inicjatywa 6
umiejętność poziom 3 inicjatywa 4

Startowy pancerz 
Na etapie tworzenia bohatera możesz wyposażyć go w bazowe opancerzenie, płacąc po 1 punkcie budowy za każdy element. Dostęp do rynsztunku magicznego lub klanowego jest mocno ograniczony i wymaga zgody Mistrza Gry, fabularnego uzasadnienia w historii postaci oraz inwestycji 6 punktów budowy. Ponadto konieczne jest uiszczenie opłaty lub zaciągnięcie długu. Zadłużenie to można spłacić gotówką (gdzie ceny najtańszych rekwizytów zaczynają się od 10 sztuk złota) bądź poprzez wykonanie wyznaczonych przez Mistrza Gry zadań.

opis zbroi
1 Głowa to jedna z części ciała postaci, służąca do noszenia hełmów lub innych nakryć głowy. Te elementy ekwipunku zapewniają dodatkową ochronę.
2 W trakcie codziennych czynności, tułów chronią koszule i kurtki. Jednak podczas walki, aby zapewnić skuteczną ochronę przed obrażeniami, niezbędna jest zbroja. Popularnymi jej rodzajami są i zbroje skórzane, kolczugi napierśniki, które osłaniają newralgiczne partie ciała.
3. Naramienniki to elementy zbroi przeznaczone do ochrony ramion przed urazami mechanicznymi, takimi jak uderzenia czy cięcia. W połączeniu z nałokietnikami tworzą kompleksowy system ochrony stawów łokciowych i barkowych.
4. Na przedramionach najczęściej noszono karwasze, a w zbrojach płytowych – zarękawki.
5. Elementy pancerza biodrowego skutecznie amortyzowały uderzenia, chroniąc staw biodrowy i górną część uda wojownika.
6. Nagolenniki, wykonane z metalu, utwardzonej skóry lub ich połączenia, zapewniały skuteczną ochronę goleni wojownika przed urazami.
7. Rękawice stanowią niezbędną ochronę dłoni. Szlachta zazwyczaj preferuje cienkie rękawiczki, które chronią dłonie przed zimnem. Wojownicy natomiast korzystają z grubych, skórzanych rękawic, dodatkowo wzmocnionych metalowymi płytkami, zapewniających skuteczną ochronę podczas walki.
8. Buty z metalowymi wzmocnieniami zapewniają dodatkową ochronę przed obrażeniami mechanicznymi.
9 W tym polu opisujemy amulet noszony przez postać. Amulet może posiadać magiczne właściwości, które wpływają na statystyki postaci. Jeśli amulet nie ma magicznych właściwości, można go potraktować jako zwykłą biżuterię i wpisać jedynie do listy przedmiotów.
10. 11. Mówi się, że zbyt wiele mocy skupionej w jednym miejscu może przynieść więcej szkody niż pożytku. Dlatego też magowie przestrzegają zasady noszenia tylko jednego magicznego pierścienia na obu dłoniach. Naruszenie tej zasady grozi nie tylko utratą kontroli nad magią, ale także katastrofalnymi konsekwencjami, takimi jak eksplozje magicznej energii. Chociaż każdy może nosić magiczny pierścień, ponieważ nie wymaga on zewnętrznego źródła energii, to nadmiar mocy może być niebezpieczny.

ekwipunek
Ekwipunek to miejsce, w którym przechowujesz aktualnie używane przedmioty. Przenoszenie dużej ilości przedmiotów, na przykład 12 mieczy i 12 zbroi, jest niemożliwe ze względu na ograniczenia udźwigu. W takim przypadku zaleca się wynajęcie magazynu i utworzenie osobnej karty inwentarza, na przykład „Zbrojownia”, co ułatwi zarządzanie sprzętem bojowym.

Fundusze startowe Początkowy majątek postaci wynosi 1 srebrną monetę , najczęściej wypłacaną w miedź. Na etapie tworzenia bohatera gracz może powiększyć tę kwotę, wymieniając punkty budowy postaci na dodatkowe srebrniki. Podczas transakcji należy zadeklarować preferowaną walutę: srebro, jej równowartość w miedzi lub w złocie.

Potęga postaci jest bezpośrednio związana z liczbą kart w jej osobistym stosie. Na start gracz otrzymuje trzy karty, a z każdym następnym poziomem ich pula rośnie o dwie, aż do piątego poziomu włącznie. Pierwszy poziom potęgi jest darmowy i otrzymuje się go na początku, natomiast faktyczna progresja zaczyna się od poziomu drugiego. Z racji tego, że bohater jest pobłogosławiony przez los, startuje z tym bonusem. Należy jednak pamiętać, że nie każda postać niezależna posiada potęgę – zwykłe postacie mogą nigdy nie zdobyć jej pierwszego poziomu.

Aby awansować, gracz musi zgromadzić określoną pulę punktów doświadczenia. Pierwszy poziom nie wymaga punktów budowy podczas tworzenia postaci, lecz cała drabina poziomów rozpisana jest od „jedynki”, podczas gdy kolejne osiąga się w trakcie sesji. Wymagania punktowe dla poszczególnych poziomów potęgi:

• Poziom 1: 5 punktów

• Poziom 2: 10 punktów

• Poziom 3: 15 punktów

• Poziom 4: 20 punktów

• Poziom 5: 25 punktów

Oprócz punktów doświadczenia, awans na wyższy poziom potęgi wymaga uznania w świecie gry. Oznacza to, że dokonania bohatera muszą odbić się echem w otoczeniu i realnie uzasadniać zdobycie wyższej rangi.

Karty szczęścia Karty szczęścia to dodatkowe możliwości, które gracz może wykorzystać podczas rozgrywki. Gracz może mieć maksymalnie trzy poziomy kart szczęścia. Jedną kartę szczęścia można wykupić podczas tworzenia postaci; koszt wynosi 1 punkt budowy postaci. Kolejne karty szczęścia można zdobyć podczas gry, a koszt to zawsze jeden punkt, jednak trzeba podjąć wyzwanie fabularne wymyślone przez mistrza gry. Przeniesienie komuś części, a ta istota się nim podzieli. Karta szczęścia to kolejna dodatkowa karta, której można użyć tyle razy, ile ma się szczęścia, jedną kartę na jeden test, dopóki się nie wyczerpią.

Odnawianie szczęścia Z początkiem każdej nowej sesji, gracz odzyskuje pełną pulę kart szczęścia, w tym te, które zostały wykorzystane w poprzedniej sesji. Karty szczęścia, które pozostały niewykorzystane z poprzedniej sesji, nie są przenoszone do nowej rozgrywki.

dobieranie kart sześcian: W celu użycia karty sześcian, gracz pobiera ją ze swojego prywatnego stosu kart. Gracz dobiera jedną kartę i umieszcza ją wśród wyłożonych kart, aby wzmocnić rezultat akcji, na przykład ataku lub obrony w trakcie walki. Umieszczenie karty w strefie akcji oznacza wykorzystanie danej puli szczęścia. W przypadku wyczerpania prywatnego stosu kart, gracz musi poczekać na jego odnowienie

WITALNOŚĆ POSTACI 
Pula punktów życia postaci jest ustalana na podstawie wartości cechy kondycji. Wartość ta jest przypisywana do sześciu pól punktów życia, a ich suma stanowi całkowitą liczbę punktów życia postaci (ilustracja poniżej). Zwiększenie witalności postaci jest możliwe poprzez rozwinięcie umiejętności wysportowanie

Minusy spowodowane obrażeniami

Lekkie rany – niedostaje się minusów
Ciężkie rany powodują minus trzy punkty do wszystkich wykonywanych czynności. Minus ten odejmuje się od sumy wyniku testu.
Krytyczne rany – powodują minus sześć punktów do wszystkich wykonywanych czynności. Minus ten odejmuje się od sumy wyniku testu.

Leczenie ran

Regeneracja własna
Regeneracja własna jest zależna od kondycji. Dzięki niej postać odzyskuje punkty życia. Ilość odzyskanych punktów życia zależy od poziomu kondycji postaci. Regeneracja następuje raz na trzy dni, podczas odpoczynku i snu.

Stan zapalny rany
Stan zapalny rany to proces, który powoduje ropienie rany i obrzęk wokół niej. Długotrwałe zaniedbanie rany może doprowadzić do martwicy kończyny lub śmierci. Stan zapalny wydłuża czas gojenia się rany o połowę. Jeśli okoliczności sprzyjają zakażeniu rany, to wówczas występuje ropienie rany i gorączka.

Właściwości: Maści lecznicze wspomagają proces regeneracji organizmu. Stosowanie maści zwiększa tempo regeneracji o 1 punkt. Jedno opakowanie wystarcza na około 3 dni. 

Leczenie kapłańskie
Modlitwa o zdrowie jest metodą wspomagającą, nie doraźną. Kapłan wykonuje modlitwę nad rannym lub chorym i kładzie na nim dłonie, wlewając w niego moc, którą otrzymał od swojego bóstwa.

Modlitwa o zdrowie przyspiesza gojenie się ran w naturalny sposób. Skraca czas oczekiwania na regenerację z trzech dni do jednego, czyli zaraz po modlitwie zwracają się punkty zdrowia. Po wpłaceniu odpowiedniego datku można uzyskać jedną skuteczną modlitwę dziennie. Po przyspieszeniu leczenia zaczyna się nowy cykl leczenia

Pierwsza pomoc
Udzielenie pierwszej pomocy znacząco podnosi szanse na przeżycie osoby ciężko rannej. Działania te obejmują opatrywanie zranień, stabilizację uszkodzonych kończyn oraz zapewnienie poszkodowanemu właściwej pozycji.

Mikstury alchemiczne
Mikstury alchemiczne są bardzo skuteczne i szybko działają. Ich działanie jest natychmiastowe, dlatego są bardzo pożądane przez poszukiwaczy przygód. Jednak ich skuteczność wiąże się również z
pewnymi negatywnymi działaniami.
Najczęściej spotykanym przypadkiem jest zatrucie. Do zatrucia dochodzi, gdy ktoś nadużywa mikstur, ponieważ częste zażywanie osłabia organizm. Kolejna mikstura zażyta w krótkim czasie będzie działać o połowę słabiej.

Doraźne leczenie miksturami
Słaba mikstura leczy 6 punktów witalności.
Średnia mikstura leczy 12 punktów witalności.
Mocna mikstura leczy 18 punktów witalności.

Bezpieczne ponowne użycie mikstury, które nie spowoduje zatrucia, może nastąpić po 24 godzinach. Alchemicy zalecają odczekać cztery dni od zażycia ostatniej mikstury magicznej. Po tym czasie można być pewnym, że stara mikstura zostanie wydalona z organizmu

Komplikacje w gojeniu
Jeżeli postać przeciąży ciało, gdy ma ciężkie rany, regeneracja zdrowia zostaje zmniejszona o połowę. Leczenie wydłuża się dodatkowo o dwa dni, co oznacza, że regeneracja życia następuje co pięć dni.
Trzydniowe przewożenie rannego, który posiada ciężkie rany, wydłuża regenerację zdrowia o dwa dni. W związku z tym regeneracja życia następuje co pięć dni

Zachowanie przytomności
Jeżeli postać została sprowadzona na poziom ran krytycznych, zachowuje przytomność przez tyle tur, ile wynosi jej siła woli. Po upływie tego czasu postać umiera, chyba że zostanie uratowana przez medyka. Może zostać również uzdrowiona przez kapłana lub miksturę.

Uzdrowiciele
Uzdrowicielami nazywamy osoby, które poświęciły swoje życie niesieniu pomocy innym, zwłaszcza na wsi. Często spotyka się tam położne, nazywane potocznie „modrymi kobietami”. Obok nich można znaleźć wykształconych medyków, potrafiących poskładać połamane kości, znających się na ziołach i umiejących rozpoznać różne choroby. Nie brakuje też zielarzy, którzy zazwyczaj żyją blisko lasu, gdyż to z niego czerpią surowce do swoich leków. Takie osoby są często nazywane pustelnikami.

Lecznice i szpitale
W obszarach miejskich powszechne były lecznice prowadzone przez duchownych kultu Pani Życia. To właśnie w tych placówkach najczęściej korzystali z opieki medycznej mieszkańcy miast. W takich lecznicach medyk przeprowadzał wstępną ocenę stanu zdrowia pacjenta, wykonywał niezbędne badania i na tej podstawie wystawiał receptę na leki. Z tą receptą pacjent udawał się następnie do apteki, aby zakupić przepisane środki. Za wizytę w lecznicy trzeba było zapłacić kilka miedziaków.

Szlachta i magnateria, korzystając z usług prywatnych lekarzy w swoich domach, cieszyły się wysoką jakością opieki medycznej. Jednakże, w przypadku konieczności hospitalizacji, szpitale oferowały im specjalne warunki, często bardziej przypominające luksusowe rezydencje niż placówki lecznicze. Wśród zamożniejszych warstw społecznych, opłaty za pobyt w szpitalu były bardzo wysokie, często obejmując płatności w srebrze lub złocie, co podkreślało ekskluzywny charakter takiej opieki.

Szpitale pełniły podwójną rolę: były zarówno miejscami leczenia, jak i instytucjami kształcącymi przyszłych lekarzy, przygotowywanych przede wszystkim do opieki nad szlachtą i magnaterią. Hojne wsparcie finansowe udzielane przez te warstwy społeczne umożliwiło utworzenie przy szpitalach szkół medycznych. Z kolei laboratoria i ośrodki badawcze, często powiązane z uczelniami medycznymi, przyczyniały się do rozwoju medycyny poprzez odkrywanie nowych leków i technologii.

Alchemicy
Alchemicy to magowie, którzy ukończyli pełne studia na katedrze alchemii. Potrafią posługiwać się własną magią, która pomaga im tworzyć magiczne mikstury. Każdy alchemik marzy o stworzeniu czegoś wyjątkowego, co zapisze się na kartach historii. Jednak po ukończeniu nauki, często zmuszeni są pracować dla aptek, które zlecają im tworzenie różnych mikstur i pigułek.

Apteki
W Imperium Dragos, gdzie leki powstawały wyłącznie w murach aptek, można było je śmiało nazwać manufakturami zdrowia. Początki tego zawodu sięgały czasów, gdy tajemnice roślin były przekazywane z pokolenia na pokolenie przez doświadczonych zielarzy. To właśnie oni stali się pierwszymi aptekarzami, tworząc eliksiry i mikstury na podstawie przekazów ustnych i własnych obserwacji. Choć ich wiedza była nieoceniona, często obarczona była ryzykiem błędnych diagnoz i niepożądanych skutków ubocznych.

Aby uporządkować ten stan rzeczy i zapewnić mieszkańcom bezpieczne leczenie, Imperium wprowadziło zawód medyka aptekarza. Od tego momentu tylko osoby posiadające odpowiednie certyfikaty mogły prowadzić apteki. Dzięki temu zminimalizowano ryzyko błędnych diagnoz i nieodpowiedniego leczenia. Aptekarze musieli zdobyć solidną wiedzę teoretyczną i praktyczną, co gwarantowało wysoki poziom usług farmaceutycznych.

Z czasem apteki stawały się coraz bardziej wyspecjalizowane, a aptekarze – prawdziwymi mistrzami w tworzeniu eliksirów i mikstur. Ich wiedza o właściwościach roślin i minerałów była nieoceniona przy tworzeniu nowych leków. Aptekarze nie tylko przygotowywali leki na receptę, ale również doradzali klientom w wyborze odpowiednich środków na powszechne dolegliwości. Dzięki temu zdobyli zaufanie mieszkańców, którzy coraz częściej zwracali się do nich z drobnymi problemami zdrowotnymi, rezygnując z wizyt u lekarzy. Aptekarze, mając przygotowane zestawy leków na rozwolnienie, skaleczenia, bóle głowy czy przeziębienia, mogli szybko zaproponować odpowiednie środki. Klienci chętnie korzystali z tej usługi, ponieważ porada była bezpłatna, a płacili jedynie za zakupiony lek.

W ten sposób apteki w Imperium Dragos stały się nie tylko miejscami, gdzie wytwarzano leki, ale również ośrodkami wiedzy i opieki zdrowotnej. Aptekarze, dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu, byli szanowani i cenieni przez mieszkańców, przyczyniając się do poprawy zdrowia i jakości życia w całym imperium.

W Dragos na uczelniach medycznych powstały również wydziały farmaceutyczne. Przyjeżdżali studenci z innych krajów, aby zdobyć wiedzę i rozpowszechniać ją w swoich ojczyznach.

Umiejętności bojowe
W karcie postaci należy odnotować nabyte umiejętności bojowe, gdyż podstawowe władanie bronią jest uniwersalne. Na rozwój tych umiejętności przeznaczono 10 punktów, przy czym każda z nich może osiągnąć maksymalnie piąty poziom zaawansowania.

Rezygnując z rozwoju walki, postać może przekazać punkty na umiejętności ogólne. Kurs wymiany wynosi 2do1 (dwa punkty bojowe za jeden ogólny). Ponieważ nauka walki jest trudniejsza, proces odwrotny – wzmacnianie zdolności bojowych punktami ogólnymi – odbywa się według kursu 3do1.

Wojownik – nie tylko żołnierz

Wojownik – nie tylko żołnierz. Powszechne przekonanie, że wyszkolenie wojskowe jest domeną wyłącznie żołnierzy, jest mylne. Liczne gildie najemników oferują dostęp do doświadczonych instruktorów, którzy za odpowiednim wynagrodzeniem zapewniają trening w sztukach walki. Najemnicy zazwyczaj zajmują się ochroną konwojów kupieckich, pełnią funkcje ochroniarzy oraz strażników majątków szlacheckich i magazynów. Ponadto, mogą uczestniczyć w bitwach, obronie twierdz i realizować inne zadania wymagające siły oraz umiejętności bojowych.

umiejętności bojowe 

Zasłona stanowi kluczowy element techniki parowania, determinując szybkość reakcji na ataki przeciwnika. Poziom pierwszy tej umiejętności odblokowuje dedykowaną akcję zasłony oraz inicjuje wzrost szybkości reakcji. Każdy kolejny poziom zasłony progresywnie zwiększa szybkość reakcji na ataki wroga, przy czym każdy poziom podnosi ten parametr o 1 punkt.
Brak zasłony a blok: W sytuacji, gdy postać nie opanowała techniki zasłony, niemożliwe jest jednoczesne blokowanie i atakowanie. Gracz staje przed wyborem: defensywa (blok) albo ofensywa (atak).

wyczucia broni zapewnia optymalne wyważenie i płynność ruchów podczas walki, co przekłada się na zwiększoną precyzję ataków. Każdy poziom tej umiejętności redukuje bezwładność używanej broni o 1 jednostkę.

gibkości poprawia mobilność w ciężkim pancerzu, umożliwiając szybsze i bardziej precyzyjne unikanie ataków przeciwnika. Każdy poziom gibkości redukuje negatywny wpływ pancerza na mobilność o 1 punkt. Efekt ten dotyczy pancerza tułowia.

Sprężystość to zdolność, która poprawia skuteczność uników i ułatwia sprawne omijanie przeszkód podczas biegu. Początkowo wykorzystywana jedynie w wojsku, z czasem zyskała popularność wśród gildii najemniczych. Każdy poziom sprężystości zwiększa wartość uniku

władania orężem danej kategorii pozwala postaci na efektywne posługiwanie się każdą bronią z tej grupy. Każdy poziom tej umiejętności zwiększa celność o 1 punkt. Trzeci i piąty poziom dodatkowo zwiększają zadawane obrażenia o 2 punkty.

Walka wręcz: Styl walki oparty na naturalnych zdolnościach bojowych, takich jak siła i zwinność, wykorzystujący techniki uderzeń, kopnięć i pchnięć.

grupy oręży:
Miecze krótkie: miecz krótki, szabla, katana, sztylet
Miecze długie: miecz długi, miecz półtora ręczny, miecz dwuręczny
Topory lekkie: górska siekiera, mała siekiera, siekiera drwala
Topory ciężkie: topór kata, bojowy topór, ciężki topór oburęczny, żelazny, berdysz, halabarda
Broń obuchowa lekka: kij bojowy, maczuga, młot kowalski, cep bojowy
Broń obuchowa ciężka: Morgenstern, buzdygan, ciężki korbacz, wielki żelazny młot
Łuk: krótki łuk bojowy, łuk myśliwski, długi łuk kompozytowy, długi łuk bojowy
Kusza: mała kusza, średnia kusza, duża kusza
Broń drzewcowa lekka: dzida, pilum, oszczep
Broń drzewcowa ciężka: glewia, lanca, pika

Atak i blok są opcjami wykluczającymi się w ramach pojedynczej akcji, co wymaga od gracza podjęcia jednoznacznej decyzji. Po wybraniu ataku lub bloku, zmiana decyzji w trakcie trwania tej akcji jest niemożliwa. Taki mechanizm obowiązuje, gdy postać nie posiada umiejętności „zasłony”, która umożliwia wykonanie bloku jako oddzielnej akcji.

Blokowanie ataku redukuje otrzymywane przez postać obrażenia. W pierwszej kolejności, obrażenia są absorbowane przez broń i siłę postaci. Następnie, pancerz postaci redukuje pozostałą część obrażeń. Ostatecznie, postać otrzymuje tylko te obrażenia, które nie zostały zredukowane przez te mechanizmy. Skuteczność bloku jest determinowana przez siłę bloku, czyli siłę obrażeń, ponieważ blok polega na przeciwstawieniu się obrażeniom

Bezwładność Używanie ciężkiego oręża stanowi wyzwanie ze względu na jego dużą masę i nietypowy rozkład środka ciężkości, co skutkuje obniżeniem celności. Znaczna bezwładność tej broni wymaga stosowania zamaszystych i potencjalnie ryzykownych cięć. Opanowanie takiego oręża wymaga dużej siły fizycznej oraz zaawansowanych umiejętności technicznych, a jego manewrowanie jest skomplikowane. Osoba bez odpowiedniego przygotowania może łatwo stracić kontrolę nad bronią. Mimo dużej energii kinetycznej generowanej podczas uderzenia, bezwładność ogranicza precyzję trafienia. Umiejętność wyczucie broni pozwala na częściowe zminimalizowanie negatywnego wpływu bezwładności.

Pancerz pierwotny to naturalna odporność na obrażenia, niezwiązana z noszeniem zbroi. Osoby o dużej wytrzymałości fizycznej potrafią przyjąć znaczne obrażenia bez większych konsekwencji. Jednak nawet zahartowane ciało, w przypadku zranienia, krwawi i odczuwa ból. W mechanice gry, postać otrzymuje mniejsze obrażenia. Jeśli nie przekraczają one zakresu pancerza pierwotnego, można je uznać za znikome, ograniczające się do drobnych skaleczeń. Pancerz pierwotny wynika z kondycji postaci. Dodatkowo, pancerz pierwotny dodaje się do wartości pancerza wynikającego z noszonej zbroi

Rozwijanie wysportowania za pomocą różnorodnych form treningowych w znacznym stopniu zwiększa odporność na zmęczenie fizyczne oraz ogólną witalność postaci. Wraz z poprawą poziomu wysportowania, każda jednostka witalności postaci zapewnia dodatkowe 2 punkty życia do każdej kratki witalności.

umiejętności ogólne
Ilość punktów budowy postaci na umiejętności ogólne wynosi 10
Umiejętności dają wiedze aby wykonać daną umiejętność a także bonus do kart które zostały położone na stole i tyczą się danej umiejętności.
Sposób liczenia
Umiejętność + cecha + karty na stole
Dla kart są dwa poziomy trudności przeciwstawny i narzucony odgórnie przez grę
Kolejność wykonywania umiejętności
Zadeklarowanie umiejętności: Na początku należy jasno określić, jakiej umiejętności zamierzasz użyć.
Obliczenie wartości: Poziom danej umiejętności należy dodać do odpowiedniej cechy, a następnie do punktów z kart znajdujących się na stole.

Wartość umiejętności określamy poprzez dodanie cechy do jej poziomu; uzyskana suma to siła danej umiejętności.

skrócone nazwy cech
W tabeli umiejętności ogólnych wpisz nazwę wybranej zdolności. W polu C podaj skrót przypisanej do niej cechy, a w polu PO jej aktualny poziom. Pole PC przeznaczone jest na sumę obu tych wartości (cecha + poziom), stanowiącą całkowity wynik danej umiejętności.

wartości cech
ja – jasny umysł – 3
zm – zmysły – 2
ko – koordynacja – 3 

SPIS UMIEJĘTNOŚCI OGULNYCH 

Każda cecha ma minimalny poziom początkowy, wynoszący jeden. Jeśli gracz chce, aby cecha postaci miała wartość zero, mistrz gry powinien wyjaśnić, że postać jest trwale i poważnie upośledzona (np. niedowład kończyn, porażenie mózgowe). Cechy z wartością zero nie można rozwijać przez całą sesję (w przypadku sesji jednorazowej) lub kampanię (w przypadku cyklu sesji). Interwencja sił wyższych, mogąca zmienić ten stan, leży w gestii mistrza gry.

Cechy postaci Karta gracza zawiera 14 cech o wartości początkowej 1. Gracz dysponuje pulą18 punktów personalizacji. Każdy punkt zainwestowany w cechę podnosi jej poziom o 1 (np. dodanie 2 punktów do Siły zwiększa jej wartość z 1 do 3). Maksymalny poziom bazowy wynosi 5. Utrzymanie cechy na poziomie 1 nie niesie ze sobą żadnych kar, jednak obniżenie jej poniżej tej wartości skutkuje otrzymaniem negatywnych modyfikatorów przypisanych do danej cechy.

Działanie na cechach
Jeśli postać chce wykonać konkretne działanie na swojej cesze , gracz musi zadeklarować je Mistrzowi Gry. Ten z kolei określa poziom trudności zadania. Następnie gracz wyciąga kartę z wspólnego stosu a następnie dodaje cechę postaci ewentualnie może dodać kartę z własnego stosu.

Działanie na cecha dana cecha +  karta ze wspólnego stosu + karta z własnego stosu + szczęście

Cechy postaci
Poniżej przedstawiono opis podstawowych cech postaci, które wpływają na umiejętności i zdolności:

Walka: pozwala walczyć gołymi pięściami lub używać broni w sposób podstawowy.
Obrona: Ułatwia uniknięcie ataków fizycznych.
Magia: Pozwala na rzucanie zaklęć oraz tworzenie magicznych przedmiotów.
Rzemiosło: Zwiększa umiejętności związane z wytwarzaniem przedmiotów.
Podstęp: Ułatwia stosowanie blefu, manipulacji oraz półprawd.
Jasny umysł: Pozwala na rozpoznanie oszustw i przejrzenie intencji innych osób.
Dobry los: jeśli próbujesz hazardu chcesz aby dobry los był po twojej stronie również można użyć tej cechy w innym działaniu.
Precyzja: Zwiększa dokładność wykonywanych czynności.
Wola: Odzwierciedla determinację i siłę charakteru.
Kondycja: Wpływa na wytrzymałość fizyczną i zdrowie.
Wiara: Pozwala na połączenie się z boską mocą lub własnymi wewnętrznymi siłami.
Zmysły: Zwiększa ostrość zmysłów i pozwala na lepszą percepcję otoczenia.
Siła: Odzwierciedla fizyczną siłę i wytrzymałość postaci.   
Koordynacja: Wpływa na płynność i precyzję ruchów

PERSONALIZACJA POSTACI
Wygląd postaci
Te dane pozwalają określić, kim jest dany bohater: jego imię, nazwisko i miejsce pochodzenia. Te informacje tworzą wygląd, który odróżnia stworzoną postać od innych postaci.

W tym świecie można zagrać jedną z 12 unikalnych ras. Są to:

• Dragonici – smoczy potomkowie.

• Orkanie – dumni wojownicy.

• Yrakoni – ludzie węże.

• Domadarowie – demony spętane więzią z boskim duchem ziemi.

• Solaris – anioły oddane bogini światłości.

• Szaromi – upadli mieszkańcy świata środka.

• Krasnoludy – podzielone na klany ognistych i słonecznych.

• Ludzie – przybysze tęskniący za utraconą potęgą.

• Zaren – tajemnicza rasa kotowatych z głębi lasów.

• Władcy umysłu – pustynni mistrzowie magii umysłu rezydujący w piramidionach.

• Elfy – strażnicy świętych gajów.

• Elfy cienia – dawni bracia elfów leśnych, którzy wybrali mrok.

Gdy potrzebujesz więcej informacji o rasach, skorzystaj z podręcznika – znajdziesz tam zarówno skrócone zestawienie, jak i pełny opis.

Profesje Na ten moment gra oferuje trzy ścieżki rozwoju: Astromaga, Kapłana oraz Wojownika.

Zasady budowy postaci
Stworzenie maga wymaga wydatkowania 18 punktów budowy przypisanych wyłącznie do tej klasy. Dodatkowe środki można zyskać dzięki wybieraniu wad. Przenoszenie punktów z karty głównej na kartę maga odbywa się w stosunku 2:1; identycznie wygląda to w przypadku cech. Operacja odwrotna – czyli transfer punktów z karty maga w celu wzmocnienia parametrów postaci – kosztuje 2 punkty budowy za 1. Następne 10 punktów przeznaczono na zaklęcia. Ponieważ pula maga i pula zaklęć to odrębne segmenty, ich wymiana opiera się na standardowej konwersji wynoszącej 2:1. Taki sam przelicznik stosuje się przy cofaniu punktów z zaklęć na kartę główną.

W kroku pierwszym rozdziel punkty na obowiązkową wiedzę, którą mag musi posiadać z racji swojej profesji – wydajesz cztery punkty na cztery umiejętności.
Wiedza: droga maga wymaga posiadania rozległej wiedzy o magii oraz umiejętności ułatwiających jej naukę. Obowiązkowy zakres obejmuje:  język magów, wiedzę o magii i rytuałach oraz używanie zwojów. Koszt podniesienia tego poziomu to 1 punkt budowy postaci.

W drugim kroku rozdziel sześć punktów budowy postaci na umiejętności obowiązkowe; aby zacząć grę, każda z nich musi być na pierwszym poziomie.
Umiejętności: Na początku przygody postać musi dysponować podstawowymi umiejętnościami ogólnymi: czytaniem i pisaniem. Ponadto wymaga się od niej opanowania skupienia mocy, tarczy aury, pasma miedzianego oraz nasycenia słów, które przekształca je w zaklęcia. Połączenie tych zdolności z cechami postaci pozwala na tworzenie technik niezbędnych w walce i podczas innych wyzwań.

W trzecim kroku wykupujesz dwa podstawowe zaklęcia; każde z nich kosztuje dwa punkty budowy postaci. Powyższe wskazówki pokazują jedynie minimum, co gracz musi zrobić, aby rozpocząć grę magiem. Możesz jednak być kreatywny: dodać coś od siebie, np. zaklęcia, umiejętności lub wiedzę. Jeśli Mistrz Gry na to pozwoli, możesz stworzyć coś własnego.

Czwarty krok: techniki. Gdy już rozdysponujesz wszystkie punkty budowy postaci między umiejętności, wiedzę stwórz techniki będące połączeniem Twoich umiejętności z konkretnymi cechami. Do podstawowych technik należą: uwolnienie (pozwala rzucić czar), obrona magiczna (chroni przed magią lub ją rozprasza), energia miedziana (określa zapas energii z pasm) oraz splot słów (nasyca zaklęcia mocą).  

Piąty krok tworzenia postaci dotyczy magii i daje do dyspozycji 10 punktów budowy. Każde zaklęcie kosztuje 2 punkty, przy czym pierwsze (służące do wezwania artefaktu) jest darmowe. Z puli podstawowej można wykupić maksymalnie pięć zaklęć. Postać może posiadać ich więcej, pod warunkiem wygospodarowania dodatkowych punktów budowy. Można je pozyskać, przenosząc punkty z innych segmentów karty (zgodnie z zasadą 2 do 1) lub wybierając wady.

Magiczne techniki

Mag, który chce podejść do egzaminu, musi wykazać się biegłością w trzech podstawowych technikach. Pierwszą jest uwolnienie, pozwalające na użycie zaklęcia, drugą obrona magiczna, chroniąca przed atakami magicznymi, a trzecią splot słów, umożliwiający nasycenie słów mocą i splecenie ich w zaklęcia.

Uwolnienie to technika aktywacji i uwalniania czarów, służąca do przebijania magicznej ochrony. Pozwala ona skutecznie oddziaływać na wybrany cel: przeciwnika, miejsce lub przedmiot
wzór techniki: cecha magia + umiejętność skupienie mocy = uwolnienie 

Obrona magiczna służy do całkowitego rozproszenia zaklęć przeciwnika. Warto zaznaczyć, że przedmioty fizyczne, które nie posiadają energii magicznej, nie są zaklęciami i nie mogą zostać rozproszone. Działanie techniki opiera się na testach przeciwstawnych – atak dosięga celu tylko wtedy, gdy moc wroga przebije obronę maga, a ten nie posiada żadnego atutu obronnego.
Wzór techniki: cecha magia + umiejętność tarcza aury = obrona magiczna.

Inicjatywa magiczna to zdolność postaci do szybkiego rzucania zaklęć i używania mocy magicznych. Określa, jak szybko postać potrafi przygotować i wykonać niezbędne gesty oraz wypowiedzieć słowa zaklęcia. Rozwój tej umiejętności jest związany z regularnym praktykowaniem magii, doskonaleniem wymowy oraz precyzją gestów. Im więcej doświadczenia zdobywa postać, tym szybciej i sprawniej rzuca zaklęcia.
Wzór techniki: Podstawowa inicjatywa (10) minus umiejętność przyspieszenia (2 poziom).

Manewr odbicia umożliwia przekierowanie energii magicznej i użycie jej do stworzenia magicznego bloku. Przeważnie używa się tej techniki w momencie przebicia przez wrogie zaklęcie obrony magicznej; oznacza to, że mag dzięki niej potrafi przekierować energię w blok. Technika ta działa przeciwstawnie do uwolnienia: jeśli magowi broniącemu uda się zwyciężyć w teście, zdąży przekierować energię do magicznego bloku; jeśli nie, wrogie zaklęcie dosięgnie maga. Magiczny blok działa tylko na zaklęcia fizyczne, czyli te, które zadają obrażenia ciału.
Wzór techniki: cecha Magia + umiejętność Skupienie mocy = manewr odbicia.

Magiczny blok jest rezultatem manewru odbicia; wymagane jest posiadanie broni magicznej, takiej jak ostrza używane przez magów Katedry. Te specjalne ostrza zadają obrażenia oparte na energii astralnej i posiadają różne poziomy mocy: miedziane (+10 obrażeń), srebrne (+20 obrażeń) oraz złote (+30 obrażeń). Dzięki posiadaniu takiego przedmiotu mag może go użyć do stworzenia fali energii, która przeciwstawi się wrogiemu zaklęciu. Mag nie musi fizycznie trzymać tej broni w dłoni, jednak musi posiadać ją przy sobie. Im częściej mag używa broni magicznej do bloków podczas walki, tym bardziej oręż się nagrzewa; może się zdarzyć, że swoim ciepłem zrani maga lub ulegnie uszkodzeniu.
Wzór techniki: cecha magia + obrażenia magicznej broni

Węzeł mocy stanowi magiczny narząd w ciele maga. Odpowiada za rafinację i przesył energii astralnej, zapewniając moc niezbędną do rzucania zaklęć. Każde użycie czaru obciąża ten narząd. Mag posiada pulę wytrzymałości, która wyznacza limit zaklęć możliwych do wykonania w danej scenie lub walce. Po odpoczynku kondycja maga wraca do normy, o ile nie przekroczył on swoich ograniczeń.
Wzór techniki: (wytrzymałość maga × 10) + magia = węzeł mocy.

Wyczucie energii jest zdolnością pozwalającą magowi na śledzenie magicznych strumieni w otoczeniu. Dzięki niej może on namierzyć inne osoby dysponujące mocą oraz miejsca o jej dużym nagromadzeniu, takie jak punkty koncentracji energii czy starożytne przedmioty o nadprzyrodzonej naturze.
Wzór techniki: cecha zmysły + umiejętność magiczne wyczucie

Splot słów to obowiązkowa technika bez niej nie uda się nasycić zaklęcia odpowiednią energią i wyzwolić efektu magicznego. Gdy uczy się mag pierwszego zaklęcia zaczyna naukę od tej techniki i związany z nią umiejętności aby rzucić pierwsze zaklęcie
Wzór techniki: umiejętność nasycenie słów + jasny umysł

Moc to czysta energia. Większość magów nie przykłada do niej wagi, uznając ją za mało przydatną; nieliczni jednak potrafią wykorzystać jej potencjał.
Wzór techniki: białe pasmo, poziom x2.

Energia miedziana pozwala na aktywację zaklęć miedzianych. Im większy jest jej zapas, tym potężniejsze czary można rzucać. Energia ta nie wyczerpuje się, gdyż więź między magiem a jego duchowym powiernikiem umożliwia natychmiastowe uzupełnienie każdego zużytego zasobu.
Wzór techniki: miedziane pasmo, poziom x2.

Energia srebrna umożliwia rzucanie srebrnych czarów. Jej ilość bezpośrednio przekłada się na potęgę magii – im większy zapas, tym silniejsze zaklęcia. Mechanizm ten nie ulega wyczerpaniu, ponieważ więź z duchowym powiernikiem pozwala na błyskawiczne uzupełnienie każdego zużytego zasobu.
Wzór techniki: srebrne pasmo, poziom x 2.

Energia złota zasila dedykowane jej zaklęcia. Potęga magii jest bezpośrednio powiązana z wielkością zapasów – im większa pula energii, tym potężniejsze czary. Zasoby te pozostają niewyczerpane dzięki więzi z duchowym powiernikiem, która zapewnia ich natychmiastowe odnowienie.
Wzór techniki: złote pasmo, poziom x 2.

 Dodatkowe umiejętności

Edukacja maga wykracza poza arkana magii, obejmując również walkę wręcz – w szczególności naukę posługiwania się drągiem bojowym. Oręż ten jest stałym elementem ekwipunku maga, a jego sprawne użycie stanowi fundament szkolenia. Magowie, którzy decydują się na równoległy trening szermierki, muszą liczyć się z tym, że odciąga on ich uwagę od studiowania magii, spowalniając tym samym rozwój magicznych zdolności.

Wiedza obowiązkowa dla każdego maga

Wiedza magiczna jest nieodzownym elementem szkolenia każdego maga, choć stopień jej przyswojenia może być różny.

Umiejętności obowiązkowa 

Prawo magii
Cecha: jasny umysł
Znajomość prawa magicznego, zwłaszcza starożytnych kodeksów, nie jest priorytetem w edukacji magów. Większość uczniów woli skupić się na praktycznych aspektach magii, a szczegółowe studiowanie prawnych niuansów jest często pomijane.

Język magów
Cecha: jasny umysł
Ten tajemny kod, doskonalony przez wieki, stanowi fundament magicznego piśmiennictwa. Użycie unikalnego szyfru sprawia, że zaklęcia i rytuały pozostają bezpieczne przed wzrokiem niepowołanych. Specyficzna składnia języka, stworzonego wyłącznie do celów magicznych, pozwala magom na zapisywanie czarów na zwojach w sposób zrozumiały tylko dla wtajemniczonych, zamieniając każdy zwój w pilnie strzeżoną skarbnicę wiedzy.

Wiedza o magii i rytuałach:
Cecha: jasny umysł
Głębokość wiedzy teoretycznej o zaklęciach i arkanach magii bezpośrednio przekłada się na precyzję oraz skuteczność maga.

Używanie zwojów:
Cecha: jasny umysł
Umiejętność posługiwania się zwojami opiera się na zrozumieniu zawartego w nich wzoru oraz wiedzy o właściwej kolejności odczytywania i nasycania kluczowych słów magiczną energią.

Wiedza dodatkowa

Wiedza o magicznych przedmiotach
Cecha: rzemiosło
Obejmuje umiejętność ich identyfikacji, określania typu i przeznaczenia, rozumienia mechanizmów działania oraz przeprowadzania napraw, w tym uzupełniania energii lub wymiany uszkodzonych źródeł mocy. Nie jest to wiedza wyłącznie podręcznikowa, lecz musi być potwierdzona praktyką. Dlatego wielokrotne stosowanie umiejętności wzmacnia doświadczenie, a wykorzystywana wiedza rzemieślnicza jest bezpośrednio powiązana z magią.

Wiedza o żywiołach
Cecha: Jasny umysł
Dzięki tej wiedzy alchemicy i magowie lepiej rozumieją siły natury i potrafią je wykorzystywać. Umożliwia ona przeprowadzanie rytuałów nasycania kryształów oraz skuteczniejszą kontrolę nad mocą żywiołów. Osoby posiadające tę umiejętność dysponują rozległą wiedzą o świecie żywiołów, ich naturze oraz źródłach pochodzenia.

Wiedza o tworzeniu przedmiotów
 Cecha: Rzemiosło
Umiejętność ta stanowi fundament wiedzy o magicznych komponentach oraz wymaganych przy ich łączeniu rytuałach. Dopiero po opanowaniu tych zasad mag może podjąć się próby wytworzenia własnego magicznego przedmiotu.

Wiedza o sferach astralnych
Cecha: Zmysły
Znajomość morza astralnego i jego otoczenia daje wgląd w naturę bytujących tam istot oraz unikalne formy magii tych wymiarów. Stare zwoje stanowią jedynie wstęp do nauki – prawdziwe zrozumienie przychodzi wraz z ich osobistym odwiedzeniem. Pierwszy poziom wiedzy można opanować teoretycznie, jednak kolejne stopnie wymagają praktycznego doświadczenia.

 Wiedza o sferach mocy
Cecha: zmysły
Znajomość sfer mocy i magii przestrzennej umożliwia magowi nawigację oraz precyzyjne lokalizowanie własnej pozycji w różnych wymiarach, także w tych wytworzonych magicznie.

Wiedza astrologiczna
Cecha: Jasny umysł
Obejmuje badanie wpływu gwiazd na świat magii i losy śmiertelników. Pozwala na przewidywanie nadchodzących katastrof oraz jest niezbędna podczas odprawiania rytuałów

Wiedza o symbolach magicznych
Cecha: Jasny umysł
Znajomość symboli magicznych pozwala zgłębić starożytny język magii, który przed upadkiem mocy był niezwykle skomplikowany. Choć współcześnie język ten został uproszczony, wielu magów nadal poszukuje w starodawnych tekstach i artefaktach nieodkrytych dotąd znaków.

Tworzenie magicznych zwojów
Cecha: Precyzja
Fundamentem tej umiejętności jest znajomość języka magów. W zależności od klasy zwoju wymagany jest 1.–2. poziom (miedziane), 3.–4. poziom (srebrne) lub 5. poziom (złote). Zaklęcie można zapisać, korzystając z własnej pamięci lub przepisu. Tworzenie zwojów wymaga połączenia wiedzy magicznej z precyzją, co zapewnia techniczną poprawność wykonania.

Wiedza o wróżbiarstwie z gwiazd
Cecha: Jasny umysł
Przez wieki magowie z Katedry próbowali odczytać ludzkie losy z gwiazd. Mimo opanowania astronomii i tradycyjnego wróżbiarstwa, niebiosa długo skrywały swoje sekrety. Przełom nastąpił, gdy obie dziedziny scalono w jedną, potężną naukę. Wróżbiarstwo gwiezdne to ścieżka elitarna, dostępna tylko dla wytrwałych. Wymagane jest osiągnięcie czwartego poziomu biegłości w astrologii oraz wróżbiarstwie, co pozwala na powolne zgłębianie tej trudnej sztuki.